Unfriend เพื่อน (ไม่) จริง

กริ้งงงงงงงงงงงงง!!"เฮือก!"หญิงสาวสะดุ้งเฮือกสุดตัวด้วยความตกใจเมื่อถูกเสียงนาฬิกากระชากให้ตื่นจากความฝันอันแสนวาบหวาม ใบบัวเหม่อมองเพดานสีขาวครีมของห้องนอนแล้วถอนหายใจพรืด ร่างกายและใบหน้ายังคงรู้สึกร้อนผ่าวไปตามจุดต่าง ๆ ที่เคยถูกสัมผัสราวกับมันเพิ่งเกิดขึ้น"ให้ตายเถอะ! ทำไมถึงฝันถึงคืนนั้นอีกแล้วเนี้ย!"ใบบัวบ่นอุบพลางยกสองมือขึ้นลูบใบหน้าแดงก่ำของตัวเองแรง ๆ เพื่อเรียกสติ เธอเหลือบตาไปมองตัวเลขที่ปรากฎบนหน้าจอของนาฬิกาปลุกเพียงนิดก่อนจะตวัดมือไปกดให้มันหยุดส่งเสียงที่น่ารำคาญนับตั้งแต่วันที่เธอได้ลิ้มรสชาติของสิ่งที่ใกล้เคียงกับคำว่า 'เซ็กซ์' ภายในหัวของเธอก็เอาแต่เฝ้าฝันถึงความทรงจำอันเลือนลางนี้ซ้ำ ๆ มาตลอดช่วงปิดเทอม หากไม่ใช่เพราะเธอดื่มหนักจนสติเลอะเลือน เธอคงไม่มีวันปล่อยเนื้อปล่อยตัว​ให้เลอะเทะแล้วทำอะไรสิ้นคิดแบบนี้แน่ เผลอนึกถึงทีไหร่ก็อดรู้สึกผิดหวังกับตัวเองไม่ได้ ทว่าในใจลึก ๆ เธอกลับเกิดความรู้สึกโหยหาและอยากลิ้มลองมันอีกสักครั้งอย่างย้อนแย้ง แม้วันนั้นจะเป็นเพียงการปรนเปรอด้วยสัมผัสให้กันและกันแค่ภายนอก แต่มันกลับตราตรึงและสลึกลึกลงไปในใจเธอเหลือเกินใช่....

หลังโดนปรับทัศนคติ​ไปยกใหญ่เพื่อนสาวผู้เศร้าซึมก็ก้มหน้าก้มตาอ่านชีทเรียนตามคำสั่ง แต่ตั้งใจอยู่ได้ไม่กี่นาทีก็โยนมันทิ้งลงบนโต๊ะแล้วหันไปให้ความสนใจกับโลกโซเซียลแทนใบบัวแอบชำเลืองตามองหน้าจอเพียงนิดหลังได้ยินเสียงโทรศัพท์​ในมือของเพื่อนสาวสั่นเตือนอยู่ตลอดเวลา 'ต้นไม้'​คิ้วเรียวขมวดมุ่นเข้าหากันแน่นเมื่อพบว่าเป็นเจ้าเก่าเจ้าเดิมที่ตามคุยกับเพื่อนสนิทของเธอมาตั้งแต่ช่วงเก็บตัวประกวดดาวเดือนด้วยกัน ชายหนุ่มมักเสนอหน้ามาก่อกวนพวกเธออยู่บ่อย ๆด้วยบุคลิก​ที่ดูเจ้าชู้เพลย์บอยและมีผู้หญิงคอยพัวพัน​ข้างกายตลอดเวลา ใบบัวจึงไม่ค่อยชอบใจนักที่อีกฝ่ายยังหน้าด้านมาทำกะลิ้มกะเหลี่ยกับเพื่อนของเธออยู่แบบนี้แต่ครั้นจะห้ามคุยก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอควรเข้าไปก้าวก่าย จึงทำได้แค่คอยตักเตือนเพื่อนเท่านั้น"หมอนี่อีกแล้วเหรอ""ทำไม ๆ หึงเหรอออออ""หึงบ้านแกสิ ฉันห่วงว่าแกจะเสียรู้คนแบบนี้มากกว่า""ไม่ใช่ฉันหรอกน่าาาา อ๊าย แก ๆ ดูนี่สิ! สีผมใหม่ของต้นไม้โคตรสวยอ่ะแก ฉันอยากทำบ้างจังง""ผมสีน้ำตาลแบบนี้ แกก็สวยแล้ว""แต่อันนี้เก๋มากเลยนะ นี่ไง ๆ ดูดิ อย่างสวยเลย!""เวอร์จริง ขนาดนั้นเลย? "ใบบัวย้อนถามด้

