All Chapters of ทัณฑ์รักอสูรร้าย (NC20+): Chapter 71 - Chapter 80

Chapter 72“ปรางค์ฟังผมนะ มนุษย์ทุกคนที่เกิดมาบนโลกใบนี้ ล้วนแล้วแต่มีความทุกข์ด้วยกันทั้งนั้น หนักเบาแตกต่างกันไป ปรางค์ต่อสู้กับความเจ็บปวดและเสียใจมามากพอแล้ว ถึงเวลาที่จะทิ้งทุกอย่างและเริ่มต้นชีวิตใหม่ ชีวิตยังต้องเดินไปอีกไกล ปรางค์ต้องเข้มแข็ง ไม่ใช่เพื่อใคร เพื่อตัวปรางค์เอง” ศาสตราปลอบโยนปรางค์รวี หลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวอันแสนน่าสงสารของเธอ“ปรางค์ไม่รู้จะเข้มแข็งไปเพื่ออะไร ปรางค์ไม่มีใครอีกแล้ว แม่ของปรางค์ตายแล้ว...ฮือ”“อย่างที่ผมบอกปรางค์ไงครับว่า ต่อไปนี้ปรางค์ต้องเข้มแข็งเพื่อตัวปรางค์เอง ถ้าแม่ของปรางค์ยังอยู่ แม่ของปรางค์ก็คงอยากเห็นปรางค์เข้มแข็ง ไม่อ่อนแอเพื่อที่จะได้อยู่บนโลกแสนโหดร้ายนี้ได้ด้วยขาของตัวเอง ถึงตอนนี้แม่ของปรางค์จะไม่อยู่แล้ว ปรางค์ก็ยิ่งต้องเข้มแข็ง ไม่อย่างนั้นวิญญาณของป้าศรีจะอยู่ไม่เป็นสุข ทำให้คนตายเป็นทุกข์ไปด้วย ปรางค์อยากให้แม่เป็นทุกข์จนไม่ได้ไปผุดไปเกิดหรือเปล่าล่ะ ถ้าไม่อยากปรางค์ก็ต้องลุกขึ้นยืนให้เร็วที่สุด ปรางค์ทำได้ไหม”เมื่อพูดถึงสดศรี ปรางค์รวีก็มีทีท่าอ่อนลง เธอลืมคิดถึงเรื่องนี้เสียสนิท หากตนยังเป็นทุกข์ จมอยู่กับความโศกเศร้า ว

Chapter 74“โซเฟียก็ดีใจค่ะที่รู้ว่า คุณรักโซเฟีย” กมลเนตรคิดว่า ไม่เสียแรงที่ตนรวบรวมความกล้า หน้าด้านบอกรักฟรานซิสโก และไม่คิดว่าจะได้ความรักนั้นตอบกลับ พอได้ยินคำว่ารักจากปากของเขา หัวใจดวงนี้พองขยาย รู้สึกดีใจเป็นที่สุด ที่สุดในชีวิตก็ว่าได้ “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น โซเฟียจะรักคุณฟรานโก้คนเดียวและตลอดไป”กมลเนตรเขย่งปลายเท้าให้สูงขึ้น เพื่อจูบเขาซึ่งมันอาจจะเป็นจูบครั้งสุดท้าย ฟรานซิสโกโหยหาความนุ่มของกลีบปากบางมาเนิ่นนานหลายวัน ทำให้เขาบดจูบเธออย่างเร่าร้อนแต่แฝงไว้ซึ่งความอ่อนโยน ไม่มีริมฝีปากของผู้หญิงคนไหน หวานหอมเท่ากับหญิงคนนี้เลย แต่ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังดื่มด่ำกับความรักที่ถ่ายทอดทางจุมพิต เสียงลูกบิดประตูก็ดังขึ้น ทำให้สองร่างผละห่างจากกัน กมลเนตรขยับตัวไปนั่งบนโซฟา ส่วนฟรานซิสโกก็ไปนั่งบนโซฟาอีกตัวหนึ่ง ทำให้เหมือนกับว่า ทั้งคู่กำลังพูดคุยกันอยู่“ตามาตั้งแต่เมื่อไหร่ลูก” ทิพย์ธาราเอ่ยถามหลังจากเดินทางกลับจากโรงพยาบาล และตรงมายังห้องนั่งเล่นเพราะลืมมือถือเอาไว้ นางจึงตั้งใจจะมาเอา“มาเมื่อสักครู่นี้เองค่ะคุณน้า” กมลเนตรตอบ หลังจากที่พนมมือไหว้ทิพย์ธารา“เมื่อคืนตอนที่ไปส่งต

