Todos os capítulos de อกไม่หักก็ไม่ได้รักกับเธอ: Capítulo 51 - Capítulo 60

​ 23เมลล์โดนยิงเมลล์โกรธเป็นอย่างมากเขาจึงจะวิ่งเข้าไปช่วยดัชมิลล์ โจรคนหนึ่งชักปืนกำลังจะเล็งมาที่เมลล์จังหวะนั้นบีบียิงสวนไปโดนขาโจรมันจึงล้มลง จังหวะนั้นเองดัชมิลล์ดิ้นแล้ววิ่งไปหาเมลล์ไอ้โจรอีกคนเล็งปืนจะยิงดัชมิลล์เมลล์จึงคว้าตัวดัชมิลล์แล้วเอาตัวเองบังกระสุน กระสุนจึงโดนแขนเมลล์เต็มๆในจังหวะนั้นเองตำรวจจึงได้ยิงสกัดโจรไว้และเข้ามาจับตัวโจรทั้งหมดไว้ได้และได้นำตัวไปสอบสวนต่อไปส่วนเมลล์ผู้กองมอสได้นำตัวส่งโรงพยาบาลบริเวณหน้าห้องฉุกเฉินเสียงร้องเรียกเมลล์ปนเสียงร้องไห้ดังระงม"พี่เมลล์ ตื่นสิคะ อย่าเป็นอะไรนะคะ พี่เมลล์ ฮือ ๆฮือ ๆ พี่เมลล์ต้องไม่เป็นอะไรนะคะ"ดัชมิลล์ทั้งร้องทั้งวิ่งไปตามเตียงผู้ป่วยที่กำลังจะเข้าไป ICUหน้าห้อง ICUดัชมิลล์กำลังนั่งรอเมลล์ด้วยความเป็นห่วงที่หน้าห้อง icu โดยมีบีบีกับฟ้าใสนั่งให้กำลังใจอยู่ข้างๆ"ใจเย็นๆ นะมิลล์ พี่เมลล์ถึงมือหมอแล้วพี่เมลล์จะต้องปลอดภัย"ฟ้าใสพูดพร้อมกับจับมือเพื่อนเพื่อให้กำลังใจดัชมิลล์"น้องมิลล์ทำใจดีดีนะครับ กระสุนไม่โดนจุดสำคัญบอสปลอดภัยแน่นอนครับ "บีบีพูดให้กำลังใจเธอ"ขอบคุณพี่บี ขอบใจแกนะฟ้าที่อยู่ให้กำลังใจ""ฉันไม่มีว

​ 26 (ตอนจบ)เซอร์ไพรส์หลังจากเมลล์ได้ออกจากโรงพยาบาลดัชมิลล์ก็ได้ย้ายเข้ามาอยู่กับเมลล์เป็นที่เรียบร้อย"พี่เมลล์คะ ตื่นได้แล้วค่ะ ทานข้าวเช้ากัน วันนี้มิลล์ลงมือทำอาหารให้พี่เมลล์เองเลยนะคะ"ดัชมิลล์ปลุกคนป่วยให้ลุกมากินข้าวฝีมือเธอ"อะไรกันคะ พี่ขอนอนต่อหน่อยนะ"เมลล์พูดจบก็ดึงเธอล้มลงบนที่นอนแล้วกอดเธอไว้"ทำอะไรคะพี่เมลล์ ถ้าไม่ลุกมิลล์กินก่อนนะมิลล์มีเรียนเช้าอ่ะ""ครับ ตื่นแล้วครับแต่ขอกอดก่อนนะ จุ๊บ"เมลล์กอดเธอแน่นพร้อมกับจุ๊บแก้มเธอฟอดใหญ่ทั้งคู่ได้ใช้ชีวิตร่วมกันอย่างมีความสุขแต่เย็นนี้เมลล์มีเซอร์ไพรส์ให้ดัชมิลล์รับรองเซอร์ไพรส์สุดๆ"มีอะไรกินบ้างน๊า หอมจังเลย"เมลล์ทำท่าดมกลิ่นฟุดฟิด"มีข้าวต้มกุ้งค่ะ ทานกันเลยนะคะ""ครับ "เมลล์นั่งลงตรงข้ามมิลล์"ดัชมิลล์ครับ พี่ไม่ได้ไปส่งเลยอ่ะแขนพี่ยังขับรถไม่ได้อ่ะ""ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวให้ยัยฟ้ามารับก็ได้ค่ะ"เดี๋ยวพี่ให้คนขับรถไปส่งนะ ฟ้าใสจะได้ไม่ลำบากมา""ค่ะ อย่างนั้นก็ได้ค่ะ กินเถอะค่ะ""พี่มีความสุขที่สุดเลยรู้มั้ยที่มีมิลล์มาอยู่ด้วยอย่างนี้ ขอบคุณนะคะที่เข้ามาเป็นความสุขของพี่ พี่รักมิลล์นะคะ"เมลล์ทำตาซึ้งในความรัก"ค่ะ มิลล์ก

