ตอนที่ 22 สตรีของข้า ข้าดูแลเอง

จวนตระกูลเสิ่น

ฮ่องเต้เสด็จ!!! พระสนมเสิ่นเสด็จ!!!

เสียงอึกกระทึกหน้าประตูจวนตระกูลเสิ่นดังขึ้นดังลั่น ก่อนบานประตูจวนต้องเปิดออกโดยไม่มีใครขัดขวางได้ ฮ่องเต้เดินประคองเสิ่นลู่ถิงอยู่ไม่ห่าง เหล่าบ่าวรับใช้ในเรือนต้องโค้งคำนับต้อนทำความเคารพตามที่ควร ดวงตากลมมองเห็นคนในตระกูลที่วิ่งออกมาต้อนรับอย่างร้อนรน

“ถวายบังคมฝ่าบาท ขออภัยที่กระหม่อมและฮูหยินไม่ได้ออกมาต้อนรับ”

“พี่ใหญ่ท่านกลับมาแล้วหรือ?”

“ถิงถิง….” เสิ่นลู่ถิงขมวดใส่ผู้เป็นพ่อแม่ที่ใช้สายตาไม่ให้พี่ใหญ่พูดคุยกับตน นานมากแล้วที่เขาถูกส่งไปอยู่บ้านท่านป้าที่เมืองห่างไกล ชาติที่แล้วข้าจำได้ว่าพี่ใหญ่หาทุกวิถีทางเพื่อช่วยข้าให้ถูกยกเลิกการประหาร ทั้งยอมเสียบรรดาศักดิ์ แต่ในท้ายที่สุดก็ถูกฆ่าตายเพราะข้า ในชาตินี้ข้าจะไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น

“ฝ่าบาทเพคะ ดูเหมือนว่าท่านพ่อท่านแม่จะสั่งห้ามไม่ให้พี่ใหญ่พูดคุยกับหม่อมชั้น”

“เหลวไหลสิ้นดี!!”

“บังอาจ!!! ฮูหยินเสิ่น แม้เจ้าจะเป็นมารดา แต่บัดนี้ถิงถิงเป็นสนมของข้า คู่ควรให้เจ้าขึ้นเสียงใส่นางหรือ” ใต้เท้าเสิ่นรีบดึงฮูหยินของตนให้นั่งลงเพื่อกล่าวขอประทานอภัย เสิ่นลู่ถิงยิ้มมุมปากกับภาพที่มอง แม้จะเป็นผู้ให้กำเนิด แต่เลี้ยงดูข้าราวกับไม่ใช่คน แล้วเหตุใดข้าจะต้องไยดีพวกท่านด้วย

“เสิ่นซีห่าว! เจ้าอยากคุยกับน้องเจ้าหรือไม่?”

“อยาก….อยากพ่ะย่ะค่ะ”

“เช่นนั้นเมื่อข้าเสร็จธุระที่นี่ ก็ตามข้าเข้าวังด้วยกัน” คุณชายใหญ่ตระกุลเสิ่นรีบพยักหน้ารับคำทั้งรอยยิ้ม พี่ใหญ่ของข้าซูบผอมลงมาก ไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วการเป็นอยู่ที่จวนของป้าเป็นเช่นไรกันแน่

“ฝ่าบาทเสด็จมาถึงจวนของกระหม่อม ทรงมีเรื่องใดสำคัญหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“เดิมทีข้าไม่อยากยุ่งกับตระกูลเจ้านัก เพราะอย่างไรก็เป็นตระกูลบิดามารดาองถิงถิง แต่เมื่อวันก่อนฮูหยินของเจ้าไปก่อเรื่อง ใต้เท้าเสิ่นรู้หรือไม่?”

ฮูหยินเสิ่นตัวสั่นเทารีบก้มลงจนชิดพื้น เอ่ยปากบอกซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าถูกใส่ร้าย ทั้งที่ฮ่องเต้ยังไม่ได้พูดเสียด้วยซ้ำว่าเป็นเรื่องใด พวกกินปูนร้อนท้องเช่นนี้มีแต่จะหาเรื่องใส่ตัวเอง

“หม่อมชั้นถูกใส่ร้ายเพคะ”

“ข้ายังไม่ได้เอ่ยสักคำว่าเรื่องใด ดูท่าทีร้อนตัวเช่นนี้ เจ้าคงทำมันจริงๆ”

“มะ ไม่ใช่นะเพคะ!” สายตาเชือดเฉือนของใต้เท้าเสิ่นที่มองฮูหยินนั้นน่าขำนัก สิ่งที่บอกผ่านดวงตาคงจะหมายถึงว่าฮูหยินเสิ่นโง่เง่าสิ้นดี

“มาถึงขั้นนี้ยังจะปฏิเสธหรือ?” ฮูหยินเสิ่นยังเอาแต่ปฏิเสธยังไม่รู้ว่ามีสิ่งใดรออยู่ข้างหน้า ฮ่องเต้กวักมือเป็นสัญญาณก่อนทหารจะพาตัวชายาอ๋องเข้ามาแล้วเหวี่ยงให้นั่งลงที่พื้น หน้าตาดูตกอกตกใจของฮูหยินเสิ่นสร้างความพอใจให้เสิ่นลู่ถิงไม่น้อย

“ฝ่าบาททำเช่นนี้ไม่ได้นะเพคะ หม่อมชั้นเป็นชายาชินอ๋องนะเพคะ”

“ชายาชินอ๋องแล้วอย่างไร ฮ่องเต้อย่างข้าต้องกลัวหรือ!!!!” ยิ่งหลี่หว่านหว่านพูดจาไม่เข้าหูมากเท่าใด ความเคืองโกรธของฮ่องเต้ก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น พูดต่อไปเถิด จงทำตัวโง่หยิ่งทะนงอย่างที่เจ้าชอบเป็น ข้าจะได้ไม่ต้องเสียเวลามานั่งแสดงทำตัวน่าสงสารให้มากความ

ฮ่องเต้ดึงดาบยาวของทหารองครักษ์ออกมาแล้วจ่อเข้าที่คอของหลี่หว่านหว่าน เหตุการณ์ดูจะรุนแรงอย่างรวดเร็วมากกว่าที่ข้าคิดไปสักหน่อย แต่ก็เป็นที่น่าพอใจ อาการกลัวตายของเจ้ายิ่งทำให้ข้ารู้สึกสะใจนัก รู้สึกถึงความรู้สึกของข้าหรือไม่ ความรู้สึกที่กำลังจะตายโดยไม่มีใครช่วยได้

“ทั้งเจ้าทั้งพี่สาวเจ้าชั่วช้าด้วยกันทั้งคู่ ตระกูลหลี่ดูแลบุตรสาวเช่นนี้ เห็นทีคงเก็บไว้ไม่ได้”

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับตระกูลหม่อมชั้นนะเพคะ ฝ่าบาทได้โปรดประทานอภัยด้วย”

“แม้ข้าจะไม่จัดการตระกูลหลี่ในตอนนี้ แต่สุดท้ายตระกูลพวกเจ้าอย่างไรก็ต้องจบลง” เสิ่นลู่ถิงขมวดคิ้วไม่เข้าใจ เหตุใดฮ่องเต้จึงตรัสเช่นนี้ หรือว่ามีสิ่งใดที่ตัวข้าเองก็ยังไม่รู้

“ฝะ ฝ่าบาทตรัสอะไรเพคะ?”

“อีกสามวันเจ้าจะรู้เอง ส่งชายาอ๋องกลับจวน หากไม่มีคำสั่งข้าห้ามก้าวออกมาจากจวนแม้แต่ก้าวเดียว” หรือความจริงแล้วฮ่องเต้ไม่ได้นิ่งนอนใจเรื่องที่ตระกูลหลี่ทำผิด เพียงแต่แค่หาหลักฐานเท่านั้น ตระกูลหลี่คุมอำนาจทางทหารอยู่มาก หากด่วนตัดสินใจคงเกิดผลกระทบแน่ 

ชาติที่แล้วฮ่องเต้เชื่อใจสนมหลี่มากเพราะเป็นสนมที่เป็นที่โปรดปราน ตระกูลหลี่ร่ำรวยมั่งคั่งขึ้นทุกวันทั้งเงินทองยศศักดิ์จากคราบน้ำตาของคนอื่น ในชาตินี้จบลงเช่นนี้ก็สมควรแล้ว

แต่สำหรับหลี่หว่านหว่าน ชาติที่แล้วความแค้นระหว่างเจ้ากับข้าคือชีวิต หากชาตินี้เจ้าไม่ได้ถูกประหารต่อหน้าผู้คนอย่างไรความไยดี ข้าเสิ่นลู่ถิงจะไม่ยอมลดละโดยง่ายแน่

“ฮูหยินเสิ่นจงใจร่วมมือกับชายาอ๋องเพื่อทำร้ายสนมของข้า ใต้เท้าเสิ่นรู้เรื่องนี้ด้วยหรือไม่”

“ไม่พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่รู้เรื่องด้วย” ดูสีหน้าตกใจของฮูหยินเสิ่นผู้สูงศักดิ์เถิด ต่อให้เป็นฮูหยินที่ถูกรักและดูแลมามากเพียงใด แต่ระหว่างสตีที่รักกับตระกูล แน่นอนว่าบุรุษเห็นแก่ตัวเช่นพ่อข้าต้องเลือกตระกูลเสิ่นเอาไว้ จงลิ้มรสการถูกทอดทิ้งดูเถิด

“ท่านพี่!! เหตุใดท่านไม่เข้าข้างข้า!!”

