ชายาอ๋องเกิดใหม่ครานี้ขอเป็นสนมฮ่องเต้ (1)

กลิ่นหอมของสเปรย์ดับกลิ่นในห้องยังไม่ทันจางหาย แต่กลับกลายเป็นสิ่งกระตุ้นให้ท้องไส้ข้างในของเฌอรีนปั่นป่วนรุนแรง จนต้องวิ่งเข้าไปโก่งคอกับชักโครก อาเจียนในห้องน้ำแทบจะไม่ทัน

"อุ๊บ แหวะ โอ๊กกกก"

เธออาเจียนออกมาจนหมดไส้หมดพุง น้ำตาไหลอาบสองแก้ม อาหารที่เพิ่งทานไปก็ออกมาจนหมด ใบหน้าสวยซีดเผือดไร้สีเลือด ราวกับกระดาษทิชชู่ กว่าจะพยุงตัวเองเดินออกมาจากห้องน้ำได้ ร่างเล็กของเธอก็แทบจะทรุดลงกองกับพื้น

“อะไรกันเนี่ย กูรู้สึกเวียนหัวจะตายอยู่แล้ว มึงเอาอะไรมาฉีดวะอีฟ่าง”

เธอทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังสีน้ำตาล มือเล็กข้างหนึ่งหยิบยาดมที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาสูดดมเข้าไปเต็มปอด แต่ทว่าก็ยังไม่หายจากอาการวิงเวียน

หน้าตาที่ดูอ่อนเพลียผิดปกติ จนข้าวฟ่างที่นั่งมองอยู่แต่ตั้งแต่แรก เริ่มคิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย

“มึงเป็นอะไรรึเปล่าเฌอรีน! เมื่อวานก็ร้องโวยวายอยากจะกินมะม่วงเปรี้ยว จนกูต้องรีบวิ่งตามหาให้แทบตาย ทั้งที่ปกติมึงไม่ชอบกินของเปรี้ยว แล้ววันนี้ก็อ้วกจนหน้าซีด"

"....."

"ดู ๆ ไปอาการมึงมันก็คุ้น ๆ อยู่นะ”

ข้าวฟ่างเอียงคอมองเพื่อนสนิท ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปด้วยความสงสัย ก่อนจะเปิดปากพูดประโยคที่ทำให้หัวใจของเฌอรีนหยุดเต้นทันที

“อาการเหมือน... คนท้องเลยนะมึง”

คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางศีรษะ ยาดมในมือแทบจะหลุดร่วง ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนเกือบจะหลุดจากเบ้า หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกจากอก

ความคิดต่าง ๆ เวียนวนเข้ามาในหัว ก่อนจะมีเหตุการณ์หนึ่งฉายชัดขึ้นมาอย่างชัดเจน คืนนั้นที่ทะเลเมื่อสองเดือนที่แล้วกับหมอหนุ่มจอมเย็นชา เธอมีอะไรกับเขาจนถุงยางแตก และที่สำคัญคือเธอลืมทานยาคุมฉุกเฉิน

“เหี้ย!!! ประจำเดือนกู... "

"อะไรของมึง"

"ประจำเดือนกูยังไม่มาตั้งแต่เดือนที่แล้วนี่หว่า”

เสียงพึมพำหลุดออกมาจากปากด้วยความสั่นเครือ มือเล็กเย็นเฉียบยกขึ้นทาบทับหน้าอกแน่น รู้สึกว่าหายใจแทบไม่ออก ใบหน้าสวยยิ่งซีดลงเรื่อย ๆ จากความจริงที่กำลังปกคลุมจิตใจเธอตอนนี้

“ไม่จริงใช่ไหมอีฟ่าง กูไม่ท้องหรอกใช่ไหม กูยังเรียนไม่จบเลยนะ! กูยังไม่อยากมีลูก!”

สองเดือนก่อนหน้า

เสียงฝีเท้าก้าวเร็วรีบเร่งพุ่งเข้ามาโดยไม่ทันระวัง จนร่างบางของเฌอรีนชนเข้ากับร่างสูงที่กำลังเดินสวนทางกัน ภายนอกเธอทำหน้าบึ้งตึงตามสไตล์ลูกคุณหนูเอาแต่ใจ แต่ทว่าพอเงยหน้ามองกับผู้ชายที่เพิ่งชนเธอนั้น กลับทำให้ลมหายใจขาดหายไปทันที

หมอไทก้าชายหนุ่มผู้ที่เป็นบุคคลมีชื่อเสียงโด่งดัง ในฐานะศัลยแพทย์โรคหัวใจฝีมือดี รูปร่างหน้าตาหล่อเหลาราวกับเทพบุตร

แม้ดูภายนอกจะเห็นแค่ความเฉยชาแสดงออกมา จนทำให้ใครหลายคนที่เห็นต้องหุบยิ้มลงทันที

ถึงแม้จะถูกชนจนเกือบเสียหลัก แต่ทว่าสายตาคมคู่นั้นก็ยังมองมานิ่ง ๆ ตามสไตล์

“เป็นไรหรือเปล่า”

เสียงทุ้มลึกเย็นยะเยือกเอ่ยสั้น ๆ เพียงประโยคเดียว เมื่อเห็นเธอส่ายหน้า ก็ลุกขึ้นเดินผ่านไปโดยไม่สนใจอีก เหมือนเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ แต่ทว่าสำหรับเฌอรีน ความรู้สึกวูบวาบในหัวใจกลับเกิดขึ้นทันที

“โคตรหล่อเลยวะ นี่มันสเปคกูชัด ๆ”

เฌอรีนทอดมองแผ่นหลังกว้างที่ค่อย ๆ ห่างออกไป ดวงตาเปล่งประกายวาบหวามอย่างชัดเจน ก่อนจะรีบคว้าแขนนักศึกษาที่เดินตามหลังเขาคนนั้นให้หยุดกะทันหัน

“เอ่อ... ไม่ทราบว่าผู้ชายหล่อ ๆ คนเมื่อกี้ใครอ่ะ”

“หมอไทก้า เขาเป็นหมอผู้เชี่ยวชาญโรคหัวใจที่จะมาบรรยายพิเศษวันนี้แหละ ที่หอประชุมคณะแพทย์”

เฌอรีนถึงกับชะงักนิ่งไปทันที ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา เพราะคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ และหันหน้าไปบอกเพื่อนสนิททันที

“อีฟ่าง! มึงรู้มั้ย... คนนั้นแหละ พ่อของลูกกู หล่อจนกูใจละลายเลยมึง มึงต้องไปกับกูนะ”

“ไปไหน?”

“ก็ไปฟังบรรยายไง กูอยากไปนั่งมองหน้าเขาให้ชัด ๆ วันนี้คงต้องยอมเป็นนักศึกษาแพทย์สักวัน”

“อะไรของมึงวะ บรรยายแบบนั้นน่าเบื่อจะตาย" ข้าวฟ่างเอ่ยปฏิเสธทันที ทำให้เฌอรีนมองด้วยความไม่พอใจ

"เออ ๆ ก็ได้ เห็นแก่มึงนะ ถ้าไม่ใช่มึง กูไม่ยอมไปนั่งฟังเรื่องวิชาการแบบนั้นหรอก"

"ขอบใจเพื่อนรัก งั้นรีบไปดีกว่า"

"เหอะ....เห็นหน้าตาดีหน่อยไม่ได้ มึงถึงกับใจลอยตามเขาไปเลยนะ” ข้าวฟ่างส่ายหน้าด้วยความระอา พลางหยอกเย้าตามประสาเพื่อนสนิท

เมื่อเข้าไปถึงหอประชุมคณะแพทย์ ภาพที่เห็นคือผู้หญิงนับร้อยต่างแห่กันมาจนแน่นขนัด ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป้าหมายของทุกคนคือคุณหมอหน้าตาดีคนนั้น

"กรี๊ดดดด"

ทันทีที่หมอไทก้าขึ้นไปยืนบนเวที เสียงกรีดร้องตะโกนดังก้องไปทั่วห้อง เฌอรีนนั่งจ้องเขาด้วยความหลงใหล ตั้งแต่เริ่มจนจบการบรรยาย เธอไม่เคยละสายตาไปไหนเลยสักวินาทีเดียว

หญิงสาวคิดในใจถึงแผนการว่าจะจีบเขาอย่างไรดี ด้วยความมั่นใจว่าตัวเองเป็นคนหน้าตาดี และทรวดทรงองค์เอวก็ไม่น้อยหน้าใคร คงไม่ยากที่จะเอาชนะใจเขาได้

จนกระทั่งถึงช่วงถามตอบ เสียงนักศึกษาหญิงต่างพากันร้องถามคำถามเดียวกันซ้ำ ๆ ดังระงมไปทั่วหอประชุม

“คุณหมอคะ... คุณหมอยังโสดอยู่ไหมคะ? มีคนรักแล้วรึยังคะ?”

ชายหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไม่เปลี่ยนแปลง

“โสดครับ ผมยังไม่แต่งงาน”

เพียงคำตอบสั้นๆ ทำให้เสียงกรีดร้องดังระเบิดออกมา ทุกคนต่างมองตากันด้วยประกายแห่งความหวัง รวมถึงเฌอรีนที่ยิ้มแก้มปริ คิดว่าตัวเองยังมีโอกาสที่จะเอาชนะใจเขา จนกระทั่งมีคำถามต่อมาที่ทำให้รอยยิ้มหายไปจากใบหน้าเธอทันที รวมถึงความคิดในหัวก็พังคลืนลงมาไม่เป็นท่า

“แล้วสเปคของหมอล่ะคะ? ชอบผู้หญิงแบบไหนคะ?”

หมอไทก้าเจ้าของเบ้าหน้าฟ้าประทาน เงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างชัดถ้อยชัดคำ ให้คนฟังได้ยินทั่วทั้งห้องประชุม

“ผมชอบผู้หญิงอายุพอ ๆ กับผม ไม่ชอบผู้หญิงเด็กกว่าครับ พอดีผมไม่ค่อยมีเวลาเอาใจใครเท่าไหร่”

ตุบ!!!

เหมือนมีอะไรมาตีแสกหน้า เฌอรีนรู้สึกเย็นวาบทั้งตัว ความมั่นใจที่เคยมีอยู่พังทลายลงทันที อายุเธอ 22 ในขณะที่เขานั้น เธอเดาว่าไม่ต่ำกว่า 30 ห่างกันเป็นสิบปีแบบนี้ คำพูดของเขามันก็เหมือนการปิดประตูใส่หน้าเธออย่างชัดเจน