All Chapters of ชายาอ๋องเกิดใหม่ครานี้ขอเป็นสนมฮ่องเต้ (1): Chapter 21 - Chapter 30

ตำหนักจิ่งเหรินวุ่นวายด้วยความห่วงใยของฮ่องเต้ หลังเสิ่นลู่ถิงถูกอุ้มกลับมาที่ตำหนักไม่นานข่าวก็ไปถึงไท่เฮา และทันทีที่ได้รับข่าวก็รีบมาที่นี่ทันที ใบหน้าเปื้อนยิ้มนั้นบ่งบอกถึงความดีใจจนฮองเฮานึกขัดใจไม่น้อย ทั้งที่เปิดโปงสนมหลี่ได้แล้วแท้ เหตุใดยังเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาอีกครั้งนี้มองอย่างไรก็รู้ว่าเสิ่นลู่ถิงท้องจริงอย่างที่หมอหลวงว่า เช่นนี้แล้วฮองเฮาควรจะทำอย่างไร ปกติเสิ่นลู่ถิงก็เป็นที่โปรดปรานมากอยู่แล้ว ในวังหลังต่างรู้กันดี หากตั้งท้องลูกของฮ่องเต้เช่นนี้ คงกอบโกยทุกอย่างได้อย่างง่ายดาย สุดท้ายแล้วตนก็จะเป็นแค่ฮองเฮาเพียงชื่อ แต่สิ้นอำนาจ“กังวลใจหรือฮองเฮา” ไท่เฮาเดินมาแตะที่มือจนฮองเฮาสะดุ้งตกใจอย่างไม่ได้ตั้งตัว มือเหี่ยวย่นลูบราวกับพยายามปลอบใจตาหารู้ไม่ว่านั่นไม่ช่วยอะไร อาการดีพระทัยของไท่เฮาเมื่อครู่กำลังทำให้ฮองเฮารู้ตัวว่าต้นเหลือพื้นที่ยืนในวังน้อยลงทุกที“ปกตินางก็เป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาท หากนางตั้งครรภ์โอรส….”“นั่นก็ถือเป็นเรื่องดี ข้าว่าสนมเสิ่นก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร มันจะดีมากหากเจ้าอยู่กับนางได้อ

“ถูกปากหรือไม่” เสิ่นลู่ถิงส่ายหัว ช่วงนี้อาหารรสเลิศแค่ไหนก็ดูเหมือนจะไม่ทำให้รู้สึกถึงความอยากอาหารขึ้นมา ยิ่งนับวันอาการแพ้ก็เพิ่มมากขึ้นทุกที หันไปมองพี่ชายที่เดินเข้ามาแล้วยิ้มให้ ก่อนผู้เป็นพี่จะยื่นลูกแพร์มาให้“ตอนเด็กๆ เจ้าชอบกินมาก ลองดูสิ อย่างน้อยก็ควรมีสิ่งใดตกถึงท้องบ้าง” ฮ่องเต้รับมาแล้วส่งให้เสิ่นลู่ถิง สีหน้าแสนคาดหวังของสองคนทำเอาเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา ทันทีที่กัดไปรอยยิ้มก็เปื้อนบนใบหน้า รสชาตินี้ทำให้รู้สึกดีมากทีเดียว อร่อยเสียจนอยากกินอีกเยอะๆ เลย“เป็นอย่างไร?”“อร่อยมากเลยเพคะ”“เจ้ากินได้ก็ดีแล้ว” มือหนาลูบหัวเสิ่นลู่ถิงอย่างเห็นใจ เด็กสาวที่กินง่ายอยู่ง่าย บัดนนี้เพราะอุ้มท้องทายาทของฮ่องเต้ถึงได้กลายเป็นคนที่เลือกกินเสียจนบางครั้งก็นึกตำหนิตัวเอง สตรีในคราที่ต้องอุ้มท้องเช่นนี้ ช่างเสียสละมากจริงๆ“พี่ใหญ่เอามาจากที่จวนหรือ? ข้าอยากกินอีก”“ข้าจะให้คนไปซื้อมาให้ดีหรือไม่?” ฮ่องเต้เอ่ยปากถาม แต่ก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเสิ่นลู่ถิงก้มหน้าล

 ดาบคมถูกดึงออกมาพาดที่คอของหมอหลวงชั่วทันที เสิ่นลู่ถิงสังเกตมือที่เส้นเลือดขึ้นของฮ่องเต้แล้วก็ได้แต่นึกพอใจ ในตอนนี้ฮ่องเต้กำลังกริ้วมากและหากเปิดเผยตัวตนของหมอหลวงได้ ผู้สูงส่งที่อยู่เบื้องหลังก็จักถูกกำจัดไปทีละคน“บอกมา! เจ้าเข้ามาในวังหลวงได้อย่างไร!?”“กระหม่อม คือ….กระหม่อม….” เสิ่นลู่ถิงมองดูหมอหลวงที่อึกอักไม่กล้าพูดสิ่งใดออกมาอย่างพอใจ ข้าก็อยากจะรู้ว่าเจ้าจะพูดสิ่งใดเพื่อเอาตัวรอดต่อไปกัน แม้จะพูดความจริงต่อฮ่องเต้ก็มิได้ แม้จะพาดพิงถึงฮองเฮาก็ยังทำไม่ได้อีก หากยังคงฝืนสิ่งเดียวที่จะได้รับคือการกดดันตัวเองจนตายก็เท่านั้น“หม่อมชั้นได้ยินมาว่าหมอหลวงมาจากตระกูลเฉิน แล้วญาติผู้พี่ของฮองเฮาก็เป็นสะใภ้ตระกูลเฉิน หรือว่า….”“เหตุใดสนมเสิ่นถึงพูดจาใส่ความข้าเช่นนี้ หม่อมชั้นไม่ได้ทำนะเพคะฝ่าบาท” ฮองเฮาเดินไปเกาะแขนฮ่องเต้เอาไว้แล้วเอ่ยอย่างต้องการความยุติธรรม การเสแสร้งของท่านอาจหลอกผู้คนได้มากมาย แต่น่าเสียดายว่าคนเหล่านั้นไม่ใช่ข้า“คำพูดเมื่อครู่หม่อมช

