All Chapters of Unfriend เพื่อน (ไม่) จริง: Chapter 91 - Chapter 100

ต้นไม้ยิ้มกริ่มแล้วเอื้อมมือไปเพิ่มระดับเสียงเพลงให้ดังขึ้นกว่าเดิม ก่อนกดฝังปลายจมูกลงบนซอกคอขาวผุดแล้วสูดเอากลิ่นกายหอมละมุนของหญิงสาวเข้าปอดฟอดใหญ่ปากร้อนขบเม้มดูดดึงไปตามเนื้ออ่อนจนขึ้นรอยจ้ำช้ำรัก ใขณะที่สองมือลูบคลำและบีบคลึงไปตามเรือนร่างนุ่มนิ่ม ปลุกเร้าจนหญิงสาวหลุดครางหวิวแล้วปลดปล่อยน้ำหวานออกมาจนชุ่มแพนตี้ใบบัวอมยิ้มเอียงอาย ยกสองแขนขึ้นคล้องรอบคอแกร่งแล้วยกสะโพกอวบขึ้นเล็กน้อย เพื่อให้เขาใช้จัดการกับสิ่งกีดขวางของเธอได้ถนัดถนี่เธอครางหวิวยามปลายนิ้วสากเกี่ยวเอาแพนตี้ตัวจิ๋วหลบออกให้พ้นทางแล้วบดขยี้ลงบนยอดเกสรอย่างหนักหน่วง ความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วร่างจนเผลอกรีดร้องออกมาดังลั่น"อาส์ ไม่ถนัดเลยว่ะ ฮืมมม จบนี่แล้วไปต่อที่ห้องนะ""ตาม อ๊ะ ตามใจไม้"ต้นไม้ยกยิ้มสมใจแล้วหยิบเครื่องป้องกันที่พกติดตัวเสมอตั้งแต่มีเธอเข้ามาในชีวิตมาสวมใส่อย่างชำนาญ โน้มใบหน้าเข้าไปประกบจูบเพื่อดูดกลืนเสียงครางหวานก่อนกดร่างบางให้หย่อนสะโพกลงกลืนกินแกนกายร้อนระอุอย่างช้า ๆใบบัวผวาเฮือกสุดตัว ก่อนซบใบหน้าลงบนบ่ากว้างแล้วหอบหายใจหนัก ๆ เมื่อถูกความจุกเสียดตรงเข้าเล่นงาน แม้จะเคยควบขี่แต่ขนาด

"ใบบัว?"ใบบัวกลอกตามองบนแล้วทำสีหน้าเบื่อหน่ายใส่เจ้าของคำถาม ถุงขนมถูกย้ายไปคล้องที่มือข้างซ้ายเพื่อให้มือข้างขวาใช้งานได้ถนัดหากเกิดเหตุการณ์ฉุกเฉินหลังจากที่เธอเลิกหลบเลี่ยงแล้วปล่อยให้ความสัมพันธ์ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น เธอก็มักเจอกับเหตุการณ์คุกคามทำนองนี้ตลอด แม้จะยังไม่เคยมีใครกล้าลงไม้ลงมือมาก่อนแต่ก็ใช่ว่ามันจะไม่เกิดขึ้น"มีธุระอะไรจะพูด ก็พูดมาเถอะค่ะ ฉันไม่ได้มีเวลาว่างทั้งวัน""หือออ ปากดีขึ้นเยอะเลยนะ"ใบบัวขมวดแน่นด้วยความงุนงงกับคำทักทาย หล่อนพูดราวกับว่ารู้จักมักจี่กับเธอมาก่อน แต่ยังไม่ทันจะได้ทวงถามอะไรร่างบางก็เซถอยหลังเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายจงใจใช้หัวไหล่กระแทกเข้าใส่ในจังหวะที่เดินผ่าน"ตอนนี้ยังไม่มีธุระ แต่ต่อไป....ก็ไม่แน่ ไว้ถ้านึกได้แล้วจะมาบอกอีกทีนะ"เจ้าหล่อนเอี้ยวหน้ามาเอ่ยทิ้งท้าย โดยมีลูกสมุนทั้งสองทยอยเดินมาหัวเราะใส่หน้าใบบัวอย่างไม่มีเหตุผล ก่อนที่คนแปลกหน้าทั้งสามจะเดินจากไป ทิ้งให้เธอยืนมองตามด้วยความไม่เข้าใจ"ประสาท! "ใบบัวพึมพำบ่นไล่หลังแล้วเดินกลับไปยังโต๊ะประจำ แต่พอนึกถึงใบหน้าและสายตาดูแคลนที่แฝงด้วยความชิงชังของผู้หญิงคนนั้น เธอก็รู้สึกคุ้นตาจน

