All Chapters of สตรีบ้าของจอมมาร: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 19 ครอบครัวใหญ่       องค์ชายรองที่รู้ว่าต้องอยู่รอร่วมโต๊ะกับทุกคนก่อนก็พาเสิ่นหรงลี่เดินชมสวนในบริเวณที่มิได้หวงห้ามไปพลางก่อน “ต้นไม้ในแดนมารมีสีเข้มหมดเลยหรือเพคะ”“อืม สีเข้มเช่นนี้แหละ หากสีซีดลงก็บ่งบอกถึงปัญหาที่เกิดภายในได้”“ชมสวนเสร็จแล้ว ต้องทำอันใดอีกหรือไม่เพคะ” เสิ่นหรงลี่ถามออกมา เพราะเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า และหิวขึ้นมาแล้ว ขนมกับน้ำชาที่คุยกันไว้กับองค์หญิงอิงเจาก็ยังมิได้ใส่เข้าปากรองท้อง        เมื่อนึกถึงขนมหรงลี่ก็ขมวดคิ้วเข้าหากัน เพราะนางแน่ใจว่ายามที่กำลังมีปัญหากับองค์หญิงจูจู ในมือขององค์หญิงอิงเจาไม่มีสิ่งใดที่ถือกลับมาด้วย

บทที่ 21 ไม่อยากตบตีกับเมียหลวง       หลังจบมื้ออาหารกับครอบครัวที่ต่างคนต่างกัดกันดังว่าเป็นการแข่งขันชิงรางวัล เสิ่นหรงลี่ก็เดินตามองค์ชายรองผู้นี้ออกมาโดยมิได้กล่าววาจาใด        หากเพราะมิใช่คิดว่าเขาคือภารกิจไถ่บาปของตน นางคงจากไปและหาทางรอดเอาดาบหน้าเสียแล้ว เพราะแม้ว่าช่วงหลังของมื้ออาหารนางจะมิใช่เป้าหมายหลักของการฟาดฟันวาจา แต่คนบนโต๊ะอาหารนั้นก็ยังหาโอกาสกระทบกระทั่งเรื่องที่นางเป็นเพียงว่าที่ชายารองต่างจากสะใภ้อีกสองที่เป็นถึงชายาเอก        แต่ทว่าเมื่อถึงรถม้าความอดทนของคุณหนูเสิ่นก็หมดลง นางต้องกล่าวความในใจออกมา “เหตุใดองค์ชายจึงไม่บอกกับหม่อมฉันก่อน การให้หม่อมฉันไปรู้จากปากผู้อื่นเช่นนี้อีกแล้ว นับเป็นเป็นการหักหน้ากันเกินไป หากหม่อมฉันได้เตรียมใจก่อนย่อมหาวิธีรั

บทที่ 23 ความเกลียดชังซึมลึก เสิ่นหรงลี่ที่ได้ยินคำถามนั้นก็ส่ายหน้าพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะให้คำตอบ “ไม่มีเหตุผลเจ้าค่ะ ข้าเพียงอยากดูธาตุแท้คนก็เพียงเท่านั้น”“เข้าใจแล้ว” หรูอี้พยักหน้าแล้วชวนมารดาของตนออกไปเดินดูเหล่าบ่าวจากเรือนซักล้างเลือกเฟ้นหินที่มิได้มีความหมายใดมาส่งให้หรงลี่ดู“กลุ่มนั้นคล้ายว่าจะมีแต่เหล่าบ่าวที่ชอบตั้งตัวเป็นหัวหน้า” ม่านอี้ส่งสายตาไปยังบ่าวกลุ่มที่กำลังถกเถียงกันอย่างดุเดือด“ไม่น่าเชื่อว่าพวกนางอาสามาอยู่ร่วมกัน คงไม่อยากอยู่กับบ่าวที่อ่อนแอกว่า แต่เมื่อมาอยู่รวมกันเช่นนี้ ก็ย่อมอยากแข่งกันโดดเด่น” ส่วนทางคุณหนูเล็กของจวนสกุลกง เมื่อเห็นว่าบ่าวบางส่วนเริ่มกลับมาพร้อมกับหินของตนเองแล้ว จึงสั่งอี้ฉุนให้ร้องแจ้งบ่าวที่กระจัดกระจายกันอยู่ว่าหมดเวลาแล้ว เสิ่นหรงลี่เริ่มเดินดูหินทีละก้อนคล้ายว่ากำลังพิจารณาว่าผู้ใดเลือกหินได้ถูกใจตนที่สุด แต่เมื่อเดินครบไปถึงกลุ่มสุดท้ายที่มีบ่าวเพียงคนเดียวไร้ผู้อื่นร่วมกลุ่ม นางก็หยุดฝีเท้าลงเสียอย่างนั้น“คุณหนูจะเลือกของนางหรือ” บ่าวผู้หนึ่งร้องถามขึ้น“นั่นน่ะสิหินก้อนที่เล็กที่สุดถูกใจเจ้าหร