"ตลกอะไรของนายยะ""ฮ่า ๆ โอ๊ยย เธอนี่ เพ้อเจ้อเอาเรื่องเหมือนกันนะ""ตัวเองคิดจะทำผิดแล้วยังมีหน้ามาว่าฉันอีกเหรอ ไอ้คนไร้ศีลธรรม! หยุดขำเลยนะ!""โอ๊ยยย โอ๊ยยย เจ็บ ๆ พอแล้ว ฮ่า ๆ โอเคครับ หยุดแล้วครับ หยุดแล้ว ฮ่า ๆ"แก้มสากแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูขณะพยายามกลั้นขำตามคำสั่งของคนเดือด ทอดมองใบหน้าหงิกงอของหญิงสาวแล้วฉีกยิ้มด้วยความพึงพอใจ ในขณะที่สองมือพยายามปัดป้องมือเล็กที่กำลังพุ่งเข้ามาประทุษร้าย​เนื้อตัวเป็นพัลวัน"ที่เธอเป็นเดือดเป็นร้อนขนาดนี้เนี้ย หวงเพื่อนหรือว่าหวงฉันกันแน่""ฉันจะหวงนายเพื่อ คิดว่าหล่อแล้วจะมีแต่คนชอบนายหรือไง อย่าหลงตัวเองหน่อยเลย""นี่เธอยอมรับแล้วเหรอว่าเธอก็มองว่าฉันหล่อเหมือนกัน""ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น อะ กินเข้าไปเลย ถ้าปากมันว่างมากนักอะ"ใบบัวถลึงตาดุแล้วยัดหลอดชานมไข่มุกเข้าไปในปากคนหน้ามึน เผื่อว่ามันจะช่วยทำให้อีกฝ่ายสงบปากสงบคำลงบ้างต้นไม้หัวเราะในลำคอเบา ๆ ดูดชานมที่เป็นคนซื้อมาฝากหญิงสาวแล้วเคี้ยวไข่มุกอย่างเอร็ดอร่อย สายตาหลุบมองปลายหลอดที่มีรอยเปื้อนของลิปสติกสีชมพูอ่อนแล้วหันไปเอ่ยหยอกเย้าอย่างอารมณ์ดี"กินหลอดเดียวกันแบบนี้ รู้สึกเหมือ