 ฮ่องเต้ไล่มองชาวบ้านที่ยิ้มแย้มยามได้รับเสบียงจากมือของเสิ่นลู่ถิง บางคนถึงขั้นยกเสบียงเพียงน้อยนิดนั่นเหนือหัวแล้วกล่าวขอบคุณตนไม่ยอมหยุดทั้งที่ความคิดนี้เป็นของหญิงสาวที่ยืนข้างกายในตอนนี้ แต่ความดีความชอบกลับเป็นของกษัตริย์ผู้ครองใต้หล้าอย่างข้าไม่รู้เลยว่าเสิ่นลู่ถิงออกมาที่นี่แล้วกี่วัน หรือแม้แต่ใช้เงินของตัวเองไปเท่าไหร่กับการซื้อเสบียงเหล่านี้มา นึกโกรธตัวเองที่ก่อนหน้านี้หลงเชื่อคำพูดของฮองเฮาที่ใส่ร้ายเสิ่นลู่ถิง ข้านี่มันโง่เสียจริง….“ฟู่เอ๋อ หลังกลับวังให้คนสืบดู ทางใต้ประสบภัยถึงเพียงนี้ เหตุใดถึงไม่มีใครเข้าวังไปแจ้งข้าเลย” เอ่ยแผ่วเบาสั่งกงกงคนสนิทเอาไว้ ตลอดทางมานี้ข้ามองเห็นความยากลำบากของที่นี่ ทั้งที่พื้นที่ทางใต้ย่ำแย่ถึงเพียงนี้ แต่ขุนนางทางใต้ไม่มีใครคิดจะรายงาน ปล่อยให้ข้ากลายเป็นฮ่องเต้ที่ไร้ความเมตตามาตั้งนานเท่าไหร่กัน“คุณหนูมาอีกแล้ว ข้าขอถามสักคำได้หรือไม่” หญิงชราจับมือเสิ่นลู่ถิงแน่นก่อนมือเล็กจะจับมือเหี่ยวย่นนั้นกลับไปแล้วพยักหน้าอนุญาตให้คนตรงหน้าเอ่ยปากถาม“เสบียงเหล่า

“ก็รอดูเถิดว่าเป็นใครที่จะตาย”ไม่ทันได้มอบเวลาให้คุณหนูรองหลี่กับหลี่ต้าเจียได้ฉุกคิดมากนัก ฮ่องเต้ก็ปรากฏตัวขึ้น เสิ่นลู่ถิงหันมองคนที่ปรี่มาหาตนด้วยสีหน้าเป็นห่วง แล้วหันกลับไปมองคนที่ยืนมองด้วยความตกอกตกใจก่อนจะคุกเข่าลง ไหล่ที่เคลื่อนไหวเล็กน้อยยิ่งแสดงออกถึงความหวาดกลัว ได้เวลาคิดบัญชีของเราเสียที….. เสียเวลาให้ฮ่องเต้จัดการอยู่นานดาบคมถูกจ่อที่คอของคนรนหาที่ตาย หลี่หว่านหว่านทิ้งตัวนั่งลงสู่พื้นแล้วส่ายหัวราวกับไม่เชื่อว่าตนจะถูกจับได้ ก่อนหน้านี้คงตายใจไม่น้อยที่ฮ่องเต้ไม่ทรงกำหนดโทษเสียที บัดนี้ข้าช่วยส่งพวกเจ้าให้ได้ลิ้มรสความตายเร็วขึ้นหน่อยเป็นอย่างไร“ทำเรื่องชั่วช้า แล้วยังกล้าทำร้ายสนมรักของข้า!! สมควรตายนัก!!!”“ฝะ ฝ่าบาท หม่อมชั้นถูกใส่ร้ายเพคะ”“ใส่ร้ายหรือ!? ข้าเห็นด้วยตาตัวเองยังจะกล้าแก้ตัวอีก!!” ประโยคเอ่ยอ้างนั้นยิ่งทำให้ฮ่องเต้กริ้วเพิ่มมากขึ้นไปอีก ปลายดาบคมที่จ่อใกล้มากขึ้นนั้นราวกับพร้อมจะปลิดชีพหลี่หว่านหว่านเสียตั้งแต่ตอนนี้ ชินอ๋อง…หากท่านรู้ว่าชาย