บทที่ 25 ไม่มีปรากฏ       บนถนนมีผู้คนยืนขัดขวางอยู่จำนวนหนึ่ง คราแรกตัวนางคิดว่านี่อาจเป็นอีกธรรมเนียมของเผ่ามาร แต่เมื่อเห็นว่าองครักษ์เป็นผู้เข้ามาจัดการจนทางโล่ง และตั้งแต่ต้นยันจบคนข้างกายมิได้กล่าวสิ่งใด ทั้งยังสีหน้ามืดครึ้มดูน่าหวาดหวั่นจึงคิดว่าคงเป็นเพราะความเป็นมนุษย์ของตนเองอีกแน่ที่สร้างความไม่พอใจแก่คนในภพมาร       คุณหนูเสิ่นกลับมิได้โกรธแต่คิดว่าเป็นเวรกรรมเหมาะสมที่จะต้องชดใช้แล้ว และนางก็มิได้มีหน้าที่อื่นใด นอกจากให้เลือดสีน้ำเงินแก่ตงเฟยเทียนรักษาชีวิตเขา และไถ่โทษที่เคยพรากชีวิตมารดา       ไม่นานเกินรอขบวนบ่าวสาวก็มาถึงวังโลหิต บ้านหลังใหม่ของเสิ่นหรงลี่ แม้จะมีผ้าคลุมหน้าปิดอยู่ แต่ตัวนางก็มิอาจห้ามใจไม่ให้ลอบมองได้ โครงร่างของเรือนต่างๆ สวยงามจนนางลอบยิ้มตาม คิดไปเองว่าเ

บทที่ 27 ไม่กล่าวเรื่องอัปมงคล“หากฟังอยู่ ย่อมได้ยินว่าหม่อมฉันกล่าวว่าอาจเป็นเพียงข่าวลือ แต่นำดาบยาวมาวางเด่นชัดเช่นนี้ ย่อมมิได้ช่วยให้สบายใจเพคะ” เสิ่นหรงลี่แม้จะยังกลัวอยู่บ้างแต่ก็ตอบโต้ออกไปอย่างชัดเจน       ตงเฟยเทียนผู้ที่ยังรู้สึกขุ่นมัว เพราะถูกคนหยิบยกใส่ความว่าเขามีดวงกินสตรีก็ไม่ได้ตอบโต้อันใด เพียงแค่ยกดาบไปวางเก็บให้เรียบร้อย ก่อนจะตรงเข้ามาอุ้มชายาป้ายแดงของตนพาดบ่า“พี่เฟยเทียน ทำอะไรเพคะ ปล่อย! ปล่อยนะ” หรงลี่โวยวายได้ไม่นานนักก็ถูกจับวางหน้าคันฉ่อง“คิดอย่างไรจึงอาบน้ำให้ผมเปียกเช่นนี้ มิใช่ว่าไม่สบายอยู่หรือ” จอมมารที่ผู้คนหวาดกลัวคลายผมที่ถูกตวัดรวมไว้ในผ้าออกมา ก่อนจะบีบน้ำออกจากผมให้ฮูหยินตนอย่างแผ่วเบา“กลิ