Semua Bab สตรีบ้าของจอมมาร: Bab 41 - Bab 50

บทที่ 39 โจรร้ายวังมาร       ก่อนที่องค์ชายรองตงเฟยเทียนจะสามารถออกเดินทางไปยังสถานที่จัดงานล่าสัตว์ประจำปีได้ เขาจำเป็นต้องเข้ามาคุยแผนงานครั้งสุดท้ายให้แก่องค์มารและขุนนางผู้ใหญ่ทั้งที่มีหน้าที่รับผิดชอบและไม่มีหน้าที่รับผิดชอบได้ฟังอีกครั้ง“องค์ชายรองดูแลด้านความปลอดภัย ผู้เดียวได้แน่หรือพ่ะย่ะค่ะ” ขุนนางผู้หนึ่งเอ่ย“แผนที่เสนอตรงส่วนใดมีปัญหาเล่า เวลาตรวจเวรยามไม่มีช่วงว่างเปลี่ยนกะเสียด้วยซ้ำ เพราะเปิ่นหวางตั้งเวลาให้มีช่วงทับซ้อนกันไว้ คนนอกมิอาจทำสิ่งใดได้ แต่คนในก็คงต้องพึ่งพาหลักคุณธรรมที่ต้นตระกูลสั่งสอนกันมาให้มากหน่อย” องค์ชายรองกลอกตาอย่างเบื่อหน่าย เพราะเหตุร้ายมิเคยเกิดจากคนนอก แต่เป็นคนในทั้งสิ้นที่สร้างเรื่อง“แล้วพื้นที่ภายในไม่สนใจหรือพ่ะย่ะค่ะ

บทที่ 41 ลดอคติ“หรงลี่ฟื้นแล้ว โล่งใจไปที” จงม่านอี้ที่กลับมาปรุงยาหอม และคอยดูหรูอี้ไม่ให้ปวดท้องจนหมดสติจมน้ำไป ก็โล่งใจที่อย่างน้อยฝั่งหนึ่งก็ฟื้นคืนสติแล้ว“ขอโทษน้องหญิงที่นำเลือดมาจนเจ้าต้องเป็นเช่นนี้” หรูอี้กัดฟันพูด“ข้าแค่รู้สึกอ่อนเพลียเท่านั้น ไม่เป็นอันใดแล้ว”“ยานี้แม่ต้มตามเทียบให้ใหม่แล้ว ดื่มทดแทนที่หกไป” ม่านอี้ยื่นยาให้หรงลี่“เจ้าค่ะ” หรงลี่หยิบยามากรอกปากตน ส่วนอีกมือคว้าก้อนน้ำผึ้งมารอไว้“เจ้าไปนั่งกินขนมหวานเสียเถิด หากไม่กินอาจเป็นลมไปอีก”“พี่หรูอี้นั่งใกล้ครบแล้วหรือไม่เจ้าคะ” หรงลี่ขยับกายไปหาขนมหวานอย่างเกี

บทที่ 43 สตรีโสโครก       ควันมากมายพุ่งขึ้นจนทำให้เสิ่นหรงลี่ทรงตัวได้ไม่ดีนัก จากนั้นก็เห็นร่างบุรุษผู้หนึ่งก้าวเข้ามาในกระโจม เพียงเท่านั้นสติของหรงลี่ก็พลันดับวูบลงอีกครั้งก่อนหน้านี้หนึ่งก้านธูป“ก็ไม่มีอันใดมาก เพียงแค่อยากขอยืมคนไปขนของเสียหน่อย ข้ามิได้อยากให้ทหารชายไปยุ่มย่ามในกระโจมมากนัก เจ้าก็ขนเสร็จแล้วมิใช่หรือ” จูจูปรายตาสำรวจแล้วคลี่ยิ้มออกมา“คนของเจ้าไม่มีหรืออย่างไร” หรงลี่หรี่ตามองไม่ไว้ใจนัก“มี แต่เผอิญนำของมามากคนไม่พอขน หากจะให้เริ่มยอมรับนับญาติกัน เจ้าก็ควรแสดงน้ำใจบ้างภพมนุษย์ไม่สอนเรื่องนี้หรือ”“เช่นนั้นก็ได้ รีบนำคนมาคืนด้วย”&

บทที่ 45 ก้อนหินวิบวับ       เช้าวันถัดมาฝั่งเสิ่นหรงลี่ยังคงปฏิบัติตนตามปกติ แม้จะรู้แน่ชัดว่าองค์หญิงจูจูมีส่วนร่วมในเรื่องนี้ แต่ก็ยังไม่สามารถออกหน้าจัดการอย่างชัดเจน ด้วยต่างรู้ดีว่าเป้าประสงค์ขององค์หญิงผู้นี้มาจากความคิดริษยา มิได้มีเจตนาที่ร้ายแรงมากมายกว่านั้น แต่ผู้ที่องค์หญิงจูจูร่วมมือด้วยต่างหากที่อาจเป็นต้นตอของเรื่องราวทั้งหมด       รอยยิ้มไม่จริงใจดั่งกำแพงเมืองหนาถูกสร้างขึ้นภายในใจของตงเฟยเทียนและเสิ่นหรงลี่ ทักทายองค์หญิงและองค์ชายด้วยการยิ้มแย้มเสมือนมิได้มีเรื่องราว แต่ก็ได้เพียงเท่านั้น ไม่มีการพูดคุยสิ่งอื่นใดนอกเหนือไปจากคำทักทาย“วันนี้พี่ไม่อาจอยู่กับเจ้าได้ หากไม่เข้าร่วมอาจถูกกล่าวหาว่าเป็นบุตรชายแต่ไม่ไว้หน้าเสด็จพ่อ” เฟยเทียนกล่าวพลางแต่งกายอยู่หน้าคันฉ่อง

บทที่ 47 โหลแก้วบุปผา       ดอกสร้อยสายน้ำเป็นผลงานใหญ่จริงดังที่องค์ชายรองคาดคะเน ชื่อเสียงของเสิ่นหรงลี่บัดนี้พุ่งทะยาน เพราะเป็นผู้นำสมุนไพรที่จะช่วยให้บุรุษสามารถทำให้สตรีที่ร่วมสังวาสตั้งครรภ์ และยังสามารถกำหนดให้บุตรเป็นชายหรือหญิงได้ตามจำนวนกลีบที่ใช้       องค์มารที่มิได้มีข่าวสนมตั้งครรภ์เพิ่มมานานแล้วย่อมรู้สึกยินดีที่ได้สมุนไพรที่ผู้คนเชื่อว่าสาบสูญไปแล้วมาครอบครอง แต่เสิ่นหรงลี่ก็มิได้อยู่ดื่มด่ำกับเสียงชื่นชมนั้นนานนัก เพราะยามนี้นางได้มาอยู่ที่เผ่าพฤกษา บ้านเดิมของมารดาองค์ชายรองได้ร่วมสัปดาห์แล้ว“เหตุใดจะต้องมาที่เผ่าพฤกษาแล้วค่อยปล่อยข่าวกลับไปว่าลี่เออร์ท้องด้วยหรือเพคะ” หรงลี่กล่าวถามสามีที่ถือโอกาสมาใกล้ชิดกับผู้ที่รู้จักมารดาของตนมากที่สุดอย่างท่านตาและท่านยายของเขา