Unfriend เพื่อน (ไม่) จริง

กริ้งงงงงงงงงงงงง!!

"เฮือก!"

หญิงสาวสะดุ้งเฮือกสุดตัวด้วยความตกใจเมื่อถูกเสียงนาฬิกากระชากให้ตื่นจากความฝันอันแสนวาบหวาม ใบบัวเหม่อมองเพดานสีขาวครีมของห้องนอนแล้วถอนหายใจพรืด  ร่างกายและใบหน้ายังคงรู้สึกร้อนผ่าวไปตามจุดต่าง ๆ ที่เคยถูกสัมผัสราวกับมันเพิ่งเกิดขึ้น

"ให้ตายเถอะ! ทำไมถึงฝันถึงคืนนั้นอีกแล้วเนี้ย!"

ใบบัวบ่นอุบพลางยกสองมือขึ้นลูบใบหน้าแดงก่ำของตัวเองแรง ๆ เพื่อเรียกสติ เธอเหลือบตาไปมองตัวเลขที่ปรากฎบนหน้าจอของนาฬิกาปลุกเพียงนิดก่อนจะตวัดมือไปกดให้มันหยุดส่งเสียงที่น่ารำคาญ

นับตั้งแต่วันที่เธอได้ลิ้มรสชาติของสิ่งที่ใกล้เคียงกับคำว่า 'เซ็กซ์' ภายในหัวของเธอก็เอาแต่เฝ้าฝันถึงความทรงจำอันเลือนลางนี้ซ้ำ ๆ มาตลอดช่วงปิดเทอม หากไม่ใช่เพราะเธอดื่มหนักจนสติเลอะเลือน  เธอคงไม่มีวันปล่อยเนื้อปล่อยตัว​ให้เลอะเทะแล้วทำอะไรสิ้นคิดแบบนี้แน่ 

เผลอนึกถึงทีไหร่ก็อดรู้สึกผิดหวังกับตัวเองไม่ได้ ทว่าในใจลึก ๆ เธอกลับเกิดความรู้สึกโหยหาและอยากลิ้มลองมันอีกสักครั้งอย่างย้อนแย้ง แม้วันนั้นจะเป็นเพียงการปรนเปรอด้วยสัมผัสให้กันและกันแค่ภายนอก  แต่มันกลับตราตรึงและสลึกลึกลงไปในใจเธอเหลือเกิน

ใช่.... มันเป็นความประทับใจ!

ความประทับใจที่ได้รับจากชายแปลกหน้า คนที่เธอแทบจะจำข้อมูลอะไรเกี่ยวกับเขาไม่ได้เลย

ชายคนที่เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเขาชื่ออะไร  ชายคนที่เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเขามีหน้าตาเป็นอย่างไร ชายคนที่เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเธอหอบหิ้วเขามาจากไหน เธอจำได้เพียงแค่ว่าเขาหุ่นดี เขามีกลิ่นกายที่หอมสะอาดสดชื่น  และสิ่งเดียวที่เด่นชัดในภาพจำที่สุดก็คือ 'ผมสีน้ำเงินเข้ม' 

แต่ว่าบนโลกใบนี้มันมีคนทำผมสีนี้แค่คนเดียวที่ไหนกันล่ะ!

"โอ๊ยยย ออกไปจากหัวฉันสักที!"

ใบบัวร้องโวยวายพลางสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าบอออกไปจากหัว  ก่อนจะตวัดขาเรียวลงจากเตียงแล้วเดินตรงเข้าห้องน้ำ หวังใช้สายน้ำช่วยชำระล้างความร้อนรุ่มที่ยังคงค้างอยู่ภายในร่างกายออกไปบ้าง

แต่ดูเหมือนมันจะไม่ช่วยอะไรเลย...

.

