Semua Bab สตรีบ้าของจอมมาร: Bab 31 - Bab 40

บทที่ 30 ปิดตำหนัก       ฝั่งตงเฟยเทียนที่กำลังจะกล่าวว่าเป็นห่วงออกไปก็พลันโกรธเคืองที่เสิ่นหรงลี่มิได้รอฟังจนจบก่อน จึงกลับเข้าโรงฝึกวางขนมไว้โดยไม่คิดจะหยิบชิม “นางฟังมิทันจบมาทึกทักว่าข้าไล่ แล้วเรื่องเมื่อวานยังไม่ทันชำระความ นางมาโกรธข้ากลับได้อย่างไร” เฟยเทียนบ่นกับองครักษ์เงาที่เรียกมาเป็นคู่ซ้อม“แปลว่าเรื่องเมื่อวาน องค์ชายก็มิได้ฟังนางจนจบใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” เว่ยซีกล่าวถามอย่างไม่กลัวตาย เตรียมตั้งรับโทสะที่จะมาลงที่ตน       แต่ทว่ากลับผิดคาดตงเฟยเทียนทิ้งดาบลงกับพื้น และวิ่งกลับย่อกายนั่งกินขนมของพระชายารองเสิ่นผู้นั้นอย่างตั้งใจ คล้ายรู้สึกผิดที่ปล่อยให้โทสะควบคุมจนไม่ยอมฟังหรงลี่ เฟยเทียนเคี้ยวกินทั้งยังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่จนหมดทุกชิ้น ทหารในโรงฝึกสับสนว่าตกลงแ

บทที่ 32 ผู้ใดจะรับผิดชอบ       การลงโทษที่ไม่แน่ชัดว่ารุนแรงหรือไม่ ดำเนินมาได้หนึ่งก้านธูปแต่ฮองเฮาและองค์หญิงจูจูก็ยังคงไม่ใคร่พอใจ“ซ้อนเพิ่มอีก” เสียงองค์หญิงจูจูออกคำสั่งอยากไม่สบอารมณ์นัก ด้วยยังไม่เกิดเหตุการณ์ที่นางต้องการขึ้น       เสิ่นหรงลี่หลับตาตั้งสมาธิย่อกายลงให้ตานมู่น้ำถ้วยลายครามซ้อนลงมาเป็นใบที่ห้า ก่อนจะเริ่มเดินให้รอบส่วนโถงในตำหนักรับรองชั้นนอก“ห้าถ้วยแล้วก็ยังมั่นคงดี เช่นนั้นเมื่อครู่ต้องตั้งใจเป็นแน่ ข้าจะแจ้งให้บิดาของพวกนางทราบ หากมีแผลเป็นจะรับผิดชอบไหวหรือ” จูจูยกยิ้มหวังจะให้ความกลัวส่งให้หรงลี่ก้าวพลาด       พระชายาเสิ่นผู้ที่รู้ตัวว่ากำลังถูกกลั่

บทที่ 34 ผู้อื่นก็เรียกขานฮูหยินตนเช่นนี้“เสียใจเมื่อนึกถึง จนวันนี้ข้าก็ยังรักพวกเขาแบบสหายไม่เปลี่ยนแปลง”“รักแบบสหายหรือเพคะ” เสิ่นหรงลี่ขมวดคิ้วไม่เข้าใจนัก“เที่ยวเล่นด้วยกันแต่เล็กก็ต้องผูกพันอย่างเลี่ยงไม่ได้”“ที่แท้ก็เช่นนี้” หรงลี่คลี่ยิ้มออกมาจนตาเป็นพระจันทร์เสี้ยว โล่งใจนักที่อย่างน้อยยามนี้นางก็มิได้ต้องแข่งขันกับสตรีที่ตายไปแล้ว“เหมือนว่าข้าจะได้กลิ่นน้ำส้มหรือไม่” เฟยเทียนพูดจาหยอกเย้า ก่อนจะเข้าไปตะครุบพระชายาของตน“อ๊ะ ไม่ใช่นะเพคะ! เพียงแค่สงสัย หากมีคนมาถามแล้วตอบไม่ได้คงความแตกกันพอดี” หรงลี่เบี่ยงตัวหลบหลีก แต่แล้วก็ต้องจำยอมเพราะอีกฝ่ายรวดเร็วกว่าตนนัก ยามนี้ตงเฟยเทียนคร่อมอยู่ด้านบนของเสิ่นหรงลี่เหมือนในคืนส่งตัว ทว่าความรู้สึกในครานี้กลับมิได้เป็นความโกรธหรือกลัวอย่างที่เคย แต่ดวงใจทั้งสองกำลังกู่ร้องขยับอยู่ภายในคล้ายใบไม้ที่สั่นไหวยามฝนตกกระทบ“แต่ข้าได้กลิ่น พระชายารองจะกล่าวว่าองค์ชายผู้นี้โป้ปดหรือ” เฟยเทียนจดจ้องเข้าไปยังดวงตาสีประกายเขียวของหรงลี่อย่างไม่ลดละ เขาพินิจใบหน้าที่เขาเองไม่เข้าใจนักว่าเหตุใดจึงงดงามขึ้นทุกชั่วขณะ “คงมีเพียงเจ้าที่ไม

