All Chapters of ทัณฑ์รักอสูรร้าย (NC20+): Chapter 61 - Chapter 70

Chapter 61“คุณเสือ เรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้ว คุณต้องปล่อยให้ปรางค์ได้มีชีวิตใหม่ที่ไม่มีคุณ ปรางค์เจ็บปวดรวดร้าวกับการกระทำของคุณมามากเกินพอ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าที่พรั่งพรูออกจากสองตาของปรางค์ มันเหมือนคมมีดกรีดหัวใจของเพื่อนฉัน ฉันทนเห็นเพื่อนทุกข์ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว ถ้าคุณยังพอหลงเหลือความเป็นคนอยู่บ้าง ได้โปรดปล่อยเพื่อนของฉันไปเถอะ ฉันขอร้อง” ภัทราขอร้องวิตโตริโอเสียงอ่อน“แม่เห็นด้วยกับคำพูดของเกี๊ยะ ได้เวลาที่ลูกจะต้องปล่อยปรางค์ให้เป็นอิสระทั้งกายและใจเสียที” ทิพย์ธาราเดินเข้ามาภายในห้องทำงานของลูกชาย หลังจากที่ยืนฟังการสนทนาของทั้งสองมาได้สักครู่หนึ่ง นางเองได้รับโทรศัพท์จากปรางค์รวีเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา น้ำเสียงของปรางค์รวีนั้นหมองเศร้า ปลายสายเล่าเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นให้นางฟัง ดูเหมือนว่าลูกชายของนางจะไม่ยอมหยุดเรื่องนี้ง่ายๆ ทิพย์ธาราจำต้องหยุดการกระทำของลูกชายด้วยตัวเอง ลูกแมวน้อยจึงเดินทางมาที่นี่เพื่อจัดการกับเสือร้าย“ผม...” เขาพูดไม่ออกอีกครั้ง“ป๋าเห็นด้วยกับแม่นะวิโต ลูกควรจะปล่อยให้หนูปรางค์เป็นอิสระเสียที ลูกทำร้ายปรางค์มามากแล้ว ถ้าลูกยังฝืนต่อ คนที่เจ็บค

Chapter 63หัวใจของวิตโตริโอแห้งเหี่ยว ต่อไปนี้เขาต้องทนอยู่กับความทุกข์และความเจ็บปวด แต่ก็สมแล้วที่เขาต้องรู้สึกเช่นนี้ ทุกอย่างที่เกิดขึ้น เขาเป็นคนเริ่ม และเป็นคนเดียวที่รับผลกระทบมากที่สุดนึกแล้วก็สมน้ำหน้าตัวเอง ใจรักมั่นอยู่กับคนที่ตนรัก แต่ต้องไกลห่างไม่สามารถอยู่เคียงข้างได้ มันช่างเจ็บปวดและทุกข์ทรมานเหลือเกินปรางค์รวีตัดใจหันหลังเดินกลับเข้าไปในบ้าน หากแต่เสียงหนึ่งที่ได้ยินนั้น ทำให้มือที่ถือร่มอ่อนแรงลง หัวใจเต้นด้วยจังหวะเร็วรัว ดวงตาหวานมีหยาดน้ำตาไหลอาบออกมาไม่ขาดสายใจของฉันมันเป็นของเธอ ไม่ว่านานเท่าไร และมันจะเป็นของเธอตลอดไป ใจของฉันมันเป็นของเธอ คนเดียวทั้งใจ จะรอเธอ รักเธอจนตายใจเอยเพลงใจฉันเป็นของเธอโดย...บอย Peacemakerวิตโตริโอร้องเพลงที่มีความรู้สึกเหมือนกับเขาตอนนี้ ให้คนที่เขารักได้รับฟังความในใจ ตะโกนร้องแข่งกับสายฝนที่ตกลงมาไม่หยุด หัวใจของเขาร้องไห้ มันหลั่งไหลออกมาจากสองขอบตา น้ำตาที่เขาไม่เคยมอบให้ใคร ตอนนี้วินาทีนี้ เขามอบให้เธอคนเดียวเท่านั้นปรางค์รวีไม่สามารถอัดอั้นความรู้สึกที่ฝังลึกของตัวเองอีกต่อไปได้ ร่างบางหมุนตัวหันมาเผชิญหน้ากับขายที่เ

Chapter 65วิตโตริโอมีอาการไม่ต่างกัน แว่นสีชาเข้มอันใหญ่ปกปิดดวงตาเหม่อลอย หัวใจของเขายังคงอยู่เมืองไทยอยู่กับปรางค์รวี ครั้งหนึ่งเขาเคยพูดคำว่ารัก แต่มันเป็นเพียงคำลวง ตอนนี้คำว่ารักที่เขามอบให้เธอนั้น เป็นความรักมาจากความรู้สึกที่แท้จริง ความรู้สึกที่นอนสงบนิ่งอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจ ความรักของเขามาพร้อมกับคำว่าสายเกินไปอเล็สซานโดรหวังเพียงว่าสิ่งที่ทิพย์ธาราทำนั้น เป็นวิธีที่ดีที่สุด ทิพย์ธาราบอกตนว่า เวลาเท่านั้นที่จะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น สำหรับเขานั้นคิดตรงกันข้าม ยิ่งเวลาผ่านไป หัวใจเจ็บช้ำของวิตโตริโอและปรางค์รวี ยิ่งถูกหนอนแห่งความรักกัดเซาะให้ยิ่งลึกลงเข้าไปอีก ไม่อาจสลัดหลุดได้ ดวงตาของลูกชายบ่งบอกได้ว่า ดวงตาคู่นี้จะไม่มองหญิงใดอีก นอกจากปรางค์รวีโรเจอร์มองหญิงสาวที่เหมือนรักแรกพบของเขาไม่วางตา เป็นเพราะพรหมลิขิตหรือความบังเอิญไม่อาจทราบได้ วันนี้เขามีนัดคุยธุรกิจกับศาสตรา เจ้าของโกดังสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย มีเรือเดินสินค้าภายในประเทศและนอกประเทศกว่ายี่สิบลำ โรเจอร์มีบริษัทเดินเรือหลายบริษัทอยู่ในใจ แต่เขาเลือกบริษัทของศาสตราในการขนสินค้าทางเรือข้ามประเทศ และโกดังสิน

