Todos los capítulos de สตรีบ้าของจอมมาร: Capítulo 1 - Capítulo 10

บทนำ กู่ไม่กลับ‘ต่อให้เป็นมารดาก็มิมีสิทธิ์ขัดขวางเจ้า’‘ปิดปากนางซะ’‘คนตายเท่านั้นที่พูดไม่ได้’ สิ้นเสียงนั้นสตรีเยาว์วัยก็ง้างมือปักมีดสั้นให้เหลือเพียงแต่ด้ามจับโผล่พ้นเนื้อหนังออกมา สตรีใกล้วัยกลางคนสีหน้าวูบไหวสั่นระริกมิอาจเปล่งเสียงใดได้ พยายามเอ่ยเรียกบุตรสาว“หะ…หรง” แต่ทว่าตัวผู้กระทำอย่างเสิ่นหรงลี่ ผู้เป็นเจ้าของดวงตาสีเขียวผิดแปลกจากทั่วไปยังคงล่องลอย คล้ายไม่รับรู้ถึงการกระทำของตนเอง กว่าจะได้สติกลับคืนมาก็เป็นยามที่เลือดสีแดงสดไหลรินออกมาจนเปรอะเปื้อนมือหนี ข้าต้องหนี เลือด…คนตาย ท่านแม่ ข้าแทงท่านแม่ ทว่าขาทั้งสองกลับไม่อาจก้าวออกไปไหนได้ เพราะแววตาตกใจ เสียใจ และผิดหวังของคนเป็นแม่แจ่มชัดเหลือเกินในสายตาของหรงลี่“ทะ…ท่านแม่ ข้าขอโทษ ท่านแม่ ละ…ลูกขออภัยเจ้าค่ะ” เสิ่นหรงลี่ลนลานดึงมีดออกจากลำคอของมารดา แต่นั่นกลับทำให้ทุกสิ่งเลวร้ายลง เลือดในกายพุ่งสาดไปทั่วบริเวณ และฮูหยินรองของจวนสามารถเปล่งคำสุดท้ายออกมาได้เพียงคำเดียวก่อนสิ้นใจ พร้อมกับตะเกียงภายในห้องที่ดับลงไปอย่างไม่ทราบสาเหตุโดยพร้อมเพรียง“ไม่” คุณหนูรองของสกุลเสิ่นมิอาจรู้ได้เลยว่า

บทที่ 2 คนแปลกหน้า รสเลือดมากมายจากปากนุ่มนิ่มไม่คาวเลย ทั้งยังทำให้ยารสขมประหลาดในปากหรงลี่ดีขึ้นกว่าครั้งแรกที่ต้องเคี้ยวยาป้อนชายแปลกหน้ามากนัก คุณหนูเสิ่นนั่งกอดเข่าน้ำตายังไหลออกเงียบๆ ฟากฝั่งของตงเฟยเทียนที่พึ่งฟื้นจากพิษไข้ ยังไม่อาจขยับร่างกายส่วนใดได้นอกจากหัว คอ และแขนข้างหนึ่ง ส่วนปลายเท้านั้นแค่เพียงเริ่มกระดิกได้จึงรู้สึกโมโหตนเองนัก เขานึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ก่อนที่จะสลบไป ระหว่างไล่ล่าคนจากฝ่ายศัตรูที่รุกรานมามากมาย พี่น้องของเขาส่งกำลังของตนมาสมทบ เขาแบ่งกองกำลังนี้ออกเป็นสองส่วนสลับกองพลระหว่างกันไปมาป้องกันการทรยศ และเป็นผู้นำทัพที่หยิบยืมมานี้เอง ด้วยเป็นกองกำลังที่ยังไม่รู้รูปแบบการรบของทัพจอมมาร แต่แล้วคนเหล่านั้นกลับพลิกฝ่ายหันมาโจมตีตัวเขาแทน พิษใดที่เชื่อว่าสามารถทำลายเทพและมารได้ถูกนำมาใช้จนหมดสิ้น คนมากมายไล่ล่าตัวตงเฟยเทียน การหนีตายทั้งที่ถูกพิษ ทั้งร่างกายใช้งานได้ไม่เท่าเดิม แม้จะเป็นจอมมารก็ถือเป็นงานหิน กว่าที่กองกำลังอีกส่วนที่เป็นของเขาอย่างแท้จริงจะรับรู้ถึงความผิดปกตินี้ โซ่ผนึกมารก็ถูกใช้กับตัวเขาเสียแล้ว หากเขาไม่ไ