บทที่ 36 ร่วมโต๊ะอีกครั้ง ตงเฟยเทียนนำตัวของเสิ่นหรงลี่ไปส่งให้นั่งบนศาลา จากนั้นตัวเขาก็นั่งลงเคียงข้างกัน สายตามิได้จับจ้องไปยังน้องสาวต่างมารดาที่ยังคงยืนนิ่งค้างอยู่ในตำแหน่งเดิม“พี่รอง…ตัวเจาเออร์พยายามเรียกนางแล้ว แต่ไม่เป็นผลเลย” องค์หญิงอิงเจาแสดงสีหน้ารู้สึกผิดออกมา“ที่จริงแล้วตัวหม่อมฉันก็มิได้อยากจะพบองค์หญิงจูจูในยามนี้นัก” หรงลี่คลี่ยิ้มไปไม่ถึงดวงตาพยักหน้ารับถ้วยน้ำชาที่ถูกรินมาให้“อย่างไรก็ต้องพูดคุยให้เข้าใจเพคะ ทำเช่นนี้กับพี่สะใภ้ร้ายแรงนัก” อิงเจาส่ายหน้าดูอึดอัดเสียเกินบรรยาย“ท่านพ่อบ้านไปเชิญนางมา” เฟยเทียนสั่ง เมื่อสังเกตเห็นว่าจูจูกำลังเดินวนเวียนไม่กล้าเข้ามาใกล้มากนัก“คงมิพ้น…เอาเถอะ จะลองให้โอกาสนางดู” หรงลี่มิได้พูดออกไปทั้งหมดว่าองค์หญิงคงเลือกอ้างไปถึงฮองเฮา นางตัดสินใจหันไปมององค์หญิงที่ถูกตามมานั่งแทน พลางคิดว่าหากไม่ประจันหน้าคงได้กลายเป็นลูกไล่ของตงจูจูดังเช่นองค์หญิงอิงเจาเป็นแน่“พี่รองมีอันใดกับข้าหรือ” องค์หญิงจูจูถามพลางก้มหน้าหลบสายตา“ไม่มี แต่กับคนอื่นเจ้ามีหรือไม่” ตงเฟยเทียนที่แม้จะโกรธมาก เพราะน้องสาวผู้นี้มิได้จำเป็นต้องร่วมลงโ

บทที่ 38 เยี่ยมเยียนจับผิดจวนสกุลกง       เสิ่นหรงลี่ลงรถม้าโดยมีตงเฟยเทียนช่วยประคอง รู้สึกเกร็งอยู่บ้างที่ตนเองต้องกลับมารบกวนสกุลกงอีกครั้งหลังจากแต่งออกไป และบังเกิดความรู้สึกห่างเหินขึ้นมาหลายส่วน ด้วยกงต้าต้ายุ่งกับการทำงานจึงได้เพียงทักทายยามที่พี่ชายผู้นี้แวะไปที่วัง ส่วนกงหรูอี้และมารดาบุญธรรมเองก็เงียบหายไป ด้านบิดาบุญธรรมนางเองก็ไม่ได้คาดหวังความสนิทใกล้ชิดใดอยู่แล้วแต่ต้น“คารวะบิดา มารดา พี่ชาย และพี่สาวเจ้าค่ะ” หรงลี่เป็นผู้เอ่ยทักก่อน แต่ก็ต้องแปลกใจที่ไม่เห็นกงหรูอี้“หรูอี้มิได้ออกมา นางต้องลมเย็นมากเกินไปจึงป่วยไข้” มารดาบุญธรรมเป็นผู้เอ่ยตอบ“ขออภัยเจ้าค่ะ หรงลี่มัวแต่สนใจเรื่องของตน จึงมิได้ถามไถ่ความเป็นไปใดเลย”