"เรามีนัดกันแล้วจริง ๆ แต่น้ำค้างเป็นคนรับปากไง ใช่ไหมน้ำค้าง""หะ? ฉัน...เป็นคนรับปากเหรอ"น้ำค้างย้อนถาม ยกมือขึ้นมาชี้ตัวเองแล้วกะพริบตาปริบ ๆแต่พอมองเห็นสายตาดุดันของเพื่อนชาย ท่าทางงุนงงก็แปรเปลี่ยนเป็นพยักหน้ารับหงึกหงัก อย่างกระตือรือร้นทันที"อ้อ ๆ ใช่ค่ะใช่! เย็นนี้พวกเรามีนัดกันจริง ๆ ด้วย น้ำค้างลืมไปเลย ว้าาาา แย่จัง อดกินหมูกระทะเลย""งั้นเหรอ แต่ไม่เป็นไรเดี๋ยวพี่เลื่อนไปวันหลังที่เราว่างตรงกันก็แล้วกันนะ""งั้นเดี๋ยวบัวบอกพี่พายอีกทีนะคะ"ใบบัวพูดเสียงอ่อยอย่างนึกเสียดาย แม้จะไม่ค่อยเชื่อในสิ่งที่เพื่อนพูดนักแต่เธอก็ยอมเออออห่อหมกตามน้ำไปก่อน ต้นไม้ถอนหายใจพรืด ไม่ชอบใจในสายตาละห้อยของหญิงสาวที่เอาแต่มองตามแผ่นหลังของรุ่นพี่อย่างอาลัยอาวรณ์​ มือผลักให้เธอกระเด็นเข้าไปในห้องเรียนก่อนขยับกายเข้ามาบดบังสายตา"เข้าไปนั่งที่ได้แล้ว อย่ามายืนขวางทางคนอื่น""ไอ้คนหยาบคาย!"ใบบัวว่าเข้าให้คำโตแล้วสะบัดหน้าใส่ เดินกระแทกเท้าปึงปังมายังโซนที่นั่งที่ยังว่าง ก่อนจะหย่อนสะโพกลงนั่งในตำแหน่งที่คิดว่าเหมาะสมแก่การมองกระดานมือเล็กหยิบกระเป๋าไปวางจองที่นั่งข้าง ๆ แล้วเหลียวหลังไป

ใบบัวอ้าปากจะพูดปฏิเสธ แต่พอเห็นเพื่อนสาวทำหน้าตาออดอ้อนพร้อมส่งสายตาเว้าวอนอย่างน่าสงสาร ใจบางก็อ่อนยวบแล้วยอมพยักหน้ารับอย่างจนใจ แต่ไม่วายย้ำในข้อเสนออีกครั้งด้วยสีหน้าจริงจัง"อย่าลืมที่รับปากฉันก็แล้วกัน""สัญญาด้วยเกียรติของดาวคณะเลยค่ะ!" "อืม ๆ ""อ๊ายยย เพื่อนฉันน่ารักที่สุดด"ใบบัวกลอกตามองบน เหล่ตามองท่าทางกระดี๊กระด๊าของเพื่อนสาวที่พุ่งตัวเข้ามาซบไหล่ออดอ้อนออเซาะแล้วผลักศีรษะทุยออกห่าง หมั่นไส้เพื่อนที่พอได้อะไรสมใจก็ทำปากหวานใส่ตลอด"งั้นรีบ ๆ ตามมานะ""เจ้าค่าาา"ใบบัวพูดกำชับอีกรอบเพื่อความแน่ใจว่าจะไม่ถูกเพื่อนเทกลางทางไปอีกคน ก่อนหันไปพยักหน้าเรียกชายหนุ่มให้เดินตามเข้าไปด้านในด้วยกันต้นไม้เร่งฝีเท้าขึ้นมาเดินเคียงข้าง เหลียวหลังกลับไปมองเพื่อนอีกคนที่ยังยืนอยู่หน้าทางเข้าโรงหนังแล้วใช้หัวไหล่กระแซะเรียกคนข้าง ๆ"เดี๋ยว ๆ เธอจะรีบเดินไปไหน น้ำค้างยังไม่เดินเข้ามาเลยนะ""น้ำค้างจะไปเข้าห้องน้ำก่อน""ก็แค่แปบเดียวเองนี่ รอเข้าไปพร้อมกันก็ได้""น้ำค้างมันก็อยากได้เวลาส่วนตัวไหมล่ะ จะไปกดดันมันทำไม อย่าเรื่องมากได้ไหม รีบ ๆ เดินตามมาเหอะน่าาา"ใบบัวตัดบทแล้วรีบรุนหลังให