บทที่ 4 ความผิดผู้ใด“โอ๊ย” หรงลี่กุมคางตนเองที่ชนเข้ากับหินใหญ่ก้อนหนึ่ง จากที่งัวเงียก็กลายเป็นตื่นเต็มตา “ผลักข้าทำไมเจ้าคะ ข้าเจ็บนะ”“ชายหญิงมิควรใกล้ชิด มานอนกอดข้าทั้งคืนเช่นนี้ยังต้องถามอีกหรือ” เฟยเทียนสั่งสอนออกไป“แล้วมันความผิดผู้ใดเล่า” หรงลี่ขมวดคิ้วถาม ก่อนจะรีบปิดปากที่เผลอกล่าวออกไปเช่นนั้น นางไม่รู้เลยว่าเหตุใดเมื่ออยู่กับคนผู้นี้ความกล้าที่ไม่เคยมีกลับเพิ่มพูนขึ้น“ความผิดเจ้าน่ะสิ เพียงแค่ขยับขา ข้ายังทำมิได้ จะเป็นความผิดข้าได้หรือ”“ได้เจ้าค่ะ” หรงลี่จ้องเฟยเทียนไม่วางตา ย้อนกลับไปคืนก่อนหน้า เสิ่นหรงลี่ตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะความหิวโหย ผลไม้นั้นไม่มีความอยู่ท้องเอาเสียเลย จึงต้องเดินย่องเบาๆ ไปที่กองผลไม้ รสฝาดของผลท้อกล่าวทักทายลิ้นเล็กของเสิ่นหรงลี่อีกครั้ง พลางคิดว่าเมื่อต้องหลบซ่อนอาศัยอยู่ในป่าเช่นนี้ หากไม่ตายเพราะขาดสารอาหารก็คงจะได้ตายเพราะความเบื่อหน่าย“แล้วนั่นเล่า ไม่หิวบ้างหรือ” ปากกัดพลางจับจ้องไปยังเฟยเทียน “หรือเพราะฤทธิ์ของพิษไปกดอาการหิว” หรงลี่สรุปไปเองโดยมิได้รับรู้เลยว่าจอมมารเช่นเฟยเทียน หากมาโลกมนุษย์นั้น ไร้ความจำเป็นที่จะต้องกินอา

บทที่ 6 ต้องการอันใดตอบแทน       ผ่านมาอีกสามวันแล้ว เสิ่นหรงลี่สงสัยว่าเหตุใดตงเฟยเทียนจึงออกห่างจากนางและไม่ค่อยพูดจา ทั้งเวลาที่ต้องจุมพิตเพื่อรับเลือดยังดันตัวนางให้อยู่ห่าง และไม่ค่อยหาเรื่องกลั่นแกล้งนางเหมือนอย่างแต่ก่อน“พี่เฟยเทียน ท่านเป็นอะไรของท่านกัน กินปลาไปตั้งสามวันแล้วนะเจ้าคะ ยังไม่หายเหม็นอีกหรือ” คุณหนูเสิ่นกวาดสายตาไปมองอย่างหงุดหงิด ชายผู้นี้จมูกดีเกินไปแล้วหรือไม่ ข้ายอมไม่กินปลามาตั้งหลายวันแล้ว!“มิใช่เช่นนั้น…”       พูดได้เท่านั้นก็ต้องเงียบไปเพราะจะบอกนางได้อย่างไร ว่าตัวเขามิอาจสลัดภาพเรือนร่างเปลือยเปล่าของนางออกไปจากหัวได้ ห้วงความคิดในยามเผลอไผลก็จะนึกถึงภาพทั้งยามที่นางอยู่ใ

บทที่ 8 ข้ามภพ       ตงเฟยเทียนเดินตรงไปหาเสิ่นหรงลี่ในทันที ไอสีดำยังคงเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ตงเฟยเทียนรู้แน่ชัดแล้วว่านางมิได้บ้า แต่นางกำลังถูกเล่นงานด้วยมนต์กระซิบจิตต่างหาก“ฮืออ ไม่นะ อย่าพูด อย่ามาสั่งข้าให้ทำชั่วร้าย” เสิ่นหรงลี่ร้องไห้ออกมา‘เจ้าอยู่กับผู้ใด เหตุใดข้ามองไม่เห็น’“จะอยู่กับผู้ใดมันก็เรื่องของข้า ข้าจะไม่ทำร้ายเขา ฮือๆๆ”       จอมมารได้ยินดังนั้นก็แสยะยิ้มออกมาทันที เพราะไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นผู้ใดก็ย่อมเป็นผู้ที่มีความแข็งแกร่งน้อยกว่าตัวเขาอย่างแน่นอน หากไม่เช่นนั้นย่อมต้องมองผ่านเสิ่นหรงลี่มาเห็นเขาได้“หรงลี่มาใกล้ๆ ข้า” เฟยเทียนเข้าไ