All Chapters of รักอีกครั้งไม่อยากเป็นเพื่อน: Chapter 61 - Chapter 70

เสียงผู้ชายคล้ายจะมีอายุสักหน่อยตะโกนอยู่หน้าบ้าน พ่อเอี่ยมคงเหมือนจะจำเสียงได้ รีบเดินออกไปหน้าบ้าน นอกจากเจ้าของเสียงเรียกเสี่ยเม้ง ยังมีเจ๊อ๋อเมียแกแล้วก็ลูกน้องอีกห้าหกคน ปรางทิพย์ขมวดคิ้วมองผู้ที่มาเยือนด้วยความสงสัย หันไปถามมารดาเบาๆ ว่าใคร แต่คำตอบที่ได้คือความเงียบ "จะไม่เชิญอั๊วเข้าบ้านหรือไงวะ ไอ้นี่" เจ้าของเสียงสำเนียงจีนยังคงเสียงดังอยู่หน้าบ้าน ครู่เดียวพ่อเธอก็พาคนกลุ่มนี้เข้ามาในบ้าน แต่ลูกน้องหลายคนที่ตามมาด้วย เข้ามาเพียงสองคนกับผู้ชายแต่งตัวดีใส่เสื้อเชิ้ตผูกเนกไทเรียบร้อย โซฟาชุดเล็กจึงดูเล็กไปถนัดตา เจ้าปลั๊กรีบไปยกเก้าอี้มาเพิ่มให้ลูกน้องเสี่ยอีกสองคนที่ยังไม่มีที่นั่ง ปรางทิพย์จับมือให้ไตรวิทย์เดินมานั่งที่โต๊ะกินข้าวตรงที่พ่อเธอลุกไปเมื่อสักครู่แทน สายตาเขาที่มองเธอเป็นคำถาม เธอเพียงส่ายหน้าตอบแค่นั้น จนชายสูงวัยเสียงดังคนนั้น ได้เอ่ยเรื่องที่หลายคนสงสัยออกมา "ว่าไงไอ้เอี่ยม ครบกำหนดจำนองแล้วนะ ดอกเบี้ยลื้อก็ไม่ส่ง จะให้อั๊วทำยางไง" เสียงสำเนียงจีนลากยาวในตอนท้ายอย่างคนอ่อนใจ แต่เรื่องที่เขาเอ่ย ก็ทำให้ทุกคนตกใจกันหมด คงมีแต่แม่ศรีเพียงคนเดียวที่นั่งอยู่ข

หลังจากทานข้าวกลางวันในช่วงเวลาเกือบบ่ายสองเสร็จเรียบร้อย ปรางทิพย์ยังช่วยยกถาดอาหารที่เด็กแจงยกมาให้กลับไปส่งที่ครัวใหญ่อีกด้วย อาจารย์วิทย์ที่หยิบเอกสารกู้เงินของบ้านเธอติดมือมาด้วย ก็รีบโทรศัพท์คุยกับณัฐกร "อ้าว ยายปราง กินข้าวเสร็จแล้วหรือ" เสียงแม่ศรีเอ่ยถามตอนที่เห็นเธอเข้าไปในครัว "จ้ะแม่" "แม่หนูขอคุยด้วยหน่อย พ่อล่ะ" "ยังนั่งอยู่ที่เดิมนั่นล่ะมั้ง" ที่เดิมตั้งแต่เสี่ยเม้งกลับไปแล้วพ่อเธอก็ยังไม่ลุกจากตรงนั้น "ดีเลย ได้คุยพร้อมกัน" พูดเสร็จเธอก็เดินกลับเข้าบ้านไปที่ห้องรับแขกแม้แขกจะกลับไปหมดแล้ว แต่เจ้าของบ้านก็แทบจะไร้เรี่ยวแรงลุกไปทางไหน แม่ศรีเดินตามเธอมาติดๆ "พ่อแม่ หนูจะกู้เงินสหกรณ์ที่โรงพยาบาล.." พ่อกับแม่เธอแทบจะเงยหน้ามองเธอพร้อมกัน ทั้งที่ปรางทิพย์ยังพูดไม่จบ "ไม่ต้องหรอกลูก เดี๋ยวแม่ว่าจะแบ่งที่ข้างๆ เราขายสักครึ่งหนึ่ง น่าจะพอใช้หนี้" "แล้วกว่าจะขายได้ แม่ก็ต้องหาเงินมาจ่ายดอกเบี้ยอีก แล้วโฉนดมันก็ผืนเดียวกันแม่จะทำยังไง" มารดาเธอนิ่งเงียบอย่างใช้ความคิด คิดตามที่ลูกสาวพูดก็ดูจะยากไม่น้อย "เอาตามที่หนูบอกแหละ หนูจะกู้เงินโรงพยาบาล แล้วเด

