ตอนที่ 21 อย่าแตะต้องดงใจของข้า

ตำหนักจิ่งเหรินวุ่นวายด้วยความห่วงใยของฮ่องเต้ หลังเสิ่นลู่ถิงถูกอุ้มกลับมาที่ตำหนักไม่นานข่าวก็ไปถึงไท่เฮา และทันทีที่ได้รับข่าวก็รีบมาที่นี่ทันที ใบหน้าเปื้อนยิ้มนั้นบ่งบอกถึงความดีใจจนฮองเฮานึกขัดใจไม่น้อย ทั้งที่เปิดโปงสนมหลี่ได้แล้วแท้ เหตุใดยังเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาอีก

ครั้งนี้มองอย่างไรก็รู้ว่าเสิ่นลู่ถิงท้องจริงอย่างที่หมอหลวงว่า เช่นนี้แล้วฮองเฮาควรจะทำอย่างไร ปกติเสิ่นลู่ถิงก็เป็นที่โปรดปรานมากอยู่แล้ว ในวังหลังต่างรู้กันดี หากตั้งท้องลูกของฮ่องเต้เช่นนี้ คงกอบโกยทุกอย่างได้อย่างง่ายดาย สุดท้ายแล้วตนก็จะเป็นแค่ฮองเฮาเพียงชื่อ แต่สิ้นอำนาจ

“กังวลใจหรือฮองเฮา” ไท่เฮาเดินมาแตะที่มือจนฮองเฮาสะดุ้งตกใจอย่างไม่ได้ตั้งตัว มือเหี่ยวย่นลูบราวกับพยายามปลอบใจตาหารู้ไม่ว่านั่นไม่ช่วยอะไร อาการดีพระทัยของไท่เฮาเมื่อครู่กำลังทำให้ฮองเฮารู้ตัวว่าต้นเหลือพื้นที่ยืนในวังน้อยลงทุกที

“ปกตินางก็เป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาท หากนางตั้งครรภ์โอรส….”

“นั่นก็ถือเป็นเรื่องดี ข้าว่าสนมเสิ่นก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร มันจะดีมากหากเจ้าอยู่กับนางได้อย่างสงบสุข อย่างไรเสียเจ้าก็ยังเป็นฮองเฮา ข้าไม่ยอมให้ใครมาแย่งตำแหน่งเจ้าหรอก”

ฮองเฮาได้แต่ก้มหน้ารับคำอย่างเข้าใจไปก่อน ต่อไปนี้ไท่เฮาที่เคยหนุนหลังตนทุกอย่างคงไม่มีประโยชน์อีกต่อไป ทำไมใครต่อใครก็ตกหลุมรักเสิ่นลู่ถิงกันเสียหมด นางมีดีอะไร ก็แค่บุตรีที่แม้แต่พ่อแม่ยังไม่รัก เจ็บใจนัก

“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”

“ว่ามา” ฮ่องเต้ผายมือให้ทหารองครักษ์ลุกขึ้นและเอ่ยปากสั่งให้เล่าเรื่องราวทั้งหมด

“พระสนมทรงตั้งใจหลอกลวงว่าตั้งครรภ์เพื่อเป็นหนทางรอดพ่ะย่ะค่ะ แล้วกระหม่อมเหมือนจะสืบมาได้ว่าวันนี้ที่ทูลขอพาฮูหยินตระกูลเสิ่นมา ก็เพื่อลอบทำร้ายสนมเสิ่นพ่ะย่ะค่ะ”

“ว่าอย่างไรนะ!? หลี่หว่านลู่ เหตุใดเจ้าถึงเป็นคนใจร้ายเช่นนี้ไปได้” ฮ่องเต้กำมือแน่นด้วยความโกรธ ไม่สามารถพูดออกมาได้ว่าอารมณ์โกรธภายในปะทุมากแค่ไหน หากวันนี้ฮองเฮาไม่พาหมอหลวงเข้ามาตรวจจนเกิดเรื่องเสียก่อน ก็ไม่อาจรู้เลยว่าหลี่หว่านลู่จะก่อเรื่องจนเสิ่นลู่ถิงแท้งหรือไม่

“ฝ่าบาทจะให้ทำอย่างไรต่อพ่ะย่ะค่ะ?”