2ลูกสาวคนโต‘ทิชานุช’ หรือ ‘เทียนหอม’ เดินลากกระเป๋าเดินมาอย่างมั่นใจตามแบบฉบับนักเรียนนอก เธอตั้งใจจะเรียนที่ต่างประเทศแต่แม่ของเธออยากให้เธอกลับมาเรียนเพราะเธอทนความคิดถึงลูกสาวของเธอไม่ไหวแล้ว“เทียนหอมลูกแม่อยู่นี่” ปวีนุชโบกมือให้ลูกสาวของเธอเพื่อที่จะได้เห็นเธออย่างชัดเจน ทิชานุชเดินมาหาแม่ของเธอก่อนที่ทั้งคู่จะสวมกอดกันด้วยความคิดถึง“แม่คิดถึงหนูเหลือเกินลูกเทียนหอม”“หนูก็คิดถึงแม่มาก ๆ ค่ะว่าแต่คุณพ่อไม่มาด้วยหรอคะ” เทียนถามหาพ่อของเธอทันที“พ่อไม่ว่างเลยลูกวันนี้พ่อมีนัดสำคัญกับหุ้นส่วนหนูไม่โกรธพ่อใช่มั้ยคะ”“ไม่โกรธหรอกค่ะเทียนแค่ถามหาคุณพ่อเฉย ๆ ค่ะ หนูคิดถึงคุณพ่อเหมือนที่คิดถึงคุณแม่ไงคะ”“ไม่คิดถึงองศาคนนี้บ้างเลยหรอเนี่ย” น้องชายคนเดียวของทิชานุชพูดขึ้นมาเพื่อให้พี่สาวของเธอสนใจ“คิดถึงแต่ไม่เท่าคิดถึงแม่กับพ่อไม่เจอกันนานโตขึ้นเยอะเลยสูงกว่าพี่แล้วเนี่ย” ทิชานุชเดินไปตบไหล่น้องชายของเขาเบา ๆ ก่อนที่สามคนแม่ลูกจะนั่งรถกลับบ้านระหว่างทางกลับบ้านทั้งสามแย่งกันพูดเสียงดังไปทั่วรถจนถึงบ้าน“คิดถึงบ้านมาก ๆ เลย หิวข้าวแล้วด้วย” ทิชานุชเดินลงจากรถเห็นบ้านที่เธอจากไปนานหลา