“ข้าจะให้โอกาสใต้เท้าเสิ่นอีกครั้ง หากรับรู้เรื่องนี้จะลงโทษทั้งตระกูล แต่หากไม่รู้ข้าจะสืบสวนแค่ฮูหยินคนเดียว”

“กระหม่อมไม่เคยรู้มาก่อนพ่ะย่ะค่ะ” เสิ่นลู่ถิงแค่นยิ้มเยาะเย้ยจนฮูหยินเสิ่นเกิดความโกรธเคืองลุกขึ้นมาผลักอย่างไม่ทันตั้งตัว โชคดีที่ชินอ๋องเข้ามาที่นี่พอดีแล้วรับเอาไว้ ไม่ได้อยู่ในอ้อมกอดของชินอ๋องนาน ฮ่องเต้ก็เข้ามาดึงกลับไปโอบกอดไว้แทน แล้วหันไปตบหน้าฮูหยินเสิ่นเต็มแรงด้วยความโกรธเคือง

“ช่างกล้านัก!! หากถิงถิงกับลูกข้าเป็นอะไรไป เจ้าจะรับผิดชอบไหวหรือ!!!” ฮูหยินเสิ่นเบิกตากว้างรีบก้มหัวด้วยอาการหวาดกลัว ดูท่าแล้วคงจะลืมไปว่าข้ากำลังมีลูกของฮ่องเต้อยู่ในครรภ์ ในตอนนี้ไม่ใช่บารมีจากตัวข้าเท่านั้น แต่เป็นบารมีของลูกน้อยในท้องข้าด้วยท่จะทำให้ข้าอยู่เหนือทุกคน

“ฝ่าบาทได้โปรดไตร่ตรองด้วย เสิ่นลู่ถิงเป็นลูกสาวหม่อมชั้น ปกติอยู่จวนนางทั้งเกียจคร้าน ไม่มีมารยาท แล้วยังไม่เคารพบิดามารดา สตรีเช่นนี้ไม่คู่ควรกับฝ่าบาทนะเพคะ”

“ดีเสียจริง ฮูหยินเสิ่นรักลูกสาวอย่างไร ถึงเหยียบย่ำความเป็นคนของลูกสาวเช่นนี้!!” ครานี้เป็นชินอ๋องที่พูดขึ้น ข้าคิดว่าสิ่งที่ข้าเดาไม่ผิดเพี้ยน แต่หากชินอ๋องมาเกิดใหม่จริง อะไรทำให้ท่านมาเกิดอีกครั้ง เพื่อต้องการแก้ไขในสิ่งที่ทำหรือ หลังจากที่ข้าตายไปแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ท่านถึงได้เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเช่นนี้

“หม่อมชั้นตรัสจริงทุกอย่างเพคะฝ่าบาท”

“เจ้าบอกว่าถิงถิงไม่มีความสามารถของสตรีเช่นนั้นใช่หรือไม่?”

“เพคะ!”

“ถิงถิงรสมือทำอาหารเป็นเลิศกว่าพ่อครัวห้องเครื่องเสียด้วยซ้ำ งานเย็บปักก็ละเอียดเสียจนไท่เฮาเอ่ยปากชมมาตลอด ทั้งมารยาทก็ดีมีแต่ผู้คนชื่นชม นี่หรือลูกสาวที่ไม่ได้เรื่องที่เจ้าพูดถึง”

เสิ่นลู่ถิงเผลอยิ้มออกมาหลังได้ยินคำพูดชื่นชมแสนจริงใจเหล่านั้น ไม่รู้ทำไมภายในใจถึงได้รู้สึกมีความสุขนัก ตั้งแต่เด็กจนเติบโต ไม่ว่าข้าจะพยายามมากเท่าใดก็ไม่เคยดีในสายตาใครเลยสักคน แต่บัดนี้ฮ่องเต้บุรุษที่เป็นถึงเจ้าของแผ่นดินนี้กลับชื่นชมข้านัก

“ฝ่าบาท….”

“ถิงถิงไม่ต้องกลัว ข้าจะต้องให้เจ้าได้รับความเป็นธรรมแน่”

ฮ่องเต้ลูบหัวเสิ่นลู่ถิงให้คลายกังวล บัดนี้หากท่านพ่อท่านแม่ฉลาดสักนิด ควรรู้ว่าจะต้องปฏิบัติต่อข้าเช่นไร แต่กลับยังยึดติดที่จะช่วยเหลือตระกูลหลี่เพื่อทำรายข้าอยู่อย่างนั้น หรือว่า……ใช่สิ ข้าลืมคิดถึงเรื่องนี้ไปเสียสนิท เหตุใดท่านแม่ถึงยอมช่วยเหลือหลี่หว่านหว่านเช่นนั้น มิน่าใช่แค่เพราะเงินทองของมีค่าแน่

“หากใต้เท้าเสิ่นยังยืนกรานไม่รู้เรื่อง ข้าจะขอขังฮูหยินของเจ้าไว้ที่จวนก่อน คงไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

“กระหม่อมมิบังอาจขัดข้อง เชิญฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”

“ท่านพี่!!!”