“ขังนางไว้ที่คุกหลวง สืบสวนตามจริง หากมีความผิดตัดสินโทษตามกฎราชสำนัก” คำสั่งแสนเด็ดขาดนี้ทำเอาทหารองครักษ์ชะงักไปพักใหญ่อย่างไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน แต่ไหนแต่ไรฮ่องเต้รักสนมหลี่จนไม่มีใครสามารถแตะต้อง ในตอนนี้ดูแล้วสนมเสิ่นกำลังครอบครองหัวใจฮ่องเต้ได้ทั้งหมดแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้นแสงแดดจ้าสาดกระทบเข้ามาในตัวตำหนัก ความเงียบเชียบนี้เกิดขึ้นจากคำสั่งของฮ่องเต้ที่อยากให้เสินลู่ถิงได้พักผ่อนอย่างไม่มีใครมารบกวน มีแค่เพียงตนเท่านั้นที่นั่งเฝ้ามาตลอดคืน

ทันทีที่ดวงตากลุมลืมตื่นขึ้นรอยยิ้มบนใบหน้าของฮ่องเต้ก็ยิ่งเด่นชัด แขนแกร่งพยุงให้ได้ลุกขึ้นนั่งอย่างระวังทั้งนั่งลงข้างกายแล้วโอบกอดเอาไว้แน่น

“ฝ่าบาท? เกิดอะไรขึ้นหรือเพคะ? หม่อมชั้นจำได้ว่า….”

“ถิงถิง ต่อไปเจ้าต้องดูแลตัวเองรู้หรือไม่ วิ่งซนที่ไหนไม่ได้แล้วนะ” เสิ่นลู่ถิงขมวดคิ้วไม่เข้าใจ ยิ่งคนตรงหน้าดูกระตือรือร้นทั้งยังเอาแต่ยิ้มไม่หยุดก็ยิ่งนึกสงสัยมากขึ้นอีก

“เจ้ากำลังมีลูกข้า” คุณหนูเสิ่นนิ่งไปชั่วครู่ก่อนมือบางจะยกขึ้นลูบหน้าท้องด้วยความตกใจ เงยมองสบตากับฮ่องเต้อีกครั้งอย่างต้องการคำยืนยัน ก่อนจะได้รับการพยักหน้ากลับมา

จู่ๆ หยดน้ำตาแห่งความปลื้มปีติก็ไหลลงมาอย่างห้ามไม่ได้ ก่อนฮ่องเต้จะดึงไปโอบกอดแน่น ข้ามีลูกให้ฝ่าบาทดั่งที่ใจหวังแล้ว ในตอนนี้ฮองเฮาแท้ง ส่วนนมหลี่ก็เป็นเพียงเรื่องเท็จ เช่นนั้นลูกข้าต่างหากที่เป็นลูกคนแรกของฮ่องเต้ เช่นนั้นหากข้ามีโอรส ลูกของข้าก็จะได้เป็นรัชทายาท

“เหตุใดร้องไห้เล่า? มีลูกกับข้าไม่มีความสุขหรือ?” แม้คำถามจะดูเหมือนไม่พอใจ แต่ความจริงแล้วแค่ถามไปด้วยความเอ็นดูเท่านั้น ทั้งยังคอยเช็ดซับน้ำตาให้ทั้งใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“หม่อมชั้นแค่ดีใจจนไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดีเพคะ”

“เด็กโง่”

“แล้วสนมหลี่….”

“หึ พูดถึงแล้วก็เจ็บใจนัก” กำปั้นหนักทุบเข้าที่ขาตัวเองแทนความเจ็บใจที่มี เดิมทีผิดที่อยากมีบุตรมาจนไม่สนใจว่าสนมหลี่เคยทำผิดเพียงใดแล้วอภัยโทษให้

“นางทั้งฆ่าลูกของข้ากับฮองเฮา โกหกข้าเรื่องท้อง แล้วไหนจะทำให้ถิงถิงตกใจจนสลบไปอีก ให้เก็บเอาไว้ คงบาดใจข้าจนตายแน่”

เสิ่นลู่ถิงจับมือหนาเอาไว้ทั้งมองด้วยแววตาใสซื่อ ไม่มีอะไรทำให้คนสุขใจได้เท่าความเข้าใจ เช่นนั้นข้าก็แค่ทำเหมือนเข้าอกเข้าใจฮ่องเต้ไปซะทุกเรื่อง ฮ่องเต้ก็จะรู้สึกสบ่ยใจเมื่ออยู่กับข้า และเมื่อไปอยู่ที่ใดที่ไม่มีความสบายใจก็จะยิ่งนึกถึงข้า

