All Chapters of Unfriend เพื่อน (ไม่) จริง: Chapter 71 - Chapter 80

คนมีอดีตปลดปล่อยความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ข้างในผ่านทางหยาดน้ำตาอยู่นานเกือบสิบนาทีโดยมีมือเล็กของเพื่อนคอยตบหลังปลอบใจอยู่ไม่ห่าง กระทั่งมันค่อย ๆ เหือดแห้งลงจึงผละออกจากอ้อมอกอบอุ่น"แก....ดีขึ้นแล้วใช่ไหม""อื้มม""ผลัด ๆ กันเศร้าพอนะ ห้ามเศร้าพร้อมกัน เดี๋ยวไม่รู้จะซบใคร ผู้ชายยิ่งไม่ค่อยตกถึงท้องอยู่"ประโยคท้ายทำเอาคนเศร้าหลุดยิ้มออกมาอย่างสุดกลั้น บรรยากาศอึมครึมสลายหายไปจนเกือบกลับมาเป็นปกติ หลงเหลือเพียงดวงตาแดงก่ำกับความบอบช้ำจาง ๆ เท่านั้น"อดีตมันก็คืออดีตเว้ย แกอย่าเที่ยวแบกมันไว้กับตัวเองไปนาน ๆ เลย ทิ้งได้ก็ทิ้ง ๆ มันไปเหอะ อย่าให้มันมาทำให้แกพลาดโอกาสจากคนดี ๆ ที่รอแกอยู่นะ อย่างไอ้ต้นไม้งี้""รู้แล้วน่า~""แต่ถ้าคนไหนคุยแล้วไม่โอ ส่งต่อมาให้พี่ได้นะจ๊ะ พี่น้ำค้างคนนี้พร้อมเปย์และเทคแคร์ตลอดชีวิต""บ้าผู้ชายก็พูดมาเถอะ!"ทั้งสองหันมาเบ้ปากใส่กันด้วยความหมั่นไส้ก่อนที่เสียงหัวเราะจะดังประสานกันขึ้นมา เมื่อเห็นว่าเพื่อนดีขึ้นมากแล้วน้ำค้างจึงแสร้งทำเป็นมองนาฬิกาข้อมือแล้วบ่นพึมพำถึงคนที่หายหัวไปนาน"ป่านนี้ไอ้ต้นไม้มันโดนเบียร์ทับตายแล้วมั้งเนี้ย""นั่นสิ เดี๋ยวฉันลงไปตา

"ตะ...ตอนนั้นฉันอยู่มอสี่ ที่โรงเรียนจัดกีฬาสีประจำปี ฉันได้รับเลือกให้ถือป้าย ก็เลยต้องไป คะ...ค้าง ฮึก ๆ ค้างที่นั่น แล้ว..."เสียงสั่นเครือขาดห้วงไปพร้อมกับหยาดน้ำใส ๆ ที่เอ่ยขึ้นมาคลอเต็มสองเบ้าตาที่ร้อนผ่าว ทำเอาชายหนุ่มเลิ่กลั่กรีบดึงมือเล็กมากุมไว้แล้วส่ายหน้าเป็นเชิงให้เธอหยุดพูดในสิ่งที่ทำร้ายตัวเอง"บัวครับ ไม่เป็นไรนะ ไม่ไหวก็ไม่ต้องเล่า""วะ...ไหว ฮึก ฉันไหว"หญิงสาวยังคงยืนกรานคำเดิมด้วยสีหน้าแน่วแน่ ทำให้ชายหนุ่มไม่กล้าขัดใจแล้วปล่อยให้เธอทำตามที่ต้องการแม้ใจจะนึกห่วงมากแค่ไหนก็ตาม เธอพักปรับการหายใจชั่วครู่ก่อนจะเริ่มเล่าต่อ"ฉันถูกรุ่นพี่ผู้หญิงเรียกให้ไปหาบอกว่าจะคุยเรื่องชุดพรุ่งนี้ แต่พอไปถึง ฮึก ๆ ในห้องมันไม่ได้มีแค่พี่คนนั้น มันมีไอ้พวกเลวระยำนั่นด้วย พอฉันจะหนี พวกมันก็ ฮึก ละ...ลากฉันเข้าไปในห้อง แล้วมัน... มันก็พยายามฉีกเสื้อผ้าฉัน"แววตาคมกริบแข็งกร้าวขึ้นมาทันที ต่อให้เธอไม่เล่าต่อต้นไม้ก็พอจะเดาเหตุการณ์ต่อไปได้ไม่ยาก ความโกรธเคืองพุ่งทะยานขึ้นจนแทบทะลุปรอทเมื่อมองเห็นความเจ็บปวดสะท้อนออกมาจากแววตาคู่สวย"พอแล้วบัว พอแล้ว! ""โชคดีที่พี่กันต์เข้ามาเจอก่อน อ

