All Chapters of รักอีกครั้งไม่อยากเป็นเพื่อน (NC18+): Chapter 71 - Chapter 80

สวนลำธารบ้านลุงเอี่ยม ในวันที่ลูกสาวคนโตของบ้านกำลังจะมีคนมาสู่ขอ พ่อเอี่ยมและแม่ศรีในฐานะเจ้าของบ้านก็ตระเตรียมต้อนรับทั้งจัดบ้านใหม่อย่างที่เคยเอ่ยกับลูกสาว ชุดสวยที่ใส่ต้อนรับแขกราวกับมีเทศกาลงานบุญ อีกทั้งซุ้มที่เคยต้อนรับนักท่องเที่ยวให้มาเช่าเล่นน้ำ วันนี้ก็ถูกกันเอาไว้ครึ่งหนึ่งเพื่อต้อนรับแขกจากกรุงเทพ เดิมทีพ่อเอี่ยมจะปิดทั้งหมด แต่ก็กลัวลูกค้าที่เข้ามาแล้วจะเสียเที่ยวจึงได้เปิดไว้บางส่วนต้อนรับลูกค้าด้วย อาหารทั้งไทย อีสาน ถูกจัดเตรียมเอาไว้ครบครัน ปรางทิพย์มาถึงพร้อมอาจารย์วิทย์ในช่วงสาย ทีแรกเธอจะมาก่อนแต่ไตรวิทย์ก็ไม่อยากให้เธอขับรถมาคนเดียว เพราะเขาต้องมาพร้อมกับพ่อแม่ และยังมีสมาชิกอย่างไตรฉัตรกับภรรยาที่ตามมาพักผ่อนด้วย ไม่เว้นแม้แต่มิลินที่ยังขอติดสอยห้อยตามมาด้วย ขาดก็แต่ไตรคุณที่วันนี้ต้องเข้าไปที่โรงแรม เพราะมีลูกค้าสำคัญเข้ามาพักที่โรงแรม ทำให้เขาต้องไปต้อนรับ "แม่ บ้านเรามีงานบุญหรือ" ปรางทิพย์เอ่ยถามตอนที่ลงรถมาเห็นแม่ศรีในชุดผ้าไหม "ก็ต้องแต่งตัวให้ดีหน่อยซิ ดูแกซิทำตัวมอซอ ไปเปลี่ยนชุดซะไป" คนโดนว่ามอซอแทบจะทำหน้าไม่ถูก เพราะไตรวิทย์ยืนอยู่ข้างๆ เธอหั

"มากกว่าจูบ ก็ไม่มีใครเห็นครับ" คำตอบที่ทำหัวใจเธอเต้นแทบไม่เป็นจังหวะ มองสายตาเจ้าเล่ห์นั้นอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเองมากนัก ถึงจะรู้ว่าไตรคุณเป็นชายหนุ่มที่มีเรื่องผู้หญิงอยู่ตลอด แต่เขาก็ไม่เคยแสดงท่าทีแบบนี้กับเธอสักครั้ง หรือเพราะสถานที่ยังไม่เป็นใจ เธอได้แต่คิดเข้าข้างตัวเอง มธุรินยื่นมือขึ้นไปสัมผัสใบหน้าหล่อเหลาของเขาอย่างคนต้องเวทมนตร์ เมื่อปลายนิ้วสัมผัสแก้มเพียงนิด เธอก็ตกใจที่เผลอไปลูบหน้านั้นเข้า เขาไม่ปัดมือเธอออกกลับส่งยิ้มน่ามองให้อีกด้วยทั้งที่ปกติเขาแทบไม่อยากจะมองหน้าเธอด้วยซ้ำ แต่เมื่อเห็นรอยยกยิ้มมุมปากขึ้น อีกทั้งสายตากรุ้มกริ่มที่ดูร้ายลึกแต่ก็น่าลุ่มหลง เห็นเขาไม่เอ่ยอะไรหรือด่าเธอ มือเรียวจึงถือวิสาสะไล้นิ้วไปที่แก้มเขาเบาๆ จนมาหยุดที่ริมฝีปากหยักได้รูป รอยยิ้มร้ายของเขาดูแปลกตาไม่น้อย แต่มันกลับมีเสน่ห์อย่างน่าหลงใหล ริมฝีปากที่เคยแต่เหยียดตรงยามเมื่อเธอเข้าใกล้ แต่วันนี้มันถูกยกยิ้มขึ้นบ่อยครั้งและมันก็น่ามองกว่าทุกครั้งเช่นกัน เมื่อไร้เสียงต่อว่าจากปากเขาหรือแม้แต่รอยคิ้วขมวด มือเรียวยิ่งได้ใจกดปลายนิ้วเรียวกรีดต่ำลงมาจากลำคอจนถึงแผงอกที่โผล่พ้นรอยแ

