Semua Bab อกไม่หักก็ไม่ได้รักกับเธอ: Bab 11 - Bab 20

Episode08ขึ้นห้องกัน เอลิน่าเห็นว่าพนักงานของเธอเมามายแต่อีกหลาย ๆ กลุ่มเขาก็พากันกลับได้แต่จะมีอยู่กลุ่มหนึ่งที่เหมือนจะไม่เมาในตอนแรกแต่ตอนนี้เมาจนแทบเดินไม่ไหวกันทั้งสามคนเลยทีเดียว“ใครจะเป็นคนไปส่งใครเนี่ย เมาไม่รู้เรื่องกันทั้งสามคนเลยเนี่ย” เอลิน่าเอ่ยขึ้นมาก่อนที่จะมองไปดูพนักงานทั้งสามคนของเธอ คนแรกหญิงหญิงที่บอกว่าเดี๋ยวไปส่งทุกคนเองแต่ตอนนี้เมาฟุบหลับไปกับโต๊ะเรียบร้อยแล้ว ชอปเปอร์ที่บอกว่าคอแข็งที่สุดในกลุ่มตอนนี้ก็ฟุบลงไปข้าง ๆ หญิงหญิงเรียบร้อยแล้ว ส่วนน้องคนเล็กของกลุ่มอย่างเมธาทิพย์ไม่ต้องพูดถึงเพราะตอนนี้แทบไม่เหลือสภาพความน่ารักใส ๆ อีกต่อไปเอลิน่าเรียกพนักงานที่ร้านให้ช่วยกันพาทั้งสามไปที่รถของเธอเพื่อที่จะไปส่งทั้งสามให้ถึงที่บ้านเพราะเธอเป็นเจ้านายต้องดูแลลูกน้องของเธอให้ดีที่สุด“เอาล่ะ ขับออกไปก่อนแล้วกันสักระยะค่อยถามว่าบ้านใครอยู่ที่ไหน” เอลิน่าเอ่ยขึ้นมาแล้วก็มองกระจกหลังตอนนี้หญิงหญิงกับชอปเปอร์นอนหลับซบกันยิ่งกว่าคู่รักซะอีก ส่วนเมธาทิพย์ตอนนี้นั่งอยู่ข้าง ๆ คอพับคออ่อนกันเลยทีเดียว เธอจึงต้องเอื้อมมือไปดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้กับเมธาทิพย์ ส่วนสองคนข้างห

Episode10ไปส่งที่บ้าน เมธาทิพย์เอ่ยถามเอลิน่าว่าทำไมเอลิน่ามาอยู่ที่นีกับเธอได้ทำให้เอลิน่ายิ้มแล้วก็หัวเราะเบา ๆ ให้กับเมธาทิพย์“พี่ควรถามหนูมากกว่าว่าจำอะไรไม่ได้เลยเหรอ ว่าทำไมถึงมาอยู่ที่ห้องของพี่อย่างนี้ได้” เมธาทิพย์ได้ยินที่เอลิน่าพูดก็พยายามนึกทบทวนเหตุการณ์ต่าง ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างเมื่อคืน เธอใช้เวลานึกทบทวนสักพักทำให้เธอไม่กล้าแม้จะมองหน้าของเอลิน่าเพราะเธอจำได้ว่าเธอร้อนจนถอดเสื้อผ้าของเธอออกจนหมดและเอลิน่าก็เห็นร่างกายที่เปลือยเปล่าของเธอ“เม็ดทรายขอโทษด้วยนะคะที่รบกวนบอส ถ้าอย่างนั้นเม็ดทรายไม่รบกวนแล้วนะคะ เม็ดทรายเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเม็ดทรายขอตัวกลับบ้านก่อนนะคะ เดี๋ยวแม่เป็นห่วง” เมธาทิพย์เอ่ยขึ้นมาแต่ไม่กล้าสบตาของเอลิน่าเพราะเธออายที่เธอแก้ผ้าต่อหน้าเอลิน่าไปเมื่อคืน“ไม่ต้องรีบกลับเหรอก เมื่อคืนพี่โทรบอกแม่ของหนูให้แล้ว ตอนนี้ไปกินโจ๊กร้อน ๆ ดีกว่าจะหายเมาค้าง” “ก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะที่ดูแลเม็ดทรายแล้วก็ต้องขอโทษด้วยนะคะที่รบกวนบอส” “ไม่เป็นไรเหรอกเรื่องแค่นี้เอง ไป ๆ กินโจ๊กร้อน ๆ กันดีกว่าพี่ตื่นขึ้นมาทำให้หนูเลยนะ”เอลิน่าเดินนำเมธาทิพย์ไปที่โต๊ะกินข้าว “นั่

