Semua Bab รักอีกครั้งไม่อยากเป็นเพื่อน: Bab 41 - Bab 50

เกือบหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาเสียงตำน้ำพริกข้างห้องเงียบหายไป อีกทั้งผู้ชายตัวสูงขับรถหรูที่เธอเห็นก็ไม่ได้เห็นเขาอีกเลยในอาทิตย์ที่ผ่านมา มีเพียงสาวสวยห้องข้างๆ ที่สวนกันตรงทางเดินแล้วเธอแอบหันไปมองว่าสาวสวยคนนั้นเดินเข้าห้องไหน จึงได้รู้ว่าเป็นเธอคนนี้ สาวสวยคนนั้นน่าจะอายุราวๆ ยี่สิบต้นๆ ร่างอรชรสวยใสไปทั้งตัว แต่เรียกว่าสวยด้วยมีดหมอเห็นจะได้ ใบหน้าแหลมเรียวสะดุดตายังไม่เท่าหน้าอกหลายร้อยซีซีที่เธอแบกเอาไว้ ปรางทิพย์เดินพ้นหน้าห้องตัวเองออกมาแล้ว จึงทำให้เธอคนนั้นไม่ทันได้รู้ว่าเป็นห้องข้างๆ เวรเช้าสัปดาห์ที่ผ่านมาจึงทำให้เธอได้นอนหลับเต็มตื่นไม่ต้องผวาตื่นกลางดึกเพาะเสียงสวาทราวเตียงแทบหักนั่น ปรางทิพย์กลับมาจากโรงพยาบาลในช่วงเย็นของสุดสัปดาห์นี้ แค่เพียงออกจากลิฟต์มา ก็ได้ยินเสียงคนวุ่นวายกันอยู่ แล้วเสียงเหมือนจะมาจากแถวๆ ห้องเธอ พอเลี้ยวมาถึงทางเดินที่จะไปทางห้องตัวเอง จึงได้เห็นว่าห้องข้างๆ วุ่นวายคล้ายจะย้ายห้องหรืออะไรสักอย่าง เธอเดินมาถึงหน้าห้องกำลังค้นกระเป๋าหาคีย์การ์ด "ขอโทษนะคะ พี่อยู่ห้องนี้ใช่ไหมคะ" เสียงใสทักทายจากข้างๆ ทำให้ปรางทิพย์หันไปมอง "อ๋อ ใช่ค่ะ"

"คือ..คือ หมอกลัวงูมากน่ะค่ะ" เธอรีบละล่ำละลักให้เหตุผล คุณหมอปรางทิพย์รีบเอ่ยขอโทษคนไข้ ที่เผลอร้องออกมาเสียงหลงแบบนั้น จะไม่ให้เธอตกใจได้อย่างไร ก็ไอ้ลายสักสีดำเข้มรูปงูตัวใหญ่ที่พันอยู่รอบต้นขาเขา แล้วมันก็เลื้อยผ่านจนมาถึงเอวส่วนหัวมันน่าจะหายไปข้างหลัง เธอตกใจจนมือไม้สั่นไปหมด เพราะกลัวงูขึ้นสมองเลยก็ว่าได้ นี่ยังไม่นับรวมถึงแมลงสาบ จิ้งจก และอื่นๆ อีกด้วย "ขอโทษครับ ที่ทำให้หมอตกใจ งู ของผม" คำว่างูของผม ทำให้คุณหมอได้สติกลับมากับตัวอีกครั้ง แล้วพลันคำนั้นก็ทำให้เธอสังเกตเห็นว่า งู อีกตัวของเขาก็ใหญ่โตไม่แพ้ไอ้ตัวดำที่พันรอบขานั่น ปรางทิพย์หน้าเห่อร้อนขึ้นทันที เธอไม่เคยประหม่าและเสียอาการขนาดนี้มาก่อน และไอ้งูที่เขาแกล้งทำเสียงให้ว่ามันจะหมายถึงอะไรนั่น เธอก็เคยเห็นของคนไข้มานักต่อนัก แต่กับของเขากลับทำเธอแทบไปไม่เป็น ขนาดว่ามันนอนนิ่งอยู่เฉยๆ ยังใหญ่โตขนาดนั้น จนเธอเผลอคิดถึงเสียงร้องอีกทั้งเสียงตำน้ำพริกสูตรเด็ดนั่นขึ้นมาเสียดื้อๆ หมอปรางรีบสะบัดความคิดนั่นออกจากหัว หันมาสนใจ คนไข้ตรงหน้า จนเธอต้องย้ำกับตัวเองอีกครั้งว่า คนไข้ นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือยางค่อยๆ เอื้อมไปจั