“เงียบไปก่อน เดี๋ยวฝ่าบาทกลับไป ข้าจะปล่อยเจ้า ฝ่าบาทไม่รู้หรอก” ทั้งบิดามารดาแสนเจ้าเล่ห์กระซิบกระซาบกันแล้วพยักหน้าตกลง ก่อนคำพูดต่อไปของฮ่องเต้จะทำให้ทั้งสองหน้าเสีย

“ข้าจะให้ทหารของวังหลวงเฝ้าที่จวนตระกูลเสิ่น หากมีสิ่งใดผิดปกติ ฆ่าทันทีไม่มีข้อยกเว้น” ฮ่องเต้ปรีชากว่าที่ข้าคิดไว้มากนัก แม้ในยามนี้ยังคงรอบคอบมาก หากปล่อยให้ควบคุมกกันเอง อย่างไรฮูหยินเสิ่นก็คงไม่พ้นถูกปล่อยออกมา

หลังจัดการตระกูลเสิ่นเสร็จตามคำสั่ง มือบางก็ถูกกอบกุมเอาไว้ เสิ่นลู่ถิงยังคงมีความคิดวนเวียนอยู่ภายในหัว ตอนนี้ไม่รู้แม้สักนิดว่าฮ่องเต้สืบรู้สิ่งใดมาบ้าง แล้วจะทำอย่างไรต่อไปกับคนพวกนี้ อาจจะเพราะใช้ความคิดมากไปอาการมึนงงก็เข้ามาแทรก เสิ่นลู่ถิงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะหน้ามืดจนกายบางโอนเอน

“ถิงถิงเจ้าเป็นอะไร?”

“เวียนหัวมากเลยเพคะ”

“เจ้าไหวหรือไม่?” ชินอ๋องกำลังเดินเข้ามาหาด้วยความกังวล แต่เป็นฮ่องเต้ที่ดันออกไปให้ห่าง ก่อนกายเล็กจะถูกอุ้มขึ้นสู่อ้อมแขน

“สตรีของข้า ข้าดูแลเองได้ เจ้ากลับไปดูแลชายาของเจ้าให้ดีเถิด อีกไม่กี่วันก็จะต้องรับโทษแล้ว”

“ฝ่าบาท” ชินอ๋องจงใจรั้งฮ่องเต้ไว้ราวกับมีเรื่องที่ต้องการพูด แต่สีหน้าไม่พอใจนั้นทำให้ต้องถอยหลังไปออกไปหนึ่งก้าว

“ข้าจะขอเอ่ยปากเตือนเจ้าเอาไว้อีกเรื่อง”

“……”

“แม้หลี่หว่านหว่านจะรับโทษจนจำเป็นต้องถูกข้าสั่งหย่าขาดกับเจ้า แต่นั่นก็ไม่ใช่ทางให้เจ้าเข้ามายุ่งกับสตรีของข้าได้อย่างอิสระ อยู่ห่างนางให้มาก เพราะหลังจากนี้ข้าคงไม่อดทนใจดีเห็นว่าเจ้าเป็นน้องแล้วปล่อยไปเฉยๆ อีก”

“แต่กระหม่อมกับเสิ่นลู่ถิงรักกันมาก่อน”

“ท่านอ๋องระวังวาจาด้วย” เสิ่นลู่ถิงเอ่ยปามคนที่พูดจาเข้าข้างตัวเอง นั่นมันเมื่อชาติก่อน ในชาตินี้ข้าไม่มีความรู้สึกรักหลงเหลือเลยแม้สักนิด และไม่อยากให้ฮ่องเต้ทรงกริ้วมากไปกว่านี้กับคำพูดของชินอ๋องด้วย

“ฝ่าบาทเพคะ หม่อมชั้นอยากพักแล้ว”

“ได้สิ ข้าพาถิงถิงกลับวังนะ” ชินอ๋องมองตามคนสองคนที่ดูเหมือนรักกนมากเดินออกไปทั้งกำมือแน่น แววตานั้นไม่ใช่แววตาที่เคยมอบให้ข้าเพียงคนเดียวหรือ เมื่อไหร่กันที่เสิ่นลู่ถิงหมดรักข้า ทั้งที่ข้าอุตส่าห์กลับมาแก้ไขมันแล้วแท้ๆ