4ไม่ถูกชะตา ในขณะที่บัณทิตาเดินไปซื้ออาหารยังไม่มานับดาวกำลังนั่งแกะกล่องข้าวที่เธอห่อมาจากบ้านรอ อยู่ ๆก็มีนักศึกษาหญิงกลุ่มหนึ่งเดินมาก่อนจะหัวเราะเสียงดัง “ฮ่า ๆ ๆ ๆ นี่มันพ.ศ.ไหนแล้วทำไมยังมีคนห่อข้าวมากินที่ม.อีกเนี่ย บ้านนอก โลคลาสสุด ๆ” ‘พาริตา’ หรือ ‘พิตตี้’ พร้อมกับเพื่อน ๆ ของเธออีกสองคนนั่นก็คือ ‘รัชนิกา’ หรือ ‘ริชชี่’ และ ‘พีรษา’ หรือ ‘พิมมี่’ หัวเราะขึ้นอีกครั้งอย่างเสียงดัง “ขอโทษนะคะ กรุณาอย่าเสียงดังเลยค่ะ คนอื่นเขากำลังกินข้าวอาจจะต้องการความสงบนะคะ” นับดาวพูดออกมาเหมือนจะไม่ได้ร้ายอะไรแต่พาริตากลับโมโหที่ได้ยินอย่างนั้น “นี่แกกล้าดียังไงพูดกับฉันอย่างนี้” พาริตาเริ่มไม่พอใจนับดาว “ฉันก็พูดตามความจริงเพราะนี้คือโรงอาหารเพราะฉะนั้นควรใช้เสียงที่ดังพอประมาณแต่นี่พวกเธอทั้งสามหัวเราะกันเสียงดังไม่เกรงใจคนอื่นสักนิด” นับดาวพูดอย่างใจเย็นแม้ว่าภายในใจของเธอจะไม่ชอบก็ตาม “เธอรู้จักฉันน้อยเกินไปแล้วยัยหน้าจืด” พาริตาเดินไปหยิบกล่องข้าวของนับดาวพร้อมที่จะสาดไปที่นับดาวแต่บัณทิตามาจับมือของเธอไว้ทำให้กล่องอาหารราดไ

6เริ่มเกม ทิชานุชมาเรียนอย่างอารมณ์ดีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนตั้งแต่เปิดภาคเรียน ทิชานุชคือคนที่ชอบความท้าทายไม่ว่าจะทำอะไรถ้าได้เอาชนะอีกฝ่ายเธอจะสนุกขึ้นมาทันที “วันนี้แกพร้อมเริ่มเกมส์หรือยังเทียนหอม” ปานตะวันพูดพลางกอดคอเพื่อนของเธอ “เรื่องแค่นี้ฉันขอเวลาพวกแกไม่นานหรอกนะ รับรองพวกแกเตรียมเงินไว้ให้ฉันได้เลย” ทิชานุชพูดพร้อมกับยิ้มยกมุมปาก “ให้มันได้อย่างที่พูดเถอะไม่ใช่จะได้เอาเงินมาให้พวกเราสองคนนะ ฮ่า ๆ ๆ” ปลายฟ้าพูดพลางหัวเราะเสียงดังส่งผลให้นักศึกษาที่นั่งอยู่บริเวณนั้นจ้องมองมาที่พวกเธอเป็นตาเดียวกัน “ปลายฟ้าแกหัวเราะเสียงดังไปแล้วนะเห็นมั้ยคนมองกันเต็มไปหมด” ทิชานุชทักท้วงเพื่อนของเธอทันทีเมื่อเห็นว่าหลาย ๆ คนจ้องมองแล้วกระซิบกระซาบกันซึ่งเธอเห็นแล้วน่าจะพากันตำหนิพวกเธออย่างแน่นอน ห้องเรียน ทิชานุชนั่งจ้องนับดาวตาไม่กระพริบเธอเริ่มเกมอย่างเนียน ๆ ต่อให้สังเกตก็ไม่รู้ว่าเธอกำลังจะคิดอะไรกันแน่ “นักศึกษาคะ วันนี้อาจารย์จะให้จับคู่กันทำงานนี้ร่วมกันและน่าจะต้องคู่กันตลอดทั้งเทอม” เมื่ออาจารย์ปร