Semua Bab สตรีบ้าของจอมมาร: Bab 51 - Bab 60

บทที่ 50 มิใช่พลับนิ่ม“พระชายา! พระชายารองเพคะ พระชายารองเสิ่น!” มี่จูตะโกนเรียกเมื่อเห็นว่านายหญิงของตนที่กระตุกอยู่เมื่อครู่ยามนี้กลับแน่นิ่งไปเสียแล้ว “ไม่ขยับแล้ว องค์หญิงสังหารพระชายารองแล้ว!” มี่จูน้ำตาไหลออกมาด้วยความกลัว หากเรื่องราวเป็นเช่นนี้คงไม่พ้นตัวนางต้องตกตายไปตามกัน ด้วยตนเองเป็นคงส่งข่าวยืนยันกับเสียนเฟยและฮองเฮาทราบว่าพระชายายังมีครรภ์ จึงคิดไปว่าจะต้องถูกซัดทอดว่ารู้ความมาจากนางเป็นแน่       มี่จูตกใจจนอยากย้อนเวลากลับไปปฏิเสธไม่เป็นนกสองหัว ยามนั้นป้าอู้ชิงกล่าวว่าหน้าที่นางมีแค่รายงานความเป็นไปไม่ได้ต้องทำอันตราย แลกกับเงินไถ่ตนเองให้เป็นอิสระ แรกเริ่มก็เพียงเท่านั้น ทว่านับตั้งแต่งานล่าสัตว์นางก็ถูกขันทีจากในวังสั่งให้อยู่รอเป็นตัวสำรองในแผนการครั้งนั้น ถ้าหากคนที่เตรียมไว้ไม่ได้อยู่ข้างกายพระชายารอง แ

บทที่ 52 บัวเน่า“พี่รองหมายความว่าอย่างไรเพคะ ข้ามิได้ทำสิ่งใดชั่วช้า นางใส่ร้ายข้าหรือ” ตงอิงเจาหันไปมองพระชายารองของชายที่ตนหลงรัก ด้วยสีหน้าขาวซีดดุจบุปผาชอกช้ำ“ข้าใส่ร้ายเช่นนั้นหรือ เจ้าต่างหากที่ใส่วิชากระซิบจิตบั่นจิต ปลุกปั่นความคิดของข้า ตั้งแต่ยามข้ายังเป็นเพียงมนุษย์ที่ไม่รู้เรื่องราวภพนี้เสียด้วยซ้ำ”“ไม่จริงน่า เรื่องเช่นนี้ นางไม่เป็นบ้าไปได้อย่างไร” เสียงอื้ออึงเรื่องวิจารณ์ออกมา หากเรื่องนี้เป็นจริงก็นับว่าใจร้ายนักหนา ด้วยของเช่นนี้มิใช่ล้อเล่น“รู้ได้อย่างไรว่าเป็นข้า ของเช่นนี้พิสูจน์อย่างไร เสียงหรือ มิใช่ว่าไม่สามารถเลียนแบบได้เสียหน่อย” อิงเจากล่าวพร้อมกับน้ำตาที่หยดลงมาเป็นสาย ราวกับว่าสั่งเอาได้“เพราะคิดว่าพิสูจน์ไม่ได้ จึงลำพองใ

บทที่ 54 ความรักของบิดา       สัญญาณจากตรานั้นหากมิได้รู้ว่าจะต้องมองหาสิ่งใดย่อมพลาดพลั้งไป แต่ผิดกับองค์มารผู้เป็นใหญ่ในดินแดนแห่งนี้ เขามีคนมากเพียงพอที่จะจับตาทุกสิ่งที่สนใจ ต่อให้แบ่งคนออกเป็นหลายส่วนก็มิได้เดือดร้อน ดังนั้นบุรุษที่ดูแล้วอยู่ในช่วงวัยกลางคน เมื่อเห็นสัญญาณนั้นจึงเร่งรีบเปลี่ยนเครื่องแต่งกายให้เหลือเพียงสามัญ แล้วเร้นกายออกไปในความมืดมิด       ทว่าค่ำคืนนี้มิได้มีเพียงองค์มารที่แฝงกายเข้าไปในจวนผู้อื่น เพราะเพียงไม่นานนักตงเฟยเทียนก็ปรากฏตัวขึ้นกลางจวนสกุลกง“ท่านพ่อตาส่งสารด่วนมิอันใดหรือขอรับ” องค์ชายรองที่แม้จะยุ่งวุ่นวายแต่ก็ไม่คิดปฏิเสธผู้เป็นที่พึ่งยามยังเยาว์จนยามนี้ก็ยังเป็นพื้นที่ปลอดภัยให้แก่เขาอยู่“เป็นพ่อที่ให้มู่จ่ายเรียกเจ้ามา&rdq

บทที่ 56 องค์หญิงใหญ่มาได้อย่างไร“อี้ฉุนหากระดาษให้ข้าที” เสิ่นหรงลี่ยันตัวขึ้นจากท่านอนของตนหัวยังบีบเป็นจังหวะหนักหน่วง แม้จะผ่านการนอนสลบมาเกือบสองวันเต็ม แต่ร่างกายของหรงลี่ยามนี้ก็ยังรู้สึกต้องการพักผ่อน ทว่านางก็รู้ดีว่าเรื่องที่เห็นเมื่อครู่ไม่อาจรั้งรอได้“พระชายารอถึงแดนสมุทรก่อนได้หรือไม่เพคะ อีกเพียงไม่เกินชั่วยามก็จะถึงแล้ว” อี้ฉุนไม่พูดเปล่านางยื่นโอสถเม็ดกลมที่ช่วยบำรุงกำลังวังชามาให้เสิ่นหรงลี่เคี้ยว“เช่นนั้นหรือ…ข-” ไม่ทันขาดคำอาการปวดรุนแรงก็แล่นขึ้นมาอีกครั้ง หรงลี่ฝืนข่มตากลับไปนอนด้วยคิดว่าอาการที่เป็นอยู่คงจะดีขึ้นได้เมื่อนางจดจำเรื่องราวได้ทั้งหมด... 

บทที่ 58 สตรีที่ทุกคนต้องการ“เฮือกก…” อีกสี่วันถัดมา การสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นกลางเบาะนอนภายในโถงของตำหนักฮองเฮาในยามเหม่า       สองเท้าของหานหรงลี่ก้าวเดินทันทีที่นางฟื้นคืนสติ บ่าวส่วนที่ตามไปทันก็เร่งตาม ด้วยรู้ว่าในขณะนี้องค์หญิงใหญ่คงมีเป้าหมายคือการตามหาร่างของตนเองเพียงเท่านั้น ทหารม้าที่กำลังทำรอบตรวจตราถูกสั่งให้ลงจากหลังม้า ก่อนที่หรงลี่จะยืดม้านั้นควบขี่ออกจากวัง โชคดีที่มีคำสั่งให้องค์หญิงใหญ่เข้าออกได้ตามใจชอบจึงไม่มีผู้ใดขัดขวาง       ยามนี้หานหรงลี่รู้แล้วว่ารูปที่นางวาดไว้มีความสำคัญเช่นไร นางวาดว่าร่างของตนเองอยู่ที่ใดนั่นเอง สถานที่ที่ผนึกตนเองไว้มิได้อยู่ในภพใดภพหนึ่ง แต่อยู่ระหว่างภพจึงทำให้ยังไม่มีผู้ใดหาร่างหานหรงลี่เจอได้เร็วนัก เมื่อไปถึงสถานที่ผนึกจะต้องเปิดมิติออกก่อนจึงจะสามารถม