Semua Bab รักอีกครั้งไม่อยากเป็นเพื่อน (NC18+): Bab 81 - Bab 90

"เกิดอะไรขึ้น" ไตรคุณเอ่ยถาม อย่างไม่เข้าใจเหตุการณ์ตรงหน้าสักเท่าไหร่ เขาเดินมาถึงก็เห็นทั้งสามคนได้แต่ยืนมองกันด้วยสายตาที่แตกต่าง พลันสายตาที่หันไปเห็นใบหน้าของมธุรินที่มีรอยแดงอยู่ทั้งสองแก้ม และแววตาขึงขังของฮันนี่ ไตรคุณก็เหมือนจะเข้าใจเรื่องราวตรงหน้า "ทำบ้าอะไรของเธอ" ไตรคุณหันไปถามดาราสาวคนสวย ด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว "ฮันนี่ทำบ้าก็เพราะอีนังนี่มันจะแย่งผัวของฮันนี่ไงคะ" ฮันนี่ยังไม่ทันได้พูดต่ออย่างที่ตั้งใจอีกหลายคำ ก็ถูกไตรคุณลากแขนเข้าไปในห้องทำงาน เพราะสายตาของพนักงานหลายคนเริ่มสนใจมาทางนี้แล้ว มธุรินได้แต่ยืนงงสองมือประกบแก้มตัวเองเอาไว้ รสคาวของเลือดในปากยังไม่จางหาย ไตรพัฒน์คว้าข้อมือบางให้เดินตามเข้าไปในห้องทำงานของพี่ชายฝาแฝดตัวเองด้วย "เรื่องนี้ต้องมีคนรับผิดชอบ" เสียงกร้าวของไตรพัฒน์ดังก้องห้องทำงานใหญ่ "อยากได้ผัวชาวบ้านก็สมควรโดนตบแล้ว จะให้รับผิดชอบอะไรอีก ของฟรีไม่ใช่หรือไง" คุณดาราสาวหันมาแหวใส่ทันที "ว่าไงไอ้คุณ" "เออ มึงออกไปก่อนกูจัดการเอง" "จัดการให้ยายนี่โดนตบฟรีอ่ะนะ" "ถ้ามึงไม่จัดการ ได้ เดี๋ยวกูจัดการเอง" ข้อมือบางที่ถูก

มธุรินได้แต่ยืนเหวอ กว่าสมองจะประมวลผลเรื่องราวที่เขาพูดได้ คนพูดก็เดินนำเธอเข้าไปด้านในอาคารคอนโดเรียบร้อยแล้ว เธอจึงต้องซอยเท้าถี่ๆ เดินแกมวิ่งเพื่อให้ทันคนขายาว "ไม่ได้นะคุณพัฒน์ คุณต้องใส่ถุงยาง ถ้าไม่อย่างนั้นฉันไม่โอเคนะคะ" เมื่อวิ่งมาจนทันเขา มธุรินก็รีบคว้าแขนเขาไว้ ละล่ำละลักเอ่ยบอกทันที "แต่ผมโอเค" "ก็ฉันไม่โอเค" เมื่อคนพูดไม่หยุดเดิน เธอที่คว้าแขนเขาไว้ออกแรงยื้อนิดๆ หวังจะให้คนตัวสูงหันมาฟังเธอพูดให้รู้เรื่อง "งั้นเรียกพี่เพราะๆ หน่อย แล้วก็เรียกตัวเองเหมือนที่เธอเรียกกับคนอื่นน่ะ" เขาหยุดยืนยิ้มร้ายก้มมองคนตัวเล็ก ใบหน้าหวานเริ่มตึงขึ้นทันที ยิ่งทำให้ไตรพัฒน์อยากแกล้งเธอเข้าไปอีก "พี่พัฒน์คะ กลับไปเอาถุงยางก่อนค่ะ เดี๋ยวลินไปหยิบให้ก็ได้" เสียงหวานแต่ใบหน้ายังบึ้งตึงตอนที่เอ่ย และเธอคิดว่าเธอเดาไม่ผิดเขาจะต้องมีคอนดอมเตรียมไว้ในรถแน่นอน "เอามาแล้ว" ไตรพัฒน์ก้มหน้าลงมากระซิบเบาๆ ในจังหวะที่เธอเงยหน้าขึ้นพอดี ใบหน้าที่ใกล้กันเพียงนิด มธุรินรีบผละออกห่างทันที ขาเรียวรีบหมุนตัวจะเดินออกห่างจากเขาแต่ไม่ทันระวังตัวอยู่ๆ เธอก็เซเกือบจะหน้าคะมำถ้าไม่ได้แขนแกร่งข

แขกคนสำคัญที่ว่ามาถึงเกือบจะเที่ยงวันพอดี พี่น้องฝาแฝดออกมายืนรอต้อนรับที่หน้าโรงแรม มธุรินยืนอยู่ด้านหลังเยื้องไปนิดๆ และก็ยังมีพนักงานต้อนรับอยู่อีกสองสามคน ส่วนที่เหลืออีกสิบกว่าคนเป็นพนักงานชายที่ใส่สูทของโรงแรมท่าทางน่าเกรงขามอยู่ตามจุดต่างๆ ที่ไตรพัฒน์กับทีมรักษาความปลอดภัยประชุมกันไว้ ชายวัยกลางคนรูปร่างหน้าตาออกจะฝรั่งจ๋าแต่ก็จัดว่าดีเลยทีเดียวแหละก้าวลงจากรถลีมูซีนสีดำคันยาว เมื่อลงมายืนเต็มตัวความสูงเขาพอๆ กับสองพี่น้องที่ยืนรอรับอยู่เลย เสียงทักทายเป็นภาษาอังกฤษของแขกผู้มาเยือนทำให้มธุรินแปลกใจไม่น้อย เพราะดูจะสนิทสนมกับไตรพัฒน์ ไตรพัฒน์เอ่ยแนะพี่ชายให้รู้จัก ดูเหมือนเรื่องแปลกใจจะยังไม่หมด เมื่อหนูน้อยผมทองเป็นลอนถูกมัดแกะไว้สองข้างก้าวลงมาจากรถใบหน้าบึ้งตึงในมือถือตุ๊กตาเจ้าหญิงเอาไว้ เมื่อลงมายืนได้เธอก็พ่นภาษาอังกฤษใส่คนที่ลงมาก่อนทันที พร้อมด้วยเหล่าบอดี้การ์ดชุดดำมีทั้งฝรั่งและเอเชียอีกสิบกว่าคนกรูตามกันลงมา จนมธุรินตกใจกับภาพตรงหน้า นึกว่าภาพจากหนังจารชนหรือเจ้าพ่อมาเฟียเสียอีก เมื่อนึกถึงคำของไตรพัฒน์ขึ้นมาถึงได้อ๋อ ที่ว่าแขกต้องการความปลอดภัยสูงสุดแบบนี้นี่เอ

ภายในห้องทำงานใหญ่ของบอสปกคลุมไปด้วยความเงียบจากคนทั้งสอง ไตรคุณนั่งไขว่ห้างเอนตัวพิงโซฟาจ้องมองคนตัวเล็กที่นั่งตัวลีบจนแทบจะจมหายไปบนโซฟาตัวใหญ่ฝั่งตรงข้าม ไร้เสียงร้องไห้ ไร้น้ำตา คนตัวเล็กเพียงก้มหน้าลงอย่างไม่รู้จะพูดอะไร "เอ่อ..." "เอ่อ..." มธุรินเอ่ยเสียงคล้ายจะพูดพร้อมกับเงยหน้าขึ้นพร้อมกับที่ไตรคุณก็เอ่ยขึ้นพร้อมกัน "ลินพูดก่อน" "ลินได้ยินพี่คุณบอกกับเขาว่าจะรับผิดชอบ" มธุรินแทบจะกลั้นใจพูดประโยคนี้ให้จบ "เอ่อ...ลินไม่ได้ต้องการแบบนั้นนะคะ" "ทำใจให้สบายเถอะ" เขาลุกขึ้นเดินผ่านเธอไปที่มุมกาแฟเล็กๆ ในห้อง ระหว่างที่ผ่านเธอเขาก็จับผมเธอยีเบาๆ แล้วก็จับศีรษะพอดีมือนั้นโคลงอย่างเอ็นดู กลืนประโยคหนึ่งที่อยากพูดกับเธอลงคอไป พลางถอนหายใจเบาๆ ให้กับความคิดตัวเอง คงได้แต่รอเวลา ไตรคุณกลับมาพร้อมกับกาแฟสองแก้วในมือ ยื่นให้เธอหนึ่งแก้วแล้วเขาก็ทิ้งตัวลงนั่งที่ว่างข้างเธอ "ขอบคุณค่ะ พี่คุณอย่าเพิ่งบอกใครนะคะเรื่องนี้ ลินจะไม่ให้พี่คุณต้องมาเดือดร้อนด้วยหรอกค่ะ พี่คุณสบายใจได้" เขาจับศีรษะเธอโยกอีกครั้ง "ห่วงตัวเองก่อนเถอะ" ช่วงบ่ายในวันนี้เธอทำงานราวกับหุ่น

คนไข้ถูกย้ายขึ้นมาห้องพิเศษ หมอปรางมาดูแลความเรียบร้อยแล้วก็สั่งให้คนไข้พักผ่อน จึงได้หายออกไป มธุรินนั่งอยู่ที่โซฟาตัวยาวด้านข้าง มองคนเจ็บที่ยังนอนใช้มืออีกข้างรองศีรษะเอาไว้ใบหน้ายังออกจะหงุดหงิดอยู่เล็กน้อย "พี่พัฒน์นอนพักผ่อนเถอะค่ะ" เธอเดินมาข้างเตียงหยิบผ้าห่มมาคลุมคนป่วยให้ถึงเอว เขาไม่ได้ตอบพอดีกับเสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้น เขามองหน้าจอแล้วก็กดรับ "ว่าไง" "โอเค" "ไม่เป็นไรมาก ไม่ต้องมาหรอกดูแลที่นั่นให้ดีแล้วกัน" ไตรพัฒน์พูดแค่นั้น แต่เธอก็พอจะเดาได้ว่าน่าจะเป็นผู้ช่วยของเขาโทรมารายงานอะไรสักอย่างแน่นอนโทรศัพท์ถูกวางลงข้างหมอน "พี่พัฒน์คะ..." มธุรินนึกอยากจะถามเรื่องราวที่เกิดขึ้น ก็ยังไม่ทันได้ถาม เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูห้องคนไข้ตามด้วยเสียงฝีเท้าของคนหลายคนกำลังเดินเข้ามา พอพ้นช่องทางเดินออกมาจึงได้เห็นครอบครัวบริรักษ์ไพศาลครบทุกคน เหมือนแพรภรรยาของไตรฉัตรรีบตรงเข้ามาหาเธอ โอบกอดเธอไว้แน่น พลางกระซิบถามเบาๆ ว่าเป็นอะไรหรือเปล่า เธอเพียงส่ายหน้าเป็นคำตอบ แล้วทุกคนก็หันสายตาไปทางเตียงคนไข้ ผู้เป็นพ่อเดินมาที่ข้างเตียงพร้อมด้วยคุณประไพร ไตรวิทย์เดิ