“หม่อมชั้นมีลูกให้ฝ่าบาทแล้ว อย่าเสียพระทัยอีกเลยนะเพคะ” จับมือหนาให้ขยับมาลูบหน้าท้องแผ่วเบา แล้วขยับเอาหัวไปถูที่แขนแกร่งอย่างออดอ้อน

“แค่มีเจ้าก็พอแล้ว”

“แต่หม่อมชั้นมีเรื่องกังวลใจเพคะ”

“เรื่องอะไร?” ฮ่องเต้รีบถามทั้งตั้งอกตั้งใจรอฟังสิ่งที่เสิ่นลู่ถิงอยากจะพูด ความใส่ใจนี้ทำเอาหัวใจดวงน้ยของเสิ่นลู่ถิงเต้นรัวได้ไม่ยาก

“หม่อมชั้นท้องแล้ว ก็ปรนนิบัติฝ่าบาทไม่ได้เหมือนอย่างเคย ฝ่าบาทจะรักถิงถิงน้อยลงหรือไม่”

“ข้าจะไม่มีวันรักเจ้าน้อยลง” ฮ่องเต้ยิ้มด้วยความเอ็นดูแล้วตอบกลับ โอบกอดเสิ่นลู่ถิงเอาไว้แน่นอย่างต้องการให้สบายใจว่าสิ่งที่พูดนั้นเป็นเรื่องจริง

“จริงหรือเพคะ?”

“ข้าสัญญา” นิ้วก้อยของฮ่องเต้ยื่นมาตรงหน้าเพื่อทำสัญลักษณ์แห่งการสัญญา เสิ่นลู่ถิงทำตามอย่างว่าง่ายแล้วขยับไปหอมแก้มฟอดใหญ่จนถูกหอมหน้าผากมลกลับคืน ที่จริงการเป็นสนมฮ่องเต้ก็ไม่ได้แย่อะไร ข้ารู้สึกมีความสุขมากกว่าตอนที่เป็นชายารองชินอ๋องเสียด้วยซ้ำ

“จริงสิ วันนี้ทหารองครักษ์ไปสืบเรื่องของหลี่หว่านลู่ แล้วลู่มาว่าที่แม่เจ้าเข้ามาวันนี้เพื่อทำร้ายเจ้า”

“หม่อมชั้นรู้เพคะ”

“รู้หรือ?”

“เพคะ”

“เช่นนั้นแล้วทำไมไม่บอกข้าเล่า หากวันนี้ไม่เกิดเรื่องก่อน เจ้าอาจถูกทำร้ายจนแท้งลูกก็ได้” ฮ่องเต้เอ่ยพูดกึ่งดุอย่างหัวเสีย ไม่อยากคิดเลยหากวันนี้คนที่มีโลหิตไหลออกมาเช่นนั้นไม่ใชสนมหลี่แต่เป็นเสิ่นลู่ถิงจะเป็นอย่างไร

“หม่อมชั้นแค่ไม่อยากให้ฝ่าบาททรงกังวล อีกอย่างหม่อมชั้นไม่รู้ด้วยเพคะว่าตัวเองกำลังท้อง”

“แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไร?”

“ฝ่าบาทจำที่ชินอ๋องมาหาหม่อมชั้นได้หรือไม่เพคะ? ท่านอ๋องตั้งใจมาเตือนหม่อมชั้นเรื่องนี้” ฮ่องเต้พยักหน้าเข้าใจ ที่แท้ชินอ๋องก็ตั้งใจมาเตือนเสิ่นลู่ถิง แต่เช่นนั้นก็ทำให้รู้ได้ว่าชินอ๋องมีใจให้สนมของข้าเพียงใด เช่นนั้นจะปล่อยให้ใกล้ชิดกันมากไม่ได้ อย่างไรเสียเสิ่นลู่ถิงก็เคยรักชินอ๋องมาก่อน หากอีกคนทำดีด้วยมากมาย ความรู้สึกในวันเก่าอาจกลับคืนมาก็ได้

“ต่อไปหากมีเรื่องเช่นนี้บอกข้า เจ้าเป็นสตรีของข้า คนที่ต้องปกป้องเจ้าคือข้า ไม่ใช่ชินอ๋อง”

“หม่อมชั้นเข้าใจแล้วเพคะฝ่าบาท”

“พรุ่งนี้ข้าจะไปตระกูลเสิ่นสักหน่อย”

“ฝ่าบาทจะเสด็จไปทำอะไรเพคะ?” แม้จะรู้ดีอยู่แล้วว่าฮ่องเต้จะต้องเสด็จไปเพื่อจัดการเรื่องราวนี้ให้กระจ่าง แต่ก็ยังทำทีถามออกไปอย่างใสซื่อ

“คนที่คิดจะทำร้ายเจ้า แม้จะเป็นแม่ผู้ให้กำเนิด ข้าก็ไม่ละเว้นหรอกนะ”

“แต่ว่า…..”