Episode12ใครกันแน่เป็นคนผิด ในตอนแรกเอลิน่าตั้งใจจะไปที่คอนโดมิเนียมของเธอแต่สุดท้ายก็เปลี่ยนใจตรงไปที่คอนโดมิเนียมของลลิตาแทน เพราะเธอรู้สึกอยากเคลียร์ใจกับลลิตาให้เรียบร้อย ยังไงตอนนี้หัวใจของเธอก็มีแค่ลลิตาเท่านั้น“แต่เราไม่มีอะไรมาง้อลิตาเลยอย่างนี้ลิตาคงไม่ชอบแน่ ๆ” เอลิน่าเอ่ยขึ้นมาคนเดียวเมื่อขับมาจอดภายในโรงจอดรถของคอนโดมิเนียม“แต่ถ้าลิตารักเรา ต่อให้เราไม่มีอะไรไปง้อลิตาก็คงหายงอนแหละแค่เรามาหาลิตาก็น่าจะดีใจแล้วแหละ” เอลิน่าเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งแต่ก่อนที่จะก้าวขาลงจากรถเธอก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าเธอควรถามลลิตาก่อนว่าอยู่ที่คอนโดมิเนียมหรือไม่เพราะเธอจะได้ไม่ต้องขึ้นไปถ้าหญิงสาวไม่อยู่เอลิน่ากำลังจะกดมือถือขึ้นมาเพื่อโทรหาลลิตาแต่เขาก็พลันมองไปเห็นรถของลลิตาจอดอยู่ตรงข้ามกับรถของเธอ เอลิน่าจำรถของลลิตาได้ดีเพราะเธอเป็นคนซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดลลิตาตั้งแต่ปีแรกที่คบหากันเป็นแฟนจริงจัง“นั่นไงรถของลิตาอย่างนี้เราก็ไม่ต้องโทรหาแล้ว” เอลิน่าลงจากรถเพื่อขึ้นไปง้อลลิตาถึงบนห้อง และการมาในครั้งนี้ก็เป็นการเซอร์ไพรส์ลลิตาเพราะเธอไม่ได้บอกลลิตาล่วงหน้าอย่างเช่นทุกครั้งที่ผ่านมาเอลิน

Episode14บอสอยู่ห้องไหนเมธาทิพย์พาหญิงหญิงกับชอปเปอร์มาที่คอนโดมิเนียมของเอลิน่า เมื่อเดินมาถึงจุดพี่ยามที่รักษาความปลอดภัยอยู่ ๆ ยามก็ให้ทั้งสามหยุดแล้วก็เอ่ยถามขึ้นมา ทำให้ทั้งสามเริ่มถอดใจแล้วว่าต้องไม่ได้ขึ้นไปหาเอลิน่าแน่ ๆ“หยุดก่อนจะขึ้นไปหาใคร ทำไมไม่มีใครแจ้งไว้” ยามเอ่ยถามทั้งสามคนขึ้นมาอย่างสงสัย“พวกเรามาหาพี่เอลิน่าค่ะ พี่เอลิน่าไม่ได้บอกไว้หรือคะ” เมธาทิพย์เอ่ยขึ้นมาทำใจดีสู้เสือไว้ก่อน“อ๋อ!!น้องคนนี้นี่เองที่วันก่อนมากับคุณเอลินตอนดึก ๆ พี่จำได้แล้ว เดี๋ยวนี้คุณเอลินเปลี่ยนสาวคนใหม่แล้วหรือเนี่ย” ยามเอ่ยออกมาอย่างนั้นทำให้หญิงหญิงกับชอปเปอร์มองหน้ากันโดยที่ไม่ได้นัดหมายกันเลยสักนิด“ค่ะ ๆ” เมธาทิพย์ปล่อยทุกอย่างไปตามที่ยามเข้าใจเพราะอย่างน้อยก็น่าจะได้ขึ้นไปหาเอลิน่าบนห้อง“ถ้าอย่างนั้นก็ขึ้นไปได้ครับ เชิญครับ” ยามบอกอย่างนั้นเมธาทิพย์รีบจับมือของหญิงหญิงและชอปเปอร์ให้รีบขึ้นไปหาเอลิน่าก่อนที่ยามจะไม่ให้ขึ้นไปทั้งสามขึ้นลิฟต์มาแต่พอจะกดลิฟต์เมธาทิพย์ก็นึกไม่ออกว่าเอลิน่าอยู่ชั้นไหน“นิ่งทำไมเม็ดทรายทำไมไม่กดสักทีล่ะ เราจะได้ขึ้นไปหาบอสสักที” หญิงหญิงเอ่ยขึ้นมาแล้วก

Episode16เธอมันก็ร้ายเหมือนกันนะเอลิน่านอนตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เช้านี้เป็นเช้าวันใหม่ที่เอลิน่าไม่ได้ตื่นมาแล้วต้องจมอยู่กับความเศร้าเพราะข้าง ๆ ตัวของเธอมีสาวน้อยพนักงานพาร์ทไทม์มานอนเป็นเพื่อนเอลิน่านอนจ้องมองหน้าของเมธาทิพย์แล้วก็ยิ้ม ๆ ออกมาในความน่ารักของเธอ สาวน้อยหน้าตาน่ารักที่มีความใสซื่อเป็นเอกลักษณ์เธอไม่ได้มีเล่ห์เหลี่ยมหรืออะไรกับเธอทั้งนั้น“ทำไมเราเจอกันช้าจังนะ” เอลิน่าพูดออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจแต่มันก็น่าจะออกมาจากใจจากความรู้สึกของเธอในตอนนี้เอลิน่าเห็นท่าของเมธาทิพย์คงไม่ตื่นง่าย ๆ เพราะความเป็นเด็กวัยรุ่นแน่นอนว่าต้องนอนมากกว่าเธออยู่แล้ว ส่วนเธอนั้นวัยสามสิบต้นนอนไม่กี่ชั่วโมงก็รู้สึกอยากตื่นแล้วเอลิน่าตื่นขึ้นมาไปเปิดดูตู้เย็นเพื่อหาวัตถุดิบที่จะทำอาหารเช้ารอเมธาทิพย์ ซึ่งเธอไม่ได้ทำอาหารเช้าหรือทำอาหารมานานหลายวันแล้วตั้งแต่ที่เธออกหักจากลลิตา“ทำเมนูนี้แล้วกัน แกงจืดเต้าหู้หมูสับสาหร่าย” เอลิน่าพูดแล้วก็ลงมือตั้งหมอเตรียมวัตถุดิบในทันที ไม่นานแกงจืดเต้าหู้หมูสับร้อน ๆ หอม ๆ ก็เสร็จพร้อมทานแล้ว“ฝีมือเราก็น่ากินเหมือนกันนะเนี่ย” เอลิน่ายืนมองฝีมือตัวเองแล้วก