Semua Bab รักอีกครั้งไม่อยากเป็นเพื่อน: Bab 51 - Bab 60

คุณพัสกลายเป็นแขกร่วมโต๊ะ เพราะเขาเรียกพนักงานให้มารินไวน์ให้คุณพัสด้วย เธอที่ดื่มได้น้อย เพราะไม่ค่อยจะสันทัดกับแอลกอฮอล์สักเท่าไหร่ แล้วโดยปกติก่อนจะไปทำงานเธอมักจะไม่เคยดื่มเลย นอกจากมีงานเลี้ยงจิบพอเป็นพิธีนิดหน่อย ครั้งนี้ก็เช่นกัน ไวน์แก้วที่สองเข้าปากไปได้อีกแค่อึกเดียว เธอก็มึนศีรษะไม่น้อย นั่งยิ้มน้อยๆ เวลาคุณพัสเอ่ยเล่าเรื่องอะไรให้ฟัง ดูคุณพัสเป็นคนพูดเก่งออกจะอารมณ์ดีด้วย เธอยังเห็นเขาหัวเราะเบาๆ อยู่บ่อยครั้ง "เดี๋ยวปรางขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะคะ" เธอหันไปบอกคุณพัส แล้วก็หันไปมองหน้าเขาเป็นเชิงขอทาง เพราะคนตัวสูงที่ย้ายมานั่งข้างเธอยังไม่ได้กลับไปที่ของตัวเองเลย "ไปเป็นเพื่อนไหม" เขาเอ่ยถาม ตอนเธอเดินผ่านเขายังช่วยจับมือเธอประคอง "ไม่เป็นไรค่ะ ไปได้" พูดจบปรางทิพย์ก็เดินออกมาจากโต๊ะ ปล่อยให้ทั้งสองคนได้มีโอกาสคุยกัน เธอรู้สึกเหมือนเขาอยากพูดอะไร แต่ติดตรงที่เธอนั่งอยู่ตรงนั้น หลังจากเข้าห้องน้ำเสร็จ ปรางทิพย์ยืนล้างมืออยู่ที่อ่าง มองกระจกใสบานใหญ่ตรงหน้า เพื่อสำรวจหน้าตาตัวเองพลันเห็นโบมัดผมที่เป็นผ้าเช็ดหน้าของเขาก็ทำเอาเธอหน้าเห่อร้อนขึ้นเสียดื้อๆ สงสัยจะเมา

เกือบสองอาทิตย์ที่ปรางทิพย์ย้ายมาอยู่ที่คอนโดของไตรวิทย์ เธอยังไม่เห็นแม่เขามาที่นี่อีกเลยสักครั้ง "ที่จริงฉันกลับไปคอนโดก็ได้นะคะ ทิ้งของฉันไว้ที่นี่ เวลาท่านมาคุณก็บอกว่าฉันไปทำงาน หรือไปไหนก็ได้" เธอเอ่ยเสนอให้อาจารย์วิทย์ที่นั่งหน้ายุ่งอยู่หน้าจอโน้ตบุ๊กตรงโซฟารับแขก ส่วนเธออยู่อีกมุมของโซฟากำลังดูซีรีส์จากโทรศัพท์ "เดี๋ยวลองดูอีกสักอาทิตย์ถ้าท่านไม่มา ค่อยว่ากัน" "อ๋อ ค่ะ" เสียงตอบรับไม่ได้สนใจคนบอก เพราะพระเอกกำลังจะจูบนางเอก เมื่อเห็นเธอไม่ได้สนใจคำตอบสักเท่าไหร่ อาจารย์วิทย์ก็หยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาบ้าง แล้วก็ส่งข้อความหาใครบางคน Traiwit : แม่ครับ อยากกินแกงมัสมั่นที่โรงแรมจังครับ เพียงครู่เดียว ข้อความจากคุณนายประไพรก็ส่งกลับมา คุณนาย : ได้ซิ เดี๋ยวช่วงหัวค่ำแม่แวะเอาเข้าไปให้ อยากกินอะไรอีกหรือเปล่า Traiwit : แล้วแต่คุณแม่จะกรุณาเลยครับ คุณนายประไพรมาถึงที่คอนโดของลูกชายคนรองตอนหัวค่ำอย่างที่ว่าไว้ มื้ออาหารค่ำที่เลยเวลามาสักครู่แล้ว แต่เพราะอาจารย์หนุ่มดูเหมือนยังยุ่งกับเอกสารตรงหน้า คุณหมอจึงไม่ได้เร่งรัดอะไร จนกระทั่งอาหารรสเลิศจากโรงแรมหรูท

ไตรวิทย์พาเธอกลับมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เพราะนัดกับณัฐกรไว้ตอนสามทุ่ม ส่วนพวกเพื่อนที่เหลือนัดกันห้าทุ่ม ปรางทิพย์ใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวไม่นานนัก ชุดกระโปรงแยกชิ้นสีหวานแบบคอเต่าแขนกุด ดูเผินๆ ที่ด้านหน้าก็เรียบร้อยดี มีเพียงตรงแขนที่เว้าลึกแต่ก็ยังไม่ถือว่าโป๊มากนัก เธอออกมาจากห้องก็เห็นอาจารย์หนุ่มนั่งรออยู่ที่โซฟาห้องนั่งเล่นแล้ว เสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนถึงข้อศอกท่าทางสบายๆ ขัดกับแว่นตาเขาไม่น้อย เมื่อเห็นเธอออกมาจากห้อง ไตรวิทย์ก็ลุกจากโซฟาเดินตรงมาที่เธอ คิดว่าจะได้ออกไปเลย เพราะกลัวรถจะติด พอเขาเดินไปถึงเธอก็หมุนตัวเดินนำเขาออกไป แผ่นหลังขาวเนียนสะท้อนตาทำให้เขาต้องหยุดเดิน รั้งแขนเธอเบาๆ ให้หยุดอยู่ตรงนั้น "ไม่โป๊ไปหน่อยหรือ" ปรางทิพย์ทำหน้างง หันไปมองอาจารย์ที่ยังทำคิ้วขมวด "โป๊หรือคะ" เธอถามเขาทั้งที่เสื้อด้านหลังมันผ่าแยกออกจากกันเผยให้เห็นแผ่นหลังตลอดทั้งหลัง มีเพียงสายเส้นเล็กๆ ตรงเอวที่มัดชายเสื้อให้ติดกัน แต่ก็แทบจะไม่ช่วยอะไรเลย "ไม่ใส่เสื้อในด้วย" เธอหน้าแดงกับคำถามของเขา "ใส่ที่แปะค่ะ" เธอตอบไม่เต็มเสียงกำลังจะเดินออกจากห้อง แต่เขาก็รั้งแขนไว้อีกรอบ