Chapter 76“มันจะไม่มีวันแตะต้องปรางค์ได้ ไม่ว่าจะชาตินี้หรือชาติหน้า”“ระวังตัวหน่อยก็ดีนะ ไอ้นี่มันรอบจัด ครั้งก่อนก็ส่งคนมาวางเพลิงโกดังไม่ใช่เหรอ”“ผมระวังตัวอยู่แล้วครับป๋า เรื่องวางเพลิงผมรู้ว่ามันไม่ได้คิดจะทำจริงจัง มันจะให้เรากลัวต่างหาก มันคิดผิดผมไม่เคยกลัว แล้วก็ส่งของขวัญชิ้นใหญ่ไปให้มีนแล้วด้วย” จากการสืบของลูกน้อง ทำให้เขารู้ว่าตัวบงการวางเพลิงที่โกดังครั้งที่แล้วคือโรเจอร์ คนที่กล้ามาเหยียบถ้ำเสือถึงที่ มันก็ต้องโดนเขี้ยวเล็บของเสือขย้ำบ้าง จะได้รู้สึกว่าอย่ามาล่วงล้ำในเขตอันตรายนี้อีก“อย่าให้มันเอิกเกริกนะหลาน ที่นี่ไม่ใช่อิตาลี” ฟิลิปโปกล่าวเตือนด้วยความหวังดี“ผมรู้ครับ ผมก็เลยไม่ทำอะไรหรือใครที่นี่ แต่ที่อื่นไม่แน่”วิตโตริโอพูดอย่างมีความนัย มาเฟียที่ผ่านร้อนผ่านหนาวทั้งสองต่างรู้ดีว่า ประเทศและสถานที่ที่ใดที่เสือร้ายตัวนี้จะลงมือขย้ำเหยื่อ“เอาแค่เบาะๆ ก็พอนะ” ผู้เป็นพ่อเอ่ยกับลูกชาย ดูจากท่าทางและสีหน้าจริงจังของวิตโตริโอแล้ว คำเตือนของเขาท่าทางจะไม่ได้อยู่ในสมองของลูกชาย“ผมทำไม่เป็นหรอกครับคำที่ป๋าว่าน่ะ กลับกันดีกว่าครับคุณแม่รออยู่” วิตโตริโอเตรียมของขวัญช

Chapter 78“อย่าดีกว่าคะ บ้านปรางค์อยู่ที่นี่ ปรางค์จะไม่ไปไหนทั้งนั้นค่ะ” ปรางค์รวีตอบอย่างนุ่มนวลทิพย์ธาราเข้าใจถึงเหตุผลในการไม่รับน้ำใจ มืออันอบอุ่นของทิพย์ธาราวางลงกลางศีรษะของปรางค์รวี ก่อนจะลูบเบาๆ หญิงสาวรุ่นลูกซึมซับความอ่อนโยนเข้าไปในหัวใจ จนน้ำตาแทบไหล“การที่หนูปฏิเสธแม่ แม่รู้ว่าเพราะอะไร ถ้าหนูกลัวว่าวิโตจะเข้ามาวุ่นวายกับปรางค์ ปรางค์ไม่ต้องกลัวนะลูก เมื่อปรางค์เดินทางไปถึงบ้านของแม่ที่อิตาลี วิโตจะอยู่ในที่ของเขา ไม่เข้ามายุ่งวุ่นวานกับปรางค์ และที่แม่มาขอร้องปรางค์ ส่วนหนึ่งเป็นความประสงค์ของวิโต เขากลัวว่าหนูจะไม่ปลอดภัยเมื่ออยู่ที่นี่ตามลำพัง เพราะโรเจอร์เป็นศัตรูในทางธุรกิจ ที่อาจจะมีเรื่องบาดหมางส่วนตัวด้วย วิโตกลัวว่าโรเจอร์จะดึงปรางค์เข้ามาเกี่ยวข้องในการห่ำหั่นที่อาจจะเกิดขึ้น ซึ่งมันตรงกับความคิดของแม่พอดี แม่ก็เลยคิดว่า กันไว้ดีกว่าแก้ แย่แล้วจะแก้ไม่ทัน แม่กับทุกคนไมมีเจตนาไม่ดีกับปรางค์ ทุกคนเป็นห่วงปรางด์ด้วยกันทั้งหมด ปรางค์จะตัดสินใจยังไงลูก”“ที่คุณแม่พูดว่า คุณเสือจะอยู่ในที่ของเขา มันคือที่ไหนคะ”“บ้านของวิโตไงลูก วิโตมีบ้านส่วนตัวของเขาในพื้นที่เดี

Chapter 80หนุ่มสาวทั้งสี่ทอดมองผืนน้ำ เกลียวคลื่นเล็กๆ ของท้องทะเลอันกว้างใหญ่ ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีแต่ผืนน้ำ เหมือนกับเขาและเธอตอนนี้ ไม่รู้ว่าจะเดินไปทางใด เพราะขณะนี้ทั้งสี่กำลังยืนอยู่บริเวณสี่แยก แยกหนึ่งเป็นทางแยกแห่งความรัก แยกที่สองเป็นทางแยกของคำว่าเพื่อน แยกที่สามเป็นทางแยกแห่งความถูกต้อง แยกที่สี่เป็นทางแยกที่ทอดยาวไปไกลจนสุดสายตา เป็นทางแยกที่ไม่อาจบรรจบกับเส้นทางใดๆ ได้เลย เพราะมันเป็นทางแยกแห่งความเจ็บปวด ใครที่เลือกเดินทางนี้ต้องทนอยู่กับคำๆ นี้ไปตลอดกาล วิตโตริโอ ปรางค์รวี กมลเนตร ฟรานซิสโก ไม่มีใครเลือกทางเดินแห่งความรักเลยสักคน เพราะในสมองของพวกเขามีแต่คำว่าเพื่อน ความถูกต้องและความเจ็บปวดเท่านั้น...เท่านั้นจริงๆปัง...ฝ่ามือใหญ่ของโรเจอร์กระทบกับโต๊ะทำงานเต็มแรง บรรดาลูกน้องทั้งหลายที่ยืนอยู่ในห้องต่างสะดุ้งกับท่าทางโกรธเกรี้ยวของผู้เป็นนาย จะไม่ให้โรเจอร์มีอาการแบบนี้ได้อย่างไร เพราะเมื่อคืนโกดังสินค้าที่อยู่ประเทศอิตาลีถูกเผา สินค้าที่อยู่ในโกดังเสียหายเกือบครึ่ง ยังไม่รวมของผิดกฎหมายที่แอบหลบซ่อนสายตาของเจ้าหน้าที่ ก็ถูกเผาทำลายจนไม่สามารถส่งให้ลูกค้าตามกำหนด