"ไอ้เ-ี้ยไม้!!!"เสียงสบถและเสียงประตูที่กระแทกเข้ากับผนังห้องจนดังก้อง ส่งผลให้ทั้งสองผละออกห่างจากกันแล้วหันมามองผู้มาเยือนด้วยสีหน้าที่แตกต่างกันไปด้วยท่วงท่าและลักษณะเสื้อผ้าหน้าผมที่หลุดลุ่ย​ยุ่งเหยิง บ่งบอกให้รู้ว่าเมื่อครู่นี้ทั้งคู่ไม่ได้แค่กำลังชนแก้วกันแบบธรรมดาทั่วไป"บะ...บัว""หยุดนะ! หยุดอยู่ตรงนั้น!"เสียงหวานตะโกนลั่นเมื่อเห็นชายหนุ่มจะวิ่งเข้ามาหา ทำเอาอีกฝ่ายชะงักงันไม่กล้าขัดคำสั่ง นิ้วเรียวสั่นระริกยกขึ้นชี้หน้าคนทั้งสองพร้อมกับหยาดน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาจากดวงตาคู่สวยไม่ขาดสาย"บัว...บัวฟังไม้ก่อน ไม้ไม่ได้ตั้งใจ ไม้...""จะบอกว่าเมางั้นเหรอ!"ใบบัวสวนกลับเสียงดัง จ้องมองใบหน้าคมคายที่มีรอยเลอะของลิปสติกสีแดงสดบริเวณข้างแก้มแล้วเบือนหน้าหนีราวกับไม่ต้องการมองเห็นอะไรไปมากกว่านี้"ไม้! มึงแม่งงงงง ฉันไม่น่าชงแกให้บัวเลย""น้ำค้าง! แกฟังฉันก่อนสิวะ""จะให้ฟังห่าอะไร ภาพแม่งก็เห็นอยู่เต็มตา!!"น้ำค้างแผดเสียงใส่อย่างเกรี้ยวกราด พยายามข่มใจไม่ให้ก่อเรื่องตามคำสั่งของเพื่อน แต่ทันทีที่เห็นฝ่ายหญิงยิ้มเยาะแล้วลอยหน้าลอยตา​ใส่อย่างท้าทาย ความอดทนอดกลั้นที่มีอยู่น้อยนิดก็

"อีตอแหล! แกหลอกฉัน!""ก็แกหลอกฉันก่อนอะ แล้วเป็นไง ฉันแสดงได้แนบเนียน​มาก ๆ เลยใช่ไหมล่ะ" เอ่ยถามเสียงใส ตบท้ายด้วยการหัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อเห็นอาการขบเขี้ยว​เคี้ยว​ฟันของอีกฝ่าย"นี่ ถึงฉันจะเรียนท่องเที่ยวแต่สมัยเด็ก ๆ ฉันได้เป็นตัวแทนไปแข่งแสดงละครภาษาอังกฤษ​ในระดับภาคเลยน้าาาา แกก็เห็นผ่านกล้องตลอดนี่ว่าน้ำตาของฉัน มันสั่งได้ดั่งใจขนาดไหน"ใบบัวทำสีหน้าภาคภูมิใจ​กับความสามารถ​ในวัยเยาว์ ก่อนจะเดินไปหยิบเอาโทรศัพท์​มือถือเครื่องหนึ่งออกมาจากมุมอับของโซฟาซึ่งใช้หมอนอิงวางบังเอาไว้"แต่ฉันว่าแกต้องไปเรียนเรื่องการจัดมุมเพิ่มหน่อยนะ หน้าฝั่งนี้ฉันไม่ค่อยโอเคเลยอ่ะ เหนียงออกด้วย"ใบบัวทำหน้ามุ่ย กดปิดโปรแกรมวิดีโอคอลแล้วส่งโทรศัพท์​ให้อาร์มจัดการเก็บหลักฐาน​ให้ เผื่อว่าอาจจะได้ใช้มันให้เป็นประโยชน์​ในอนาคต"มึงแน่ใจเหรอว่าทุกอย่างเป็นแผนกูหมด ไม่ใช่เพราะผู้ชายมึงมักมากเอง อย่ามาแกล้งทำเป็นไม่เห็นหน่อยเลย""เห็นสิ"ใบบัวยิ้มหวาน​ ขยับเข้าไปซบลงบนต้นแขนของแฟนหนุ่มราวกับไม่หลงเหลือ​ความโกรธ​เคืองเมื่อนาทีก่อนนั้นแล้ว ก่อนจะอธิบายให้อีกฝ่ายได้เข้าใจแจ่มแจ้ง​"ก็ฉันเป็นคนเขียนบทแล้วก็กำกั

@อาทิตย์ถัดมาใบบัวเอนกายลงนอนบนเก้าอี้ริมหาด ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มหวานละมุน สีหน้าผ่อนคลายขึ้นหลายส่วนหลังได้รับการเยียวยาจากธรรมชาติเธอเอียงหูฟังเสียงเกลียวคลื่นที่กระทบเข้าชายหาดครั้งแล้วครั้งเล่า พลางทอดสายตามองประกายระยิบระยับของแสงแดดยามเย็นที่ตกกระทบลงบนผืนน้ำ ท้องฟ้าสีส้มตัดกับท้องน้ำสีฟ้าเข้ม ช่างเป็นความต่างที่ลงตัวและสวยงาม โชคดีที่เป็นช่วงปิดเทอมเธอจึงมีข้ออ้างกับทางบ้านว่าขอมาทริปกับเพื่อนสาวเพื่อคลายเครียดหลังสอบ แต่แท้ที่จริงแล้วคือการมาพักผ่อนเพื่อเยียวยาหัวใจที่เพิ่งเจอกับเรื่องราวหนักหน่วงมาหมาด ๆ"น้ำปั่นมาแล้วครับบบ"เสียงทุ้มดึงให้ใบบัวหลุดออกจากห้วงภวังค์ เธอละสายตาจากภาพวิวทิวทัศน์ตรงหน้ามามอง เห็นแก้วทรงสูงในมือของแฟนหนุ่มดวงตาก็ลุกวาว น้ำสตรอเบอร์รี่สมูตตี้ของโปรดของเธอใบบัวฉีกยิ้มกว้าง ตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสุข เรื่องความช่างสังเกตและรู้ใจ คงต้องยกให้เขาจริง ๆ มือเล็กยื่นไปหมายจะรับแก้วทว่าอีกฝ่ายกลับเบี่ยงหลบแล้วยกยิ้มเจ้าเล่ห์"ขอรางวัลให้ไม้ก่อน""ทำดีหวังผลอีกแล้วนะ ฮึ! ไม่กินก็ได้"ใบบัวกระแหนะกระแหนด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังนักแล้วแสร้งเบือนหน้าห