ปรางทิพย์ไม่แน่ใจว่าคุณพัสเตรียมเรื่องจะเปิดสำนักงานกฎหมายเสร็จไปถึงไหนแล้ว แต่ช่วงสองอาทิตย์ที่ผ่านมา เธอได้ยินชื่อผู้หญิงคนนี้จากปากแฟนของตัวเองบ่อยเหลือเกิน ถึงแม้เขาจะคุยโทรศัพท์ให้เธอได้ยินก็ตาม แต่เมื่อนึกถึงการเจอกันครั้งแรกของคุณพัสนั่นแล้ว ก็ทำเธอหงุดหงิดทุกที ในทุกวันที่ปรางทิพย์ออกเวรจากโรงพยาบาลเธอก็จะกลับคอนโดของไตรวิทย์ทันที ไม่ได้ตรงมาที่ร้านกาแฟเหมือนอย่างวันนี้ เพราะถ้าไม่เพราะมีเอกสารด่วนเกี่ยวกับการยื่นภาษีที่เธอต้องเข้าไปเซ็นด้วยตนเอง เมื่อมาถึงแล้วก็อดไม่ได้ที่เธอจะต้องอยู่ช่วยน้องๆ จนกระทั่งร้านปิด รถยนต์คันเก่าของเธอที่วันนี้ต้องจอดหลังร้าน เพราะตอนที่มาถึงบริเวณหน้าร้านไม่มีที่จอดเหลืออยู่เลย แล้วตอนที่ขับออกมาจากถนนหลังร้าน รถคันของเธอต่อท้ายรถอีกคัน จึงทำให้รถยนต์คันหรูของไตรวิทย์ที่ขับผ่านไม่ทันได้เห็น แล้วเธอก็ลืมส่งข้อความบอกเขาด้วยว่าวันนี้เข้ามาที่ร้านกาแฟ เธอขับออกถนนมาได้แล้วก็ตามรถของไตรวิทย์มาติดๆ แม้จะถูกแซงไปหลายคันแล้ว แต่รถคันหรูของเขามันออกจะสะดุดตาอยู่เธอจึงยังเห็นคันของเขาในสายตา จนถึงทางแยกที่จะต้องเลี้ยวไปทางคอนโด เธอกำลังจะตบไฟเลี้