เสียงหวีดร้องดังลั่นอีกครั้งเมื่อปลายลิ้นร้อนสอดลึกเข้าไปในร่องรักที่ยังคงตอดรัดระรัวอย่างหนักหน่วง"แป็บสิ ปะ..แป็บ อื้ออ"ใบบัวดิ้นพล่าน ใบหน้าบิดเบี้ยวเหยเกด้วยความทรมาน มือเล็กปัดป่ายไปรอบ ๆ ตัวแล้วดึงผ้าห่มมาบีบขย้ำแน่น เมื่อความเสียวซ่านก่อตัวขึ้นมาโจมตีเธออีกครั้งหลังเพิ่งแตะเส้นชัยไปหมาด ๆต้นไม้จิ๊ปากอย่างขัดใจเมื่อขาเรียวพยายามหุบหนีบแล้วส่ายสะโพกหนีลิ้นที่สอดจ้วงเข้ามา มือหนาจึงสอดเข้าสะโพกอวบแล้วยกให้มันลอยเด่นขึ้น ก่อนจะตะโบมดูดดึงยอดเกสรแรง ๆ ไม่หยุด กระทั่งความสุขสมทะลักออกมาให้ดื่มกินอีกระลอก"พอก่อนต้นไม้ ฉัน..ฉัน จะเสร็จอีกแล้ว อ๊ายยยย"ร่างบางอ่อนระทวยไหลลงนอนหอบหายใจอย่างหมดท่าหลังแตะเส้นชัยอันแสนหวานถึงสองครั้งติดภายในเวลาไม่กี่นาทีเธอปรือตามองเล็กน้อยเมื่อถูกเขาดันขาเรียวออกกว้าง อ้าปากหมายจะร้องท้วงว่าขอพัก แต่ก็ช้ากว่าอีกคนที่ใจร้อนอัดกระแทกตัวตนเข้ามาสุดลำทันทีที่สวมเครื่องป้องกันเรียบร้อยแล้ว"อาส์"เสียงทุ้มครางกระหึ่มในลำคอพลางขบกรามแน่นเมื่อถูกแรงบีบรัดต้อนรับอย่างรุนแรงเสียจนเขาแทบปลดปล่อยตั้งแต่วินาทีแรกที่เข้าไปทักทายเขาเกี่ยวขาเรียวขึ้นพาดบ่าทั้งสองข

เขาดึงมือเล็กมาวางแปะลงท่อนลำที่แข็งขึงแล้วส่งสายตาออดอ้อนเว้าวอน เมื่อเห็นปากเล็กอ้าขยับหมายจะพูดปฏิเสธชายหนุ่มก็พลิกร่างขึ้นคร่อม เขาลนลานสวมเครื่องป้องกันชิ้นใหม่แล้วดันท่อนลำร้อนระอุเข้าไปโดยไม่รอฟังคำอนุญาต ทั้งยังใช้น้ำหนักตัวกดทับจนเธอหมดทางดิ้นหนี“ไม้! ขอพักก่อน สามรอบแล้วไม่ไหวแล้ว”“แต่ไม้เพิ่งได้รอบเดียวเอง แถมถุงยางก็ยังไม่หมดด้วย”“กะจะใช้ให้หมดเลยหรือยังไง”“อื้อ เหลือแค่ห้าเอง”“หะ...ห้า ห้าซองเหรอ”“ห้ากล่อง ก็ไซส์นี้มันมีแค่นี้ นี่ขนาดไม้เหมามาหมดแผงแล้วนะยังได้แค่นี้เอง”คนซื้อทำสีหน้าเสียดายอย่างสุดซึ้ง ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบถุงพลาสติกที่อยู่หัวเตียงมาเทสิ่งของที่อยู่ด้านในลงบนเตียงเพื่อประกอบคำพูดใบบัวอ้าปากค้างขณะมองกล่องสีดำร่วงกรูลงมาบนเตียง ก่อนจะเป็นยาคุมฉุกเฉินสำหรับตัวเธอหล่นลงมาเป็นชิ้นสุดท้าย“นี่! กะจะไม่ให้นอนกันเลยเหรอ!”“ได้เหรอ วันนี้ที่รักใจดีจัง ขอบคุณครับบบ”"ใจดีบ้านนายสิ ถอยเลย"ใบบัวกลอกตามองบนกับสีหน้าดีอกดีใจของคนเอาแต่ใจแล้วดันกายแกร่งให้ถอยออกห่าง ทว่าในตอนที่ตัวตนของเขากำลังจะหลุดออกจากช่องทางรัก อีกฝ่ายกลับกระทุ้งสะโพกสวนกลับเข้ามาอย่างแ

"อยากมองก็มองเถอะ ขอแค่มองไม้คนเดียวก็พอ”ใบบัวทำตาโตแล้วก้มหน้างุด ๆ เมื่อคำหยอดและสายตาหวานซึ้งที่มองมาทำเอาใบหน้านวลเหลอหลาและร้อนผ่าวยิ่งกว่าเดิม ก่อนที่เธอจะผงะเล็กน้อยเมื่อช้อนข้าวต้มถูกยกขึ้นมาจรดริมฝีปาก"จะได้กินยาเม็ดแรก""ฉะ...ฉันกินเองได้ นายไปอาบน้ำเถอะ"ใบบัวเลิ่กลั่กดึงช้อนมาถือไว้แล้วโบกไม้โบกมือไล่ การกระทำที่แสนอ่อนโยนของเขาทำเอาเธอเขินอายจนประกอบหน้าไม่ถูกต้นไม้หัวเราะร่า ประคองใบหน้าแดงก่ำให้แหงนขึ้นมาสบตาก่อนประทับจูบหนัก ๆ ขบกัดด้วยความมันเขี้ยว"เดี๋ยวไม้ต้องไปทำธุระ อยู่ห้องคนเดียวได้ใช่ไหม""นี่! ฉันไม่ใช่เด็กสามขวบนะ""รู้ว่าไม่ใช่เด็กแล้ว ก็โตซะขนาดนี้"ต้นไม้พูดแซวพร้อมกับมองต่ำลงไปยังเนินเนื้ออวบอิ่มของหญิงสาวเป็นเชิงว่าหมายถึงอะไร"ไอ้คนหื่น!!""หื่นกับเมียตัวเอง มันผิดตรงไหนฮึ""อะ..อะไร มีธุระก็ไปอาบน้ำได้แล้วไป"ใบบัวเลี่ยงการตอบคำถามด้วยการผลักไสเขาออกห่างแทน แล้วหันไปประคองถ้วยข้าวต้มมาถือไว้ แสร้งทำเป็นวุ่นวายกับการเป่าไล่ความร้อน ซึ่งมีอุณหภูมิไม่ต่างกับใบหน้าของเธอเท่าไหร่ทั้งที่โดนเขาพูดแซวหยอกล้อมานานนับปีก็ยังเฉย ๆ แต่ทำไมพอถูกเรียกว่า