ชายาอ๋องเกิดใหม่ครานี้ขอเป็นสนมฮ่องเต้ (1)

สายลมพัดหวนด้วยแรงกระโชกก่อนเม็ดฝนจะกระหน่ำลงมาราวกับว่าร้องไห้แทนหญิงสาวแสนอาภัพผู้กำลังถูกสั่งประหารอย่างไม่ไยดี ยามที่หยดน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาแสนบอบช้ำจนนองหน้าแต่ก็มิอาจเปลี่ยนแปลงคำสั่งประหารจากจักรพรรดิแห่งแผ่นดินได้นางได้แต่มองดูฮ่องเต้ผู้ที่ประทานความตายให้ แต่นั่นยังไม่ทำให้ในใจเจ็บปวดเท่ามองดูชายแสนสง่าผู้นั้นที่ได้ชื่อว่าเป็นสวามียืนมองอยู่อย่างไม่รู้สึกไยดี แถมข้างกายนั้นยังมีชายาเอก สตรีที่ถูกกล่าวถึงทั่วแคว้นว่าเหมาะกับเขามากกว่าใครยืนอยู่ด้วยตำแหน่งของข้าและเจ้าต่างกันเพียงขั้นเดียว แต่ความห่างไกลในใจท่านอ๋องนั้นต่างกันมากมายเสียเหลือเกินเสียงของสายฟ้าดังลั่นกึกก้องกลบเสียงร้องไห้ราวขาดใจของบุตรีคนโตตระกูลเสิ่นไม่ได้แม้สักนิด ผู้เป็นพ่อแม่ที่ยืนมองอยู่ก็มิเคยเอ่ยปากพูดสิ่งใดเพื่อช่วยลูกสาวเลยสักครั้ง เมื่อคิดได้ดังนั้นเสียงร้องไห้ก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะราวกับคนเสียสติ“หึ ข้าเกลียดเจ้ามากเท่าใดเจ้าย่อมรู้ดี แต่หากเจ้ามิคิดแย่งความโปรดปรานจากท่านอ๋องไปจากข้าตั้งแต่แรก ข้าคงมิต้องจัดการเจ้าถึงแก่ชีวิตเช่นนี้” ชายาเอกผู้มาจากตระกูลหลี่ยืนมองผลงานของตัวอย่างสุขใจ เพี

"ทูลฝ่าบาท แผลที่แขนของคุณหนูเสิ่นเกิดจากการเฆี่ยนตี ส่วนที่หมดสติไปอาจเป็นเพราะไม่มีอาหารตกถึงท้องมาหลายวันพ่ะย่ะค่ะ"ปึ้ง!! เสียงของกำปั้นทุบลงตกดังลั่นจนเหล่าขันทีและนางกำนัลต้องก้มหน้าลงอย่างหวาดกลัว"ตระกูลเสิ่นใหญ่ถึงเพียงนั้น! แค่ข้าวสักเม็ดก็ไม่มีให้ลูกสาวกินหรือ!" ฮ่องเต้ตรัสออกมาอย่างไม่อยากเชื่อนัก แต่สถานการณ์ก่อนหน้าก็พอจะยืนยันได้ว่าสิ่งนี้เป็นความจริง"ฝ่าบาทกระหม่อมขอตัวไปเตรียมยาก่อน จะได้ให้คุณหนูเสิ่นกินตอนตื่นพ่ะย่ะค่ะ""ไปเถอะ แล้วเจ้าก็ดูแลคุณหนูเสิ่นจนกว่าจะหายดี" หมอหลวงฉางก้มรับคำสั่งและเดินออกไป ดวงตาคมมองเห็นสาวใช้ของคุณหนูเสิ่นยืนอยู่อย่างร้อนใจ เพียงแค่พยักหน้ากับคนสนิทไม่นานนักอาลี่ก็ถูกพาตัวเข้ามาด้านใน"เจ้าเป็นคนดูแลข้างกายคุณหนูเสิ่นใช่หรือไม่?""เพคะฝ่าบาท""ปกติคุณหนูของเจ้าถูกทำร้ายเช่นนี้ตลอดหรือ?""เพคะ หากฝ่าบาทอยากยืนยันข้อเท็จจริง ฝ่าบาทสามารถเสด็จไปที่ตระกูลเสิ่นในตอนนี้เพคะ"เมื่อรับฟังคำก็พยักหน้าแล้วลุกขึ้นยืน ยังไม่ทันย่างก้าวไปได้ไกลแขนแกร่งก็ถูกดึงรั้งเอาไว้เสียก่อน หันไปดูก็พบเข้ากับสนมเอกที่ยืนอยู่"เจ้ามีอะไร?""ฝ่าบาทจะเสด็จไปไหนเพคะ

"คุณหนูทำไมยังนั่งทำสบายใจอยู่อีกละเจ้าคะ!? พระสนมเอกกำลังหาทางเพื่อไม่ให้ฮ่องเต้เสด็จมาหาคุณหนูนะเจ้าคะ""ข้ารู้"เสิ่นลู่ถิงหัวเราะใส่อาการร้อนรนของอาลี่ ที่นางเป็นอย่างนี้ก็รู้ดีว่าหวังดีต่อข้า แต่ก็ยังอดขำกับอาการร้อนรนนี้ไม่ได้"รู้แล้วทำไมยังเอาแต่ขำอีกละเจ้าคะ""เอาหูมานี่"อาลี่ขยับเข้าไปใกล้ตามคำสั่งคุณหนูเสิ่น นิ่งเงียบเพื่อฟังก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อรีบรู้ถึงแผนการของคุณหนูของตน อาลี่พยักหน้าให้เสิ่นลู่ถิงได้มั่นใจว่าตนจะไม่ทำพลาดแน่นอน คุณหนูเสิ่นได้แต่มองตามบ่าวคนสนิทที่วิ่งออกไปแล้วส่ายหัวผมสลวยถูกสางเป็นอย่างดีก่อนจะหยิบเอาเครื่องหอมขึ้นมาชโลมเล็กน้อยตามคอสวย กลิ่นหอมเย้ายวนนี้ช่างแปลกใหม่เสียจริง แต่ต้องยอมรับว่ามันหอมเสียจนไม่สามารถหยุดสูดดม ต้องขอบคุณแม่ของอี้ชวนที่มอบมันให้ข้าเมื่อชาติก่อนข้าเคยใช้มันกับท่านอ๋อง นี่เป็นเหตุผลที่ได้ร่วมหอ แต่เมื่อเช้ามาฤทธิ์ทั้งหมดมลายหาย เขาก็สั่งทำโทษข้าต่อหน้าทุกคนในจวน ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บปวดรวดร้าว มือเล็กยกขึ้นแนบที่อกข้างซ้ายเมื่อรู้สึกปวดหนึบอย่างห้ามไม่ได้"สนมเอกป่วยได้อย่างไร? เมื่อกลางวันนางยังดีๆ อยู่เลย""รบกวนฝ่าบาทรีบเสด็จ