Chapter 67“ขอโทษนะคะคุณเสก เผอิญว่าฉันเป็นลูกคนเดียวไม่มีพี่ ไม่มีน้อง คุณจึงไม่ใช่พี่ชายของฉัน ไม่ต้องมาเรียกแทนตัวเองว่าพี่เลย ฟังแล้วจะอ้วก”“อะไรจะอ้วกแล้ว ยังไม่ทันทำอะไรเลยแค่จูบไม่กี่นาทีเอง ท้องแล้วเหรอ” รังสรรค์ทำเสียงทะเล้นใส่“นี่อย่ามาทำปากดีนะ ถ้าจะโทรมากวนฉัน ฉันจะวางสายแล้วนะ” เขาพูดเรื่องจูบแรกของเธอในวันนั้น ยิ่งทำให้ใบหน้างามแดงซ่าน ตั้งท่าจะวางสายเพื่อเป็นการตัดบท แก้ขวยเขิน“ผมคิดถึงคุณนะ” คราวนี้น้ำเสียงจริงจัง คนที่ได้ฟังถึงกับยิ้มไม่หุบ ตัวแทบลอย ทำท่ากรี๊ดแต่ไม่มีเสียง“...”“คุณคิดถึงผมหรือเปล่า” เขาถามเมื่อปลายสายเงียบไป“โทรมาแค่นี้เนี่ยนะ เปลืองเงินแย่” เธอเลี่ยงที่จะไม่ตอบคำถามเขา จะตอบไปได้ยังไงว่าคิดถึง อายแย่เลย“ไม่เปลืองหรอก โทรมาหาคนที่เรารักเปลืองแค่ไหนผมก็ยอม” เขายังคงหยอดคำหวานต่อไป“ใครคนรักของคุณ พูดให้ดีๆ นะ”“ก็ใครล่ะที่ผมคุยอยู่ด้วย ก็คนนั้นแหละ ว่าแต่คุณอยู่ที่ไหนเนี่ย” ถ้าใครมาเห็นเธอตอนนี้ คงต้องบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าบ้า เพราะเธอกระโดดโลดเต้น ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว“กำลังจะเดินไปบ้านปรางค์” เธอตอบ“แล้วคุณปรางค์เป็นยังไงบ้าง” รังสรร

Chapter 69“เกี๊ยะอยู่ที่นี่ดีกว่าค่ะ เกี๊ยะจะได้ดูแลปรางค์ด้วย บอกตรงๆ ว่าเป็นห่วง ไม่อยากละสายตาเลยค่ะ”“งั้นผมอยู่ด้วยดีกว่า มีอะไรจะได้ช่วยเหลือกัน ผมนอนที่ห้องข้างนอกเอง”“ตามใจคุณศาสตราเถอะคะ ตอนนี้เกี๊ยะคิดอะไรไม่ออกจริงๆ”ภัทราเหนื่อยทั้งกายและจิตใจ ทุกข์ใจเป็นอย่างมากที่เห็นเพื่อนเป็นเช่นนี้ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะช่วยอะไรได้มากกว่าปลอบโยนในขณะที่เธอเดินลงมานั่งอยู่ในห้องรับแขกเสียงโทรศัพท์มือถือของภัทราดังขึ้นหลายครั้ง ก่อนที่เจ้าตัวจะกดรับสาย เสียงเนือยๆ คล้ายกับอ่อนล้าของภัทรา ทำให้บุคคลที่โทรศัพท์มาหาจับความผิดปกติได้“หวัดดีตา” ภัทราทักปลายสาย“ทำไมทำเสียงแบบนั้นล่ะ เป็นอะไรหรือเปล่าเกี๊ยะ” กมลเนตรคิดถึงเพื่อนสาวคนสนิททั้งสองคนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เธอโทรศัพท์ไปหาปรางค์รวีหลายสิบครั้ง หากแต่ไม่ประสบความสำเร็จเลยสักครั้ง เธอจึงตัดสินใจโทรศัพท์มาหาภัทราแทน“ตา แม่ของปรางค์เสียแล้วนะ เสียเมื่อวานนี้เอง ปรางค์ดูแย่มากเลย แย่จนเกี๊ยะใจไม่ดีเลย...ฮือ” ภัทราพูดทั้งน้ำตา กมลเนตรอึ้งไปชั่วขณะหนึ่ง คาดไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ แม้ว่าจะเป็นสัจธรรมของชีวิตก็ตาม แล้วรู้ดีว่าปรางค์