“ไม่มีแต่ อย่างน้อยข้าต้องทำให้ตระกูลเสิ่นรู้ว่าเจ้าไม่ได้อยู่ในจุดที่จะถูกทำร้ายได้อีกแล้ว ข้าพาเจ้าเข้าวังเพื่อหลีกหนีจากการถูกทำร้าย แล้วตระกูลเสิ่นกล้าดีอย่างไรถึงจะลงมือกับเจ้า”

“หากหม่อมชั้นปล่อยให้ฝ่าบาทจัดการ ผู้คนจะมองว่าหม่อมชั้นเป็นลูกอกตัญญูหรือไม่เพคะ” เสิ่นลู่ถิงก้มหน้าลงด้วยความเศร้า คางมลถูกเชยขึ้นก่อนมือจะขยับไปลูบหัวแล้วดึงเข้ามาสู่อ้อมกอด

“ใครต่อใครก็รู้ว่าตระกูลเสิ่นโหดร้ายต่อเจ้าเพียงใด ข้าจะจัดการเรื่องนี้ มาดูว่าใครจะกล้าว่าเจ้ากัน”

“ฝ่าบาทพระทัยดีกับถิงถิงถึงเพียงนี้ ถิงถิงรู้สึกขอบพระทัยจริงๆ เพคะ”

“เจ้าเป็นสตรีของข้าแล้ว การดูแลเจ้าถือเป็นเรื่องที่ข้าสมควรทำอยู่แล้ว” จมูกโด่งกดลงบนกลุ่มผมนุ่ม กลิ่นหอมเฉพาะตัวทำให้รู้สึกผ่อนคลายไม่น้อย

“ฝ่าบาทคิดจะจัดการอย่างไรเพคะ?”

“ยังเป็นห่วงพวกนั้นอีกหรือ?”

“อย่างไรก็คือมารดาของหม่อมชั้น” รู้ดีอยู่แล้วว่าประโยคนี้จะทำให้ฮ่องเต้มีมุมมองที่ดีต่อตนเพียงใดถึงได้พูดออกไป แล้วมันก็เป็นไปดังคาด แววตาแสนอ่อนโยนนั้นไม่เคยมีใครได้รับนอกจากข้า

“เด็กดี ไม่ต้องห่วงหรอก ข้าแค่อยากให้ตระกูลเสิ่นจงจำไว้ว่าอย่ามาแตะต้องดวงใจของข้าอีกก็เท่านั้น”

“แต่หม่อมชั้นได้ยินมาว่า….”

“ว่าอย่างไร?” ฮ่องเต้เลิ่กคิ้วอย่างอยากรู้และกังวล ยิ่งท่าทีของเสิ่นลู่ถิงไม่ดีนักก็ยิ่งสร้างความกังวล

“หม่อมชั้นไม่รู้ว่าควรทูลฝ่าบาทหรือไม่เพคะ”

“พูดมาเถิด หากเจ้าไม่พูดแล้วเรื่องนี้ทำให้เจ้าเกิดอันตราย ข้าจะโกรธเจ้าแน่”

“หม่อมชั้นรู้มาว่าชายาอ๋องก็มีส่วนร่วมกับเรื่องนี้ด้วยเพคะ” ฮ่องเต้แค่นหัวเระาทั้งถอนหายใจเฮือกใหญ่ราวกับมีความรู้สึกหนักใจอยู่เต็มอก

“พี่น้องตระกูลหลี่นี่ดีเสียจริง เห็นทีข้าคงจัดการแค่ตระกูลเสิ่นอย่างเดียวไม่ได้…..”

การแก้แค้นของข้าเข้าใกล้ขึ้นทุกที รอดูเอาเถิดหลี่หว่านหว่าน ว่าชาตินี้เจ้าจะตายได้น่าอนาถเท่าข้าในชาติก่อนหรือไม่