“สนมเสิ่นเป็นภัยจริงๆ ถึงขั้นทำให้ฝ่าบาทเกือบฆ่าท่านอ๋อง เป็นอย่างนี้ปล่อยไว้จะดีหรือเพคะไท่เฮา”“ข้าก็ไม่คิดจะปล่อยนางปีศาจนี่ไว้หรอก แต่จะจัดการตอนนี้ไม่ได้ ฮ่องเต้กำลังโปรดนาง รอไปก่อน”ฮองเฮาได้ฟังอย่างนั้นแล้วก็รู้สึกขัดใจ ได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของเสิ่นลู่ถิงตั้งแต่เข้าวังแต่ไม่ได้คิดว่าจะกลายเป็นคนโปรดมากมายเพียงนี้ ถึงขนาดทำให้คนโปรดอย่างสนมเอกถูกลงโทษ ไหนจะท่านอ๋องที่ฮ่องเต้ทรงรักนักรักหนายังเกือบถูกบั่นคอทิ้ง เจ้ามันมีดีมาจากที่ใดกัน เห็นทีคงอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้“เป็นเช่นนี้ฝ่าบาทก็คงมิทรงโปรดหม่อมชั้นมากขึ้นไปอีก”“ฮองเฮาอย่ากังวล ข้าอยู่ที่นี่ เอาไว้ข้าจะสั่งให้ฝ่าบาทมาหาเจ้าบ้างดีหรือไม่”นางแก่นี่พูดมากน่ารำคาญ หากบารมีของเจ้าช่วยข้าได้ ป่านนี้ข้าจะยังกลายเป็นฮองเฮาที่ถูกผู้คนกล่าวนินทากันว่าฝ่าบาทไม่ทรงโปรดหรือ ถึงแม้จะมีบุญคุณที่หนุนหลังให้ข้าได้เป็นฮองเฮา แต่ก็มีประโยชน์เพียงแค่นั้นเองจะว่าไปแม้ฝ่าบาทจะสั่งลงโทษสนมเอก แต่ข้าได้ยินมาว่ายังส่งอาหารอย่างดีไปให้ แสดงว่าต่อให้ข้ากำจัดเสิ่นลู่ถิงได้ ก็ยังเหลือสนมเอกอีกคนที่เป็นหนามยอกอกข้า เช่นนั้นข้าจะหาวิธีให้ฝ่าบาทและไท

เครื่องแต่งกายสำหรับเข้าพิธีแต่งตั้งและแก้วแหวนเงินทองที่ฮ่องเต้และไท่เฮาประทานให้ถูกส่งเข้ามาในตำหนักจิ่งเหริน นิ้วเรียวไล้ไปตามเครื่องแต่งกายนั้นทั้งรอยยิ้มประดับบนใบหน้า หลังจากช่วยชีวิตไท่เฮาแล้ว สิ่งที่ข้าได้มาคือตำแหน่งกุ้ยเฟย แม้จะไม่เทียบเท่าสนมเอกและฮองเฮา แต่ก็ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น“อาลี่ เจ้ารู้หรือไม่ว่างานสมรสของท่านอ๋องกับคุณหนูรองตระกูลหลี่จะจัดขึ้นอีกเมื่อใด?”“หลังพิธีแต่งตั้งของคุณหนูสามวันเพคะ”“หึ ดีเสียจริง” ข้าจะไปแสดงความยินดีกับพวกท่านด้วยตำแหน่งที่สูงส่งกว่ามาก อย่างไรเสียก็โปรดจงค่อยๆ ลิ้มรสความเจ็บปวดกันทีละนิดเถิด ข้ายังไม่หยุดทุกอย่างเอาไว้เท่านี้หรอก“เจ้าไปตามอี้ชวนมา ข้ามีการใหญ่บางอย่างต้องทำเสียหน่อย”“เจ้าค่ะ”คุณหนูเสิ่นยังคงนั่งมองดูแก้วแหวนเงินทางมากมายด้วยใจเป็นสุข มือเล็กหยิบมันแบ่งใส่ถุงผ้าเล็กๆ ให้เท่ากับจำนวนนางในและขันทีในตำหนัก ในทุกครั้งได้รับการประทานบางสิ่งให้ ไม่มีครั้งไหนเลยที่คุณหนูเสิ่นจะหลงลืมคนที่อยู่ข้างกายเพราะชาติก่อนข้าเคยอยู่อย่างโดดเดี่ยว ผู้คนที่รักและหวังดีต่อข้ามีน้อยแทบจะนับจำนวนได้ ดังนั้นชาตินี้ไม่ว่าใครที่ดีต