"พอมีเวลาให้ฉันสักครู่ไหมคะ" "ไม่มี" อาจารย์หนุ่มใช้นิ้วกลางดันแว่นขึ้นมองใบหน้าอึ้งๆ ของหญิงสาวตรงหน้าเพราะคำตอบตรงๆ ง่ายๆ คล้ายตัดขาดการสนทนาทันที อาการชะงักไปเล็กน้อยของเธอก็ไม่ได้ทำให้เขาสนใจ เดินต่อไปทางเลี้ยวตรงมุมตึกเพื่อที่จะกลับไปห้องพักอาจารย์ "เดี๋ยวค่ะ อาจารย์วิทย์ ฉันขอเวลาแค่ห้านาทีก็ได้ค่ะ" ไม่พูดเปล่าเมื่อสองขานั้นยังก้าวตามเขามา แล้วมือเรียวของเธอก็รั้งแขนเขาไว้ก่อนที่เขาจะทันเปิดประตูห้องพัก "แค่ห้านาทีเท่านั้น มีอะไรก็รีบพูดมา" "พูดตรงนี้หรือคะ" ปรางทิพย์หันไปมองนักศึกษาที่เดินผ่านไปผ่านมาบริเวณนี้มองมาที่เธอกับอาจารย์หนุ่มรูปหล่อด้วยสายตาสนใจ ไตรวิทย์จึงกดสายตามองที่มือของเธอที่ยังจับแขนเขาไว้ เธอรู้สึกตัวรีบปล่อยแขนเขาทันที ไตรวิทย์เดินนำเธอไปตรงมุมตึกที่มีโต๊ะม้าหินอยู่ใต้ต้นก้ามปูใหญ่ข้างตึกคณะ เพราะตรงทางเดินเข้าอาคารก่อนจะถึงห้องพักอาจารย์ในช่วงเวลาเปลี่ยนคาบเรียน ออกจะมีนักศึกษาเดินไปเดินมาอยู่สักหน่อย "รีบพูดมา" เขาไม่นั่งยืนอยู่ตรงนั้น แล้วก็เร่งให้เธอรีบพูด "เอ่อ ฉันได้หมายศาลแล้วค่ะ" ไตรวิทย์เหลือบมองคุณหมอคนสวยสีหน้าสลดลงเล็กน้อย

คุณหมอปรางยิ้มหวานมากเป็นพิเศษเอ่ยคำหวานที่คิดว่ามันดีแล้วเชียวนะ "ไม่ต้องเยอะ" เสียงห้วนเอ่ยบอกพร้อมเลี้ยวรถเข้าไปจอดที่โรงจอดรถ เธอหุบยิ้มทันทีแล้วก็ได้แต่แอบเบะปากใส่เขา "ฉันฝากถุงยาวางไว้ในรถนะคะ" คุณหมอเอ่ยบอกก่อนที่จะเปิดประตูค่อยๆ วางเท้าลงที่พื้น กำลังจะพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืน แต่เรียวแขนก็ถูกไตรวิทย์รั้งไว้ช่วยประคองให้เธอยืนขึ้น ปรางทิพย์เดินได้เพียงสองสามก้าวอย่างช้าๆ คล้ายจะไม่ทันใจคนตัวสูงเขารวบเธอขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาว หมอปรางตกใจรีบคล้องแขนคว้าคอเขาไว้ทันที "เดี๋ยวฉันเดินเองก็ได้ค่ะ" "อยู่เฉยๆ เถอะ รอคุณเดินกว่าจะถึง" ไตรวิทย์ไม่สนใจเสียงประท้วงของเธออีกสองสามคำ เขาอุ้มคนตัวเล็กเดินจากโรงรถเข้าไปที่บ้าน คุณหมอคนสวยเพิ่งรู้ตอนนี้เองว่าอาจารย์หนุ่มนั้นรูปร่างของเขาออกจะหนาไม่ใช่เล่น เห็นสูงโปร่งไม่คิดว่ามัดกล้ามที่โอบรอบหลังเธอจะแน่นขนาดนั้น อีกทั้งแผงอกที่อยู่ชิดลำตัวอีก "ตายแล้ว เป็นอะไรน่ะลูก" เสียงหญิงผู้มากวัยแต่ยังคงดูดี เปิดประตูหน้าบ้านออกมาเห็นภาพของไตรวิทย์ที่กำลังอุ้มผู้หญิงเข้าบ้าน ก็ตกใจ แต่ที่ตกใจดูจะเป็นเฝือกที่เท้าเธอเสียมากกว่า "หนูปราง

ปรางทิพย์ชะงักตัวเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าวรุตจะตามหาเธอได้เร็วขนาดนี้ เธอไม่อยากจะคุยกับเขาแต่ในเมื่อเลี่ยงไม่ได้เธอก็ฝืนเดินต่อ เพราะอย่างไรก็คงต้องคุยกับเขาให้รู้เรื่อง เธอหยุดเดินยืนรอเขาอยู่ใกล้ๆ ประตูทางเข้าอาคาร เผื่อมีอะไรจะได้เรียกรปภ.ได้ทัน "ปราง สบายดีไหม ขาเป็นอะไรน่ะ" เหมือนเขาสังเกตเห็นอาการเดินไม่เต็มฝ่าเท้าของเธอจึงได้เอ่ยถาม "ไม่ได้เป็นอะไร คุณมาทำไม" "ผมอยากคุยกับปราง ผมไม่ได้อยากเลิกกับปรางแบบนี้นะ" "แล้วคุณอยากเลิกแบบไหน" "เอ่อ..ผมหมายถึงไม่ได้อยากเลิกกับปราง" "แต่ฉันอยากเลิก แล้วก็รับไม่ได้ที่คุณนอกใจ" "ผมไม่ได้นอกใจคุณนะ ที่เห็นวันนั้นเอ่อ.." เขาไม่ได้พูดต่อว่าไปหิ้วผู้หญิงหุ่นสะบึมนั่นมาจากไหน แต่เธอก็พอจะเดาได้ "วันนั้นผมเมาหนักมาก แล้วพวกเพื่อนมันก็จัดการมาให้ เช้ามาผมแทบจำอะไรไม่ได้" "เมามากแต่ก็ยังกลับคอนโดตัวเองถูก แถมเอามานอนที่ห้องอีกเนี่ยนะ แล้วคนมันเมามาก มันทำเรื่องอย่างนั้นไม่ไหวหรอกค่ะ ฉันว่าเราพูดเรื่องนี้กันจบแล้วนะคะ พอเถอะรุต อีกอย่างฉันก็มีแฟนใหม่แล้วด้วย" ไหนๆ ก็มีแฟนกำมะลอ ขอยืมชื่อใช้หน่อยเถอะค่ะ "ผมไม่เชื่อ" "นั่