ไตรวิทย์ขมวดคิ้วฟังที่ณัฐกรเอ่ยแล้วก็ยังไม่อยากจะคิดในแง่ร้ายนัก จนเมื่อณัฐกรกดโทรศัพท์ตัวเองคล้ายหาอะไรสักอย่าง แล้วก็ส่งโทรศัพท์นั้นให้ไตรวิทย์ ภาพข่าวดูจากสถานที่น่าจะเป็นโรงพยาบาล แล้วสักครู่ภาพก็ตัดมาที่ญาติของผู้เสียชีวิตและคนข้างๆ ที่เขาคุ้นตาเป็นอย่างดี พัสรา แต่วันนี้เธอเข้าไปอยู่ในเหตุการณ์นั้นแถมยังเป็นทนายให้กับฝ่ายนั้นอีกด้วย เสียงสัมภาษณ์ของนักข่าวที่ถามถึงเหตุการณ์ ญาติผู้เสียชีวิตก็เล่าเหตุการณ์ตามที่เกิดขึ้นจนกระทั่งหมอปรางเข้ามาช่วยคนเจ็บด้วยการทำซีพีอาร์ แต่สุดท้ายคนเจ็บก็เสียชีวิต โดยญาติคนไข้ยังติดใจเรื่องการเสียชีวิตเพราะหมอที่เข้ามาช่วยมีอาการเมา เพิ่งออกจากผับ ส่วนทนายพัสเพียงให้สัมภาษณ์ว่าทุกอย่างคงเข้าสู่กระบวนการยุติธรรม เพียงเท่านั้น อะไรก็จะไม่ร้ายแรงเท่าคอมเมนต์ของคนที่เรียกชาวเน็ต แต่ไตรวิทย์สะดุดตากับคอมเมนต์หนึ่งจนต้องใช้นิ้วจิ้มเพื่อดูโปร์ไฟล์ของคอมเมนต์นั้น อีกหน่อยใครจะกล้าช่วย คนดีๆ หมอดีๆ คงต้องอยู่เฉยๆ ดูคนขาดใจตายไปต่อหน้า คอมเมนต์ตอบกลับเจ้าปัญหานั้น ที่เขาสนใจ หมอดีๆ คงไม่เคยถูกคนไข้ฟ้องร้องหรอกมั้ง ไตรวิทย์ส่งโทรศัพท์นั้นให้ณัฐ

อีกวันที่ล่วงผ่านปรางทิพย์เพิ่งได้มีโอกาสสะสางข้อความตั้งแต่เกิดเรื่องจนวันนี้ข้อความที่ถูกส่งเข้ามาเกือบร้อยข้อความไม่ว่าจะเป็นจากครอบครัวหรือเพื่อน กระทั่งน้องๆ พยาบาลที่โรงพยาบาล ไม่ว่าจะเป็นข้อความที่ถามไถ่หรือตลอดจนข้อความให้กำลังใจ เธอไล่ตอบอยู่นานจนครบทุกข้อความ และถึงได้โทรหาแม่ศรีบอกเล่าเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นให้แม่ได้สบายใจ เย็นวันนั้นไตรวิทย์จึงได้พาเธอกลับมาทานข้าวที่บ้าน คุณแม่ประไพรยังต้อนรับเธออย่างอบอุ่นอยู่เสมอ แค่เห็นหน้าผู้มากวัยก็รีบเข้ามาสวมกอด "หมดทุกข์หมดโศกแล้วนะลูก" อ้อมกอดที่อบอุ่นแทบไม่ต่างจากลูกชาย "ไปๆ กินข้าวกันดีกว่า ยายมิลินยังไม่มาอีกหรือ" คุณนายประไพรรีบเกณฑ์บรรดาลูกๆ ของท่านเข้าห้องอาหาร แต่ก็ยังไม่ลืมมองหาคนอีกคน "มาแล้วค่ะ คุณป้า" แค่เพียงถามหา เสียงใสลากยาวก็ขานรับทันที เพราะมาถึงพอดีที่คุณป้าถามหา "อ้าวมาพอดี ไปๆ ทานข้าวกันลูก" แต่คนตัวเล็กกลับตรงเข้าไปหาคุณหมอปรางทิพย์สวมกอดเอาไว้ดุจให้กำลังใจ "เจ๊ปราง" มือที่สวมกอดพร้อมน้ำเสียงออดอ้อนโดยไม่ต้องเอ่ยเรื่องราวอะไร ปรางทิพย์ก็เข้าใจได้ "ขอบใจมากนะมิลิน" "โอเคแล้วใช่เปล