All Chapters of ทัณฑ์รักอสูรร้าย (NC20+): Chapter 41 - Chapter 50

Chapter 41 “เรื่องนั้นมันคงอีกยาวไกล เอาเรื่องใกล้ๆ ตัวก่อนดีกว่า ถ้าลุงรู้ระแคะระคายมีหรือที่พ่อกับแม่ของหลานจะไม่รู้ หูตาอย่างกับสับปะรด ลุงกลัวจริงๆ ว่าแม่ของหลานจะรู้ ไม่อยากคิดเลยว่าถ้าทาร่ารู้จะเป็นยังไง” ฟิลิปโปรู้นิสัยของน้องสาวบุญธรรมเป็นอย่างดี บทจะดีก็ดีใจหาย บทจะร้ายขึ้นมาจากแมวตัวน้อย กลายร่างเป็นสมิงสาว ขนาดแมวตัวใหญ่ยังต้องกระเจิง สงบเสงี่ยมอย่างกับผ้าพับไว้“คุณแม่ไม่รู้หรอกครับ ผมสั่งให้คนของผมทางนี้ปิดปากเงียบ แต่ที่คุณลุงได้ยินเป็นเพราะเหตุบังเอิญมากกว่า” ถูกอย่างที่วิตโตริโอเขาได้ยินเรื่องนี้โดยบังเอิญ แต่กลัวว่าทิพย์ธาราจะได้ยินเรื่องนี้โดยบังเอิญเหมือนกับเขาเช่นกัน มีหวังงานนี้ไม่ใครก็ใครต้องเจ็บตัวกันบ้าง“ลุงก็ภาวนาให้เป็นอย่างนั้น” ฟิลิปโปภาวนา “ว่าแต่พรุ่งนี้หลานจะไปเชียงใหม่หรือเปล่า งานนี้ลุงว่าหลานน่าจะไปด้วยนะ คู่แข่งของเราคนนี้แรงมาก” งานนี้วันพรุ่งนี้คืองานประกวดการออกแบบเครื่องเพชรระดับโลก ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ในจังหวัดเชียงใหม่ มีนักออกแบบและร้านจิวเวลรี่จากทุกมุมโลก ส่งผลงานเข้าร่วมประกวด หนึ่งในนั้นคือโรเจอร์ เจมส์ ร้านเครื่องเพชรที่กำลังโด่งดังใ

Chapter 43“อา...คุณเสือ...อา...คุณเสือ” เธอซ่านเสียวไปทั้งร่าง เมื่อจุดอ่อนไหวที่สุดในร่างกายถูกกระหน่ำด้วยปากและลิ้น ในขณะที่มือหนาเคล้าคลึงดอกบัวอย่างสำราญ ดีดสะบัดยอดถันไปด้วยวิตโตริโอชิมรสเสน่หาจากช่องทางสวรรค์ที่เต็มไปด้วยน้ำหวานรสเลิศจนอิ่มหนำ เขาจึงละห่างไต่ปากขึ้นสูงไปจนถึงหน้าท้องเนียนเรียบ ตวัดลิ้นไปพร้อมกันด้วย ก่อนจะขยับริมฝีปากทบทับกลีบปากนุ่มที่เผยอรับจุมพิต ระหว่างที่ทั้งสองกำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม วิตโตริโอพลิกร่างบางอยู่เหนือร่างหนาอย่างรวดเร็ว เคล้นผิวกายเธอทุกสัดส่วนอย่างมันมือ“ตาเธอบ้างแล้วปรางค์” วิตโตริโอสั่งปรางค์รวีรู้ว่าเขาต้องการให้เธอทำอะไร ใบหน้างามสวยดั่งเทพธิดา ลากไปตามเคราเข้ม ต่ำลงไปยังอกบึกบึน ลมหายใจของเขาเริ่มสะดุด เมื่อเธอครอบงับยอดอกของตน โดยใช้ลิ้นนุ่มตวัดไปมาหยอกเล่นผลัดเปลี่ยนทั้งซ้ายและขวา ในขณะที่มือเล็กก็เลื่อนไปยังใจกลางร่างหนา กอบกุมความอหังการที่มือของเธอกำไม่รอบ เธอขยับมือขึ้นลง รูดสิ่งนั้นเป็นการทักทาย ชั่วครู่ใบหน้าของปรางค์รวีก็ขยับต่ำลง ไปยังอวัยวะที่มือกำลังทำงานอยู่“โอ้ว...อืม...ดี” เสียงห้าวดังขึ้น เมื่อความยิ่งใหญ่ของบุรุษอยู่