รถยนต์คันหรูสองคันแล่นเข้ามาจอดใต้ร่มไม้บริเวณหน้าตึกคณะวิทยาการจัดการในเวลาไล่เลี่ยกัน  ก่อนที่ประตูฝั่งคนขับจะเปิดออกเผยให้เห็นโฉมหน้าสะสวยของผู้เป็นเจ้าของ

"อ๊ายยย ฉันล่ะโคตรคิดถึงแกเลย"

"เหมือนกัน ๆ"

สองสาวโผเข้าหากันด้วยความคิดถึงหลังไม่ได้พบหน้ากันมานานนับเดือน เนื่องจากช่วงปิดเทอมต่างฝ่ายต่างก็ยุ่งวุ่นวายกับหน้าที่ส่วนตัวจึงติดต่อกันผ่านทางแชทไลน์และวิดีโอคอลบ้างในบางเวลาที่ว่างตรงกัน

"อื้ออ ยัยน้ำค้างงง พอก่อนน แก้มฉันช้ำหมดแล้ว"

ใบบัวร้องปรามด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะพลางทำหน้ายู่ยี่เมื่อถูกเพื่อนสาวโอบกอดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก แถมยังระดมหอมแก้มซ้ายขวาโดยไม่สนใจเลยว่าทั้งคู่กำลังตกเป็นเป้าสายตาของคนอื่น ๆ มากมายแค่ไหน

ถึงแม้​น้ำค้างจะเป็นผู้ครอบครองตำแหน่งดาวคณะ แต่ใบบัวเองก็ติดอันดับความฮอตไม่แพ้กัน ด้วยหน้าตาที่สะสวยและผลการเรียนที่โดดเด่น  แม้จะไม่มีตำแหน่งพิเศษอะไรมาพ่วงท้ายก็ตาม เนื่องจากเธอยืนกรานห้ามไม่ให้รุ่นพี่ส่งชื่อของเธอเข้าร่วมประกวดใด ๆ ทั้งนั้นด้วยมองว่ามันเป็นเรื่องที่ไร้สาระ

"พอ ๆ อายคนอื่นเค้า"

"ขออีกนิดดิ แกรู้ไหมว่าตอนปิดเทอมจิตใจของฉันมันห่อเหี่ยวมากแค่ไหน ไม่ค่อยจะมีเวลาให้ฉันแล้วยังจะไม่ยอมให้กอดอีกเหรอ ฮึ!"

ได้ยินน้ำเสียงกระเง้ากระงอดงอแงแล้วใบบัวก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้  เข้าใจความเหงาที่เพื่อนต้องเผชิญตลอดช่วงที่ถูกกักตัวให้อยู่แต่บ้าน 

"ย่ะ!"

ใบบัวกระแทกเสียงตอบ ปั้นหน้าเอือมระอาแล้วส่ายหน้าไปมา แต่ก็ยอมให้เพื่อนนัวเนียจนกว่าจะพอใจแต่โดยดี

กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่นานนับนาทีอีกฝ่ายจึงยอมคลายอ้อมแขนออก ฉีกยิ้มสดใสแล้วใช้สองมือกอดรัดรอบแขนก่อนจะฉุดให้เธอเดินตามเข้าตึกไปด้วยกันอย่างร่าเริง

เพราะเพิ่งเป็นวันแรกของการเปิดภาคเรียนใหม่ คาบแรกของแต่ละวิชาจึงหมดไปกับการพูดคุยถึงขอบเขตการสอน และใช้เวลาเพียงไม่นานก็เลิกคลาส

สองสาวย้ายตัวเองลงนั่งรับลมเย็น ๆ ที่ใต้ตึกพร้อมขนมกองโตเพื่อเติมพลังระหว่างรอเวลาให้ถึงคาบเรียนถัดไป

ใบบัวตั้งหน้าตั้งตาจดสรุปหัวข้อที่ต้องเรียนและรายชื่อของหนังสือภาคเสริมตามที่อาจารย์พูดแนะนำทิ้งไว้ก่อนหมดคาบเรียนอย่างขะมักเขม้น​

ต่างจากคนข้างกายที่เอาแต่ไถหน้าจอของโทรศัพท์ในมือแล้วอมยิ้มกรุ้มกริ่ม หัวเราะคิกคัก อารมณ์ดีอยู่ตลอดเวลาเสียจนเธออดที่จะเอ่ยกระเซ้าเย้าแหย่ไม่ได้

"ดูอะไรของแกยะ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่นั่นแหละ"

"ดูคนหล่อ"

"แหม ๆ ๆ มีใครหล่อกว่าพี่เกมส์ของแกอีกเหรอเจ้าคะ คุณหนูน้ำค้างงง"

"โอ๊ยยย อย่าไปพูดถึงชื่อนั้นได้ไหม อารมณ์เสีย!"

+++++++++++++++++++

ในเซตมีทั้งหมด 5 คนนะคะ