มธุรินกลับมานั่งทำงานที่ต้องแก้ไขนั้นต่อ หัวใจของเธอแทบจะด้านชา อยากจะร้องไห้ออกมาดังๆ สักครั้งก็ยังไม่สามารถทำได้ ได้แต่เก็บกลืนก้อนแข็งๆ ที่ปวดร้าวไปทั้งคอนั้นกลับลงไปอย่างยากลำบาก และเพียงครู่เดียวบอสของเธอก็เดินกลับมาที่ห้องทำงาน แต่ยังไร้วี่แววของเลขาคนสนิท เกือบครึ่งชั่วโมงกว่าที่คุณประไพรผู้เป็นแม่ของบอสจะกลับออกไป เธอแก้ไขรายงานนั้นจนเกือบจะเสร็จ เสียงนาฬิกาดังขึ้นในตอนเที่ยงพอดี มิลินจึงเลือกที่จะทานคุกกี้ที่เพิ่งได้มากับน้ำผลไม้เป็นอาหารเที่ยง พนักงานหลายคนเริ่มลุกจากโต๊ะทยอยกันลงไปทานข้าว ยกเว้นของบอสที่จะมีพนักงานของโรงแรมนำอาหารมาเสิร์ฟให้ถึงห้อง หรือบางครั้งเขาก็จะลงไปทานที่ห้องอาหารด้านล่าง เสียงโทรศัพท์ภายในดังขึ้นอีกครั้ง เธอมองเบอร์ว่าเป็นหมายเลขของประชาสัมพันธ์ในส่วนของออฟฟิศไม่ใช่ส่วนของลูกค้าโรงแรม เธอรีบรับสาย "สวัสดีค่ะ" "น้องลินหรือ มีแขกมาหาบอสน่ะค่ะ เอ่อ..เอ่อ...คะ...คุณคะรอก่อนค่ะ" เสียงละล่ำละลักมาตามสาย แล้วเหมือนปลายสายจะยังพูดไม่ทันจบด้วยซ้ำ ฟังดูแล้วเหมือนจะวุ่นวายอยู่สักหน่อย มธุรินจึงยังถือสายไว้รอฟังเรื่องที่ทางนั้นต้องการบอก "น้องลินๆ

หลังจากที่ไตรคุณต่อสายโทรศัพท์หาผู้เป็นพ่อเมื่อตอนเที่ยง เขาก็ยังไม่ได้ถามคำถามนั้นเมื่อรู้ว่าพ่อกำลังติดลูกค้าสำคัญอยู่ เขาเก็บความคับแน่นไว้ในใจกลับมาบ้านจนถึงมื้อเวลาอาหารเย็น และดูเหมือนวันนี้ทุกคนจะพร้อมหน้าพร้อมตากัน เมื่อเขามาถึงในห้องนั่งเล่นของบ้านหลังใหญ่ก็เห็นเจ้าไตรฉัตรกับเหมือนแพรภรรยาของมันนั่งเถียงกันเรื่องตกแต่งห้องนอนของลูกน้อย ทั้งคู่กำลังตกแต่งห้องเพิ่มเพื่อรอรับเจ้าตัวน้อยที่เหมือนแพรเพิ่งจะท้องได้สองเดือน ส่วนเจ้าไตรวิทย์กับหมอปรางก็ยังตกลงกันเรื่องชุดแต่งงานไม่ได้ "มากันครบก็ดีเหมือนกันจะได้พูดทีเดียว" ไตรคุณทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาท่ามกลางน้องชายและภรรยา เอ่ยเรื่องที่ทำให้ทุกสายตาหันมาจับจ้องที่เขา "พี่คุณจะแต่งงานหรือ" ไตรฉัตรน้องชายคนสุดท้องของบ้านเอ่ยแทรกขึ้นทันที "เดี๋ยวรอพ่อกับแม่ลงมาทานข้าวก่อน ค่อยพูดทีเดียว ขี้เกียจพูดหลายรอบ" พี่ชายคนโตของบ้านพูดจบก็ลุกออกจากห้องนั่งเล่น เดินหายไปทางชั้นสอง "พี่วิทย์ผมว่าเตรียมหาทนายเถอะ สงสัยจะเรื่องใหญ่" ไตรฉัตรหันไปบอกพี่ชายคนรอง ไตรวิทย์เงยหน้าจากจอโทรศัพท์หันมาขมวดคิ้วมองน้องชาย "คดีเก่าฟ้องหมดยังเหอะ" ไต

"งั้นอาทิตย์หน้าแกก็เข้ามาเริ่มงานได้เลย ฉันจะให้เขาเตรียมห้องไว้ให้" คุณไตรภพหันไปบอกฝาแฝดคนรอง "โอเค๊ งั้นผมกลับล่ะ" "ถ้าแกว่างก็เข้าไปกินข้าวที่บ้านบ้าง" ไตรพัฒน์ไปมองหน้าพ่อ แล้วก็ยักไหล่ ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ ก่อนจะออกจากห้องยังหันไปมองหน้ามธุรินที่ยืนหลบมุมที่ข้างโต๊ะท่านประธาน เขาเหลือบมองหน้าผากของหญิงสาว แล้วเหมือนเธอเพิ่งจะระลึกขึ้นได้ว่าหน้าผากตัวเองมีเลือดซึมออกมา สายตาเขาทำให้ทุกคนหันไปมองตาม "อ้าวหนูลิน ชนประตูเมื่อกี้หัวแตกเลยหรือ ไปรีบไปทำแผล" เธออยากจะเถียงว่าไม่ได้ชนประตู แต่เป็นเขาต่างหากที่ทะเล่อทะล่าเปิดประตูเข้ามาทั้งที่ยังไม่เคาะด้วยซ้ำ มันถึงได้ชนกับหน้าผากเธอเข้าพอดี "ค่ะ" เธอจึงทำได้แค่เพียงรับคำเบาๆ หยิบแฟ้มที่ท่านเซ็นเสร็จพอดี ออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ นิ้วมือเรียวยกขึ้นลูบตรงรอยนูนกลางหน้าผาก แต่เมื่อเลือนมือลงมาดูจึงได้เห็นว่ามันเปื้อนเลือดลงมาด้วยแม้จะไม่เยอะ แต่มันก็ทำให้รู้ว่าหัวเธอถึงกับแตก เธอรีบเดินตรงไปทางห้องพยาบาล และเมื่อถึงทางแยกที่เขาควรจะแยกไปคนละทางกับเธอ แต่ไตรพัฒน์ก็ยังเดินตามเธอมาติดๆ "คุณจะไปทางไหน" เธออดไม่ได้ที่จะถา