Chapter 45เสียงฮือฮาดังไปทั่วเมื่อเครื่องประดับของโรเจอร์ เจมส์ ปรากฏต่อสายตาของทุกคน สร้อยเพชรถูกออกแบบอย่างประณีต ใช้เพชรกว่าหนึ่งร้อยกะรัตตกแต่ง มีจี้เพชรสีชมพูเข้มโดดเด่นเป็นประกาย เข้าคู่กับต่างหูเพชรสีชมพูเข้ม รวมทั้งกำไรเพชรประดับด้วยเพชรสีชมพูรายล้อมกรอบ สวยงามน่าจับจอง“สวยจริงๆ เพชรน้ำงามมาก นี่ขนาดมองไกลๆ นะยังสวยขนาดนี้ ถ้าได้มองใกล้ๆ คงสวยน่าดู” ฟิลิปโปอดชื่นชมเครื่องประดับของโรเจอร์ไม่ได้ ถ้าคิดอย่างเป็นกลางไม่เข้าข้างฝ่ายใด เครื่องเพชรของโรเจอร์ชุดนี้เป็นชุดที่ดีที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา ช่างเป็นศัตรูทางการค้าที่น่ากลัวเหลือเกิน“ลุงคงยังไม่เคยเห็นเครื่องประดับชุดนี้ของผม ผมได้แรงบันดาลใจจากคนๆ หนึ่ง รับรองเด็ด” เขามั่นใจว่าเครื่องเพชรชุดนี้ของเขา ดึงดูดใจของทุกคนในที่นี้ได้อย่างไม่ยากเย็น“ต่อไปนะครับ เป็นร้านเพชรที่ทุกท่านรอคอย เป็นอีกหนึ่งผลงานของดิมาชี จิวเวลรี่ครับ ชุดนี้คือชุดน้ำตาเลือด เชิญชมได้แล้วครับ” นางแบบเดินออกมาพร้อมกับเครื่องเพชรสีเลือด ตัวสร้อยประดับด้วยเพชรประมาณเจ็ดสิบกว่าเม็ดโดยรอบ จี้เพชรสีแดงที่หาได้ยากยิ่งถูกเจียระไนเป็นรูปหยดน้ำ ล้อมด้วยเพชรเม็ด

Chapter 47“ตาก็คิดถึงพี่วิโตค่ะ แค่นี้ก่อนนะคะพอดีตาปวดท้องมากเลย อยากจะเข้าห้องน้ำ” กมลเนตรตัดสายทิ้งทันที มองหน้าเกรี้ยวกราดของชายตัวโตอย่างเกรงกลัวกลัวเหลือเกินว่าเขาจะทำร้ายเธอ แต่สิ่งที่เขาทำคือสะบัดตัวลุกขึ้นจากเตียงนอน เดินออกไปจากห้องของเธอโดยไม่พูดอะไรสักคำกมลเนตรมองแผ่นหลังกว้างที่เดินออกไปจากห้องนอนของเธอ ความรู้สึกบอกไม่ถูกว่าคืออะไร เธอควรจะดีใจที่วิตโตริโอโทรศัพท์มาหา แต่ไม่ใช่เลย เธอกลับอึดอัดมากกว่า กมลเนตรรู้สึกหมองเศร้ากับการติดต่อครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์ ยิ่งสีหน้าและแววตา รวมทั้งการกระทำของฟรานซิสโกเมื่อครู่ มันทำให้เธอเจ็บขึ้นมาในหัวใจฟรานซิสโกเมื่อเดินออกมาจากห้องของกมลเนตร เขาได้ลงมาที่ชั้นล่างตรงไปยังรถยนต์คู่ใจของเขา ทะยานขับออกไปราวกับพายุ น้ำเสียงและคำคิดถึงของทั้งสองยังคงอัดแน่นในโสตประสาทหู ความหึงหวงแล่นเข้ามาจุกอยู่อกกระทิงดุอยากกระชากโทรศัพท์จากมือของกมลเนตร บอกความจริงทั้งหมดให้วิตโตริโอฟังด้วยตัวเอง เพราะฟรานซิสโกไม่แน่ใจว่ากมลเนตรจะเอ่ยปากบอกเรื่องของเขาและเธอเมื่อไหร่ ยิ่งนานวันหัวใจยิ่งร้อนรุ่ม เหมือนกับว่าเขากำลังเดินบนเส้นทางที่เต็มไปด้วยถ่าน

Chapter 49“ตอบมาเธอไปสนิทกับไอ้เสกตอนไหน” เขาตะคอกถาม หัวใจของคนถามรุ่มร้อนเหมือนมีไฟมาสุมอยู่ในอก เขาคลายมือที่บีบแก้มนวลออกเพื่อเพียงให้เธอตอบคำถามของเขา“ปรางค์ไม่ได้สนิทคะ ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ ปรางค์ไม่ได้คุยกับคุณเสกเลยค่ะ” เธอตอบเสียงเบา หลบสายตาดุดันของเขา วิตโตริโอมองดวงหน้าของเชลยสาวนิ่ง สับสนกับความรู้สึกของตัวเองที่ตีกันยุ่ง ใจหนึ่งเกลียด คิดเพียงว่าผู้หญิงคนนี้เป็นเครื่องระบายความใคร่ยามเพลิงกามครอบงำ แต่อีกใจไม่คิดเช่นนั้น เขารู้สึกหึงหวงไม่ชอบใจยามที่มีชายอื่นมองเธอไม่ว่าตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ คิดถึงผิวกายหอมหวานเป็นธรรมชาติ เป็นกลิ่นกายสาวที่ไม่พึ่งพากลิ่นน้ำหอม เนื้อนวลนุ่มนิ่มยามเขาจับต้อง แค่คิด แค่จินตนาการ มันมากพอที่จะทำให้เสือน้อยของเขาตื่นตัวได้อย่างไม่ยาก ผิดกับกมลเนตร ในห้วงคำนึงของเขามีผู้หญิงชื่อนี้อยู่น้อยมาก นับตั้งแต่เขาเดินทางกลับเมืองไทย“อย่าให้รู้นะว่าเธอสนิทกับคนของฉันหรือว่าผู้ชายคนไหน ถ้าฉันรู้เธอเตรียมตัวต่อโลงได้เลย” เขาพูดเสียงดัง ร่างบางสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ“ค่ะ” เธอรับคำเสียงแผ่ว“ส่วนเรื่องที่เธอขอ ฉันตกลงตามนั้น ฉันจะพาเธอไปหาแม่เอง” วิตโตริโ