บททั้งหมดของ Veil of the Billionaire's Child: บทที่ 11 - บทที่ 20

Buong Buhay ko ay dito ko na iginugol. Nasa Sitio na ito rin nakaljbing ang Itay at ang mga alaala noong nabubuhay pa ito. Tahimik ko lamang tinapos ang ilang damit saka tumayo na. Maghugas muna ako ng kamay para simula na rin ang pagbabanlaw.Magsasalin sana ako ng tubig sa palanggana pero napatigil ako ng marinig ang pagtawag ni Pio sa kin. "Mama! mama!" malakas na tawag nito. Nagtaka naman ako at nilapitan ito. "Pio?" "Mama, halika Dali! Sama ka sa kin, mama!" humihingal na Sabi nito saka ako pilit na hinihila palabas ng bakod namin. Nagpahila na lamang ako sa anak ko Hanggang sa dalhin ako nito sa likuran ng lumang barangay hall. "Pio-" "Mama,duguan yong guy! Patay na na Siya mama? Di ba po maraming ganyan sa Tv? Katulad po ba siya ng mga nandoon?" sunod sunod na tanong ng anak ko habang tinuturo ang duang lalaki na nakahandusay sa lupa. Nakadapa ito kaya mahirap makita ang hitsura nito. Napaawang ang bi

NANGINGITING lumabas ako ng silid namin at nagtungo sa kusina. Baka Kasi magising nalang bigla ang haring nasa loob ng kwarto naming mag Ina. Pag nagkataon, Ako na naman ang masesermunan ni Inay. Hay! Ang Isang iyon, nakakita lang ng gwapo, tinubuan agad ng pakpak at bilog sa ulo. Nagsaing na muna ako at nag igib ng tubig para sa pampaligo ni Pio. Mamaya ko na rin ipagpaatuloy Ang pagbabanlaw na na pending kanina dahil Kay poncio pilatong. Pagkatapos Kong maisalang ang bigas sa kalan ay hinintay ko muna Hanggang sa maluto. Binuksan ko rin ang maliit na estante na laging pinaglalaguan ng ulam namin subalit wala palang itinabo si Inay. Siguro bibili nalang kami mamaya ng pang ulam. Nakakaumay na Kasi na puro nalang isda ang ulam namin. Naawa na rin ako sa anak ko dahil Minsan kakaunti nalang rin kinakain nito. Natigig ako sa gi

ARAW ng lunes ng naisipan kong simulan ang paghahanap ng trabaho sa bayan. Nakipagkita rin ako kay Karolin na bumiyahe pa Mula sa Quezon para lamang ipaalam sa kin na wala itong nahanap na trabaho para sa kin. Hindi ito ng hingi ng tawad na siya namang ikinatawa ko dahil wala naman itong kasalanan. Hindi niya naman kasalanan na walang pwedeng pasukan sa Quezon. Siguro hindi lamang ako pinalad na mahanapan nito ng trabaho. But it's okay. Kaya nga ako nalang mismo ang maghahanap ng mapapasukang trabaho para naman kahit papano, makatulong na rin ako sa mga gastusin sa bahay. Kailangan ko ring mag upon ng pera dahil balak Kong upasok sa day care si Pio. Siyempre kailangan ko siyang bilihan ng mga gamit at bagong damit para naman hindi gusgusin tingnan ang anak ko. And speaking of Pio, umiyak lang naman ito ng malamang umalis na sa bahay namin si Poncio pilato. Sa ganon'ng kaikling panahon ay masyado nang na- attached ang anak ko sa lalaking iy

Napabuntong hininga naman ako. " Hindi ko alaam, nay. Nagsisikap naman ako na makahanap muli ng maaring mapagtatrabahuan pero sadyang minamalas yata ako. Siguro sign lamang ito na kailangan ko munang mag focus sa anak ko. Tsaka na ako maghahanap ng trabaho...." paliwanag ko naman. Hindi nagsalita pa si Inay at marahan lamang tumango. Mabilis ko ring tinapos ang paghuhugas para mapaliguan ko na rin si Pio. Aglabas ko ng kusina ay naabutan ko si Inay na bihis na bihis. Suot kasi nito angpaborito nitong blus na palagi nitong isinusuot sa tuwing nagpupunta siya ng bayan. "Saan ka pupunta, Inay?" tanong ko. Humarap naman ito sa kin habang abala sa pagsusuklay ng buhok. " Luluwas ako ng bayan, Lia. Itong kumare ko kasing si Nadia ay inimbitahan ako sa kasal ng kanyang panganay na anak na lalaki...." sagot nito. Tumango naman ako pero hindi ko maiwasang magtaas ng kilay. Pinagmasdan ko lamang ng mabuti si Inay hangg

KINABUKASAN, maaga kaming gumising upang paghandaan ang paglipat namin. Nakakatawa nga eh. Parang no'ng Isang Araw lang nang magpunta ako sa MontaVier at ipinaglavan ang lupa namin para hindi kami tuluyang mapaalis Sinabihan ko pa ito na walang karapatan na paalisin kami, eh kami naman pala itong walang karapatan talaga. Nakakahiya. Pinamukha ko lang tanga ang sarili ko. At sa mga nalaman ko, parang wala na akong mukhang ihaharap pa sa Zionn Montallejo na iyon. Montallejo is the reason why we need to move out of here in Sitio Yakal. Pero sila Rin ang dahilan kung bakit Hindi na kami mahihirapan pang maghanap muli ng bagong likipatan. I finished packing my things as well as may son's stuff. Pinuno ko lamang ng mga gamit ang malaking kulay itim na bag saka ito tuluyang isiniper. Tumayo ako at pinasadahan ng tingin ang buong silid naming mag Ina. Mami miss ko ito. Ang silid na