ปรางทิพย์ตื่นมาตอนสาย เพราะเห็นแสงแดดที่ส่องลอดผ้าม่านเข้ามา คนข้างๆ ที่นอนกอดเธอทั้งคืนหายไปไหนก็ไม่รู้ ชุดของเธอถูกวางไว้ข้างเตียงอย่างเรียบร้อย รองเท้าที่ถอดแล้วโยนอยู่ตรงนั้นก็หายไปแล้ว แต่ที่ข้างเตียงกลับมีสลิปเปอร์คู่สีขาววางไว้ให้ แถมยังมีชุดคลุมอาบน้ำวางพาดไว้ข้างชุดของเธออีกด้วย ปรางทิพย์รีบลุกขึ้นนั่งคิดจะคว้าชุดคลุมอาบน้ำนั่น แต่แค่เธอลุกขึ้นมานั่งเท่านั้น ก็รับรู้ถึงอาการเจ็บแสบไปที่ผิวหนังบอบบางที่รับแรงกระแทกอยู่เกือบทั้งคืน เธอแอบเหลือบสายตาไปที่เตียงฝั่งเขา ยังเห็นซองถุงยางอนามัยเหลืออยู่อีกสองซอง มือเล็กยกขึ้นกุมท้องน้อยเอาไว้ พอดีกับที่ไตรวิทย์เปิดประตูห้องนอนเข้ามาพอดี "เจ็บหรือ" เสียงอ่อนโยนถามอย่างรู้สึกผิด แล้วก็ช่วยเธอประคองให้ลุกขึ้น เมื่อเห็นเธอยังไม่ขยับเขาจึงกอดเธอไว้หลวมๆ "ผมขอโทษนะ เจ็บมากไหม ไม่คิดว่าคุณจะยังไม่เคย" เธอไม่ตอบได้แต่มองค้อนให้เขา คนถูกต่อว่าทางสายตาที่รู้สึกผิดเมื่อครู่กับยิ้มชอบใจ ยกมือขึ้นบีบจมูกรั้นของเธอเบาๆ "ผมสั่งอาหารเช้ามาให้แล้ว ไปอาบน้ำไป ได้มากินข้าวเช้ากัน" "ผมช่วยอาบน้ำไหม" เขาถามอย่างจริงจัง "ไม่ต้องเลยค่ะ" ค

หมอพุฒิพงษ์ เงยหน้าไปมองหมายเลขข้างประตูห้องอีกครั้งว่าไม่ผิดแน่ จนเขาเริ่มนึกหน้าผู้ชายคนนี้ออก "สวัสดีครับ พอดีผมกับน้องๆ พยาบาลไปตลาดกันมา เลยซื้อขนมมาฝากหมอปรางด้วยน่ะครับ ขอโทษที่รบกวนครับ" หมอพุฒิเอ่ยอย่างสุภาพ รีบอธิบายที่ไปที่มา เพราะคนตรงหน้าที่เปิดประตูออกมาส่งสายตาไม่เป็นมิตรมาให้ หมอพุฒิเองก็พอรู้ว่าเธอมีผู้ชายตัวสูงหน้าตาหล่อเหลามารับมาส่งอยู่บ่อยๆ จนน้องๆ พยาบาลหลายคนก็แซวว่าเป็นแฟนหมอปราง ตัวหมอปรางเองก็ไม่ได้ปฏิเสธหรือยอมรับ เวลาถูกแซวก็ได้แต่ยิ้มๆ หรือไม่ก็เฉไปเรื่องอื่นเสีย จนบางครั้งหมอพุฒิก็ยังคิดว่าเธออาจจะยังไม่ได้คบกัน จนตอนนี้เขาแน่ใจขึ้นมาทันที ว่านี่คงจะเป็นแฟนหมอปราง "ใครมาคะพี่วิทย์" เสียงหวานดังออกมาจากห้องน้ำ เธอได้ยินเสียงกริ่ง นึกว่าเครื่องดื่มมาส่ง แต่เมื่อออกมาจากห้องน้ำ ยังไม่เห็นไตรวิทย์กลับเข้ามา จึงได้เดินมาดู "อ้าวหมอพุฒิ" เสียงใสเอ่ยทักทาย "พอดีพี่ไปตลาดกับน้องๆ พยาบาลมาน่ะครับ ซื้อขนมมาฝาก" หมอพุฒิพงษ์ต้องเอ่ยบอกที่มาที่ไปอีกครั้ง ปรางทิพย์แทรกตัวไปรับของฝาก คนตัวสูงยังยืนปักหลักไม่ถอยห่าง "งั้นพี่ไปก่อนนะ" "ขอบคุณนะคะ ฝากขอบค