All Chapters of Unfriend เพื่อน (ไม่) จริง: Chapter 111 - Chapter 120

หญิงสาวกวาดสายตามองอาหารที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะแล้วทำตาลุกวาว เพราะทุกเมนูล้วนเป็นของที่โปรดปรานทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นปลาทับทิมราดพริก ต้มยำทะเลรวมมิตร ปลาหมึกผัดไข่เค็มและผัดวุ้นเส้นใส่ไข่"หืมม ฝีมือแม่ยังอร่อยเหมือนเดิมเลยค่ะ"ใบบัวเอ่ยชมแล้วยิ้มตาหยี มือเล็กตักอาหารที่แฟนหนุ่มบริการจนพูนจานเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ย ๆ แก้มพอง สีหน้าเปี่ยมสุขจนทุกคนที่เห็นพลอยยิ้มตามไปด้วย"ฝีมือแม่ที่ไหนล่ะ วันนี้ต้นไม้เข้าครัวทำเองเกือบหมดเลยต่างหาก ดูสิเนี้ยเขาเป็นผู้ชายยังทำกับข้าวเป็น ไม่เหมือนคนแถวนี้หรอกที่เข้าครัวทีไรนึกว่าจะเผาบ้าน ทีหลังเราก็หัดเรียนหัดทำอะไรแบบนี้ไว้บ้างนะลูก แต่งงานไปจะได้ไม่อายใคร"คนถูกชมยิ้มแก้มปริทันที ต่างจากอีกคนที่ทำหน้ามุ่ยอย่างขัดใจเพราะมารดาเล่นชื่นชมและเอ่ยเปรียบเทียบกันซึ่ง ๆ หน้า"อะไรกันคะเนี้ย อยู่ดี ๆ ก็ถูกบ่นเฉยเลย นี่หนูกำลังจะตกกระป๋องหรือเปล่าคะเนี้ย""เฮ้ออ ไม่ใช่ลูกคนเดียวหรอกที่ตกกระป๋อง แม่เรานะเอาแต่ชมแฟนลูกว่าดีอย่างงั้นเท่อย่างงี้ พูดกรอกหูพ่อทุ๊กวัน""แต่ในสายตาหนู ยังไงคุณพ่อก็เท่ที่สุดนะคะ"สโรชาหลุดหัวเราะออกมาอย่างสุดกลั้น มองสองพ่อลูกที่เข้า

"มีอะไรยะ ถ้าจะโทรมากรี๊ด ๆ ใส่แบบนี้ ฉันจะวางนะ! "(แก!! ตกลงยังไง จะแต่งแล้วเหรอ)"ไอ้บ้า แค่หมั้นโว้ย หมั้นเฉย ๆ "(ไม่แค่สิยะ อ๊ายยยย ดีใจอะดีใจประหนึ่งถูกสวมแหวนเอง)น้ำเสียงดีอกดีใจราวกับถูกล็อตเตอร์รี่ของเพื่อนสาวทำเอาใบบัวหัวเราะพรืด เพราะนึกใบหน้าและท่าทีของอีกฝ่ายได้ทันทีว่าตอนนี้จะเป็นแบบไหนแต่ไม่ใช่แค่เพื่อนหรอกที่ดีใจ เธอเองก็ดีใจจนพูดไม่ออกไปพักใหญ่ตอนที่เขาสวมแหวนให้ แม้จะเป็นข้างขวาแต่เธอก็ยังตื่นเต้นอยู่ดี(แล้วนี่กำหนดวันยัง หมั้นเช้าแต่งเย็นไรงี้เลยมะ แล้วงานเอาธีมสีไรอ่ะฉันจะได้ไปตัดชุดรอ แล้วแกมีการ์ดยังเดี๋ยวฉันทำออนไลน์ให้ เอ้อ ๆ ต้องถ่ายพรีด้วยใช่มะ)"แก ๆ ใจเย็นก่อนนน"ใบบัวรีบร้องปรามเสียงสูง ริมฝีปากบางอมยิ้มแก้มแทบปริเพราะนึกเอ็นในความกระตือรือร้นของเพื่อนสาวที่ดูจะตื่นเต้นยิ่งกว่าเธอเสียอีก(ของแบบนี้มันต้องเตรียมงานนานนะเว้ย วันไหนว่างไปลองชุดกัน เพราะเรื่องสถานที่เราตัดไปได้เลย เดี๋ยวใช้โรงแรมพี่อาร์ม ทั้งสวยทั้งขอส่วนลดได้ คิกคิก ...)ปลายสายยังไงพร่ำเพ้อถึงวันงานแสนสุขยาวเหยียดโดยมีใบบัวเสนอความคิดเห็นและเปล่งเสียงหัวเราะเคล้าคลอไปด้วยเป็นระยะ ๆ คุยไป

คล้อยหลังลูกพี่ลูกน้องเดินออกไปไม่นานประตูห้องรับรองก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง ก่อนที่ชายสูงวัยในชุดสีเข้มดูภูมิฐานจะก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับผู้บริหารของโรงแรม"นี่ป๊าไม้เอง"สรรพนามที่แฟนหนุ่มใช้แนะนำชายสูงวัยตรงหน้า ทำให้ใบบัวรีบยกมือขึ้นพนมไหว้และกล่าวทักทายอีกฝ่ายด้วยท่าทีนอบน้อม ก่อนจะหันไปพนมมือไหว้พี่ชายคนสนิทเป็นลำดับต่อไป"สวัสดีค่ะคุณลุง สวัสดีค่ะพี่อาร์ม""ตามสบายนะครับ หากต้องการอะไรเพิ่มเติมสามารถแจ้งกับเลขาผมได้เลย"อาร์มโค้งตัวอำลากับลูกค้าคนสำคัญที่ให้เกียรติมาพูดคุยเรื่องธุรกิจกันถึงที่ ส่งยิ้มบาง ๆ ให้กับทุกคนในห้อง ก่อนจะหันมาเย้าแหย่​กับเด็กสาวด้วยความเคยชิน​เป็นการทิ้งท้าย"ส่วนเราก็อย่าลืมส่งการ์ดมาให้พี่ด้วยนะ"ใบบัวเลิ่กลั่กส่งสายตาปรามให้อีกฝ่ายหยุดพูด สองแก้มแดงจัด ทั้งอับอายและขัดเขินที่ถูกแซวต่อหน้าผู้ใหญ่ทั้ง ๆ ที่ยังไม่มีการพูดคุยตกลงกันเป็นกิจลักษณะรอกระทั่งเจ้าของคำหยอกเดินออกไปแล้วเธอจึงดึงสายตากลับมาลอบสังเกตสีหน้าของผู้ใหญ่เมื่อด้วยความเป็นกังวล​"นั่งเถอะ"เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยบอกพร้อมกับหย่อนสะโพกลงนั่งบนโซฟาตัวใหญ่ ใบบัวจึงหย่อนสะโพกลงนั่งข้างแฟนหนุ่มโดยเล

@หลายเดือนถัดมาใบบัวเบี่ยงหน้าหลบสัมผัสอุ่นจัดที่คลอเคลียอยู่ตามพวงแก้ม ก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อสัมผัสดังกล่าวย้ายลงไปจู่โจมที่จุดอ่อนไหวซึ่งเป็นจุกเล็ก ๆ แทนเธอปรือตาขึ้นมองรอบกายอย่างงัวเงีย ก่อนจะสะดุ้งเมื่อก้มลงไปเจอเข้ากับกลุ่มผมสีเข้มที่กำลังตะโบมดูดดึงพร้อมกับใช้ปลายนิ้วบดบี้ยอดถันของเธอระรัว"ซี้ดดด มะ...ไม้ ทำอะไร อื้ออ หยุดเลยนะ อ๊า""กว่าจะตื่น ไม้รอโคตรนานเลย"ต้นไม้บ่นอุบทั้งที่ยอดถันสีแดงระเรื่อยังจุกอยู่คาปาก ก่อนจะเพิ่มน้ำหนักการดูดดึงให้มากขึ้นอีกเท่าตัว เขาทั้งเรียกทั้งเขย่าแต่คนขี้เซาก็หลับลึกเสียเหลือเกิน เขาจึงต้องงัดเอาวิธีนี้ออกมาใช้เพราะสังเกตมานานแล้วว่ามันมักจะได้ผลชะงัด"ตื่นแล้ว อ๊า ตะ..ตื่นแล้วว หยุดนะ หยุดเลยย"ใบบัวเลิ่กลั่กปรามเสียงกระเส่า สองมือพยายามดันกายแกร่งออกห่างพลางกวาดสายตามองไปรอบกายด้วยความหวาดระแวงเพราะถึงฟิล์มรถยนต์จะทึบเสียจนมองไม่เห็น แต่ก็ใช่ว่าตัวรถจะไม่สั่นโคลงตามจังหวะการขย่มโยกเสียหน่อย เขายิ่งมีพลังเหลือล้นอยู่ด้วยแรงดึงทึ้งที่กลุ่มผมทำเอาต้นไม้นิ่วหน้าด้วยความเจ็บ ยอมผละริมฝีปากออกจากจุกเล็กแต่ยังคงใช้สองมือเคล้นคลึงสองเต้าแรง ๆ

หลายเดือนถัดมา @โรงแรม IC"รองเท้าเจ้าสาวอยู่ไหน เอามาให้คุณแม่หน่อยเร็วววว""ลูกสาว ๆ ไปหาน้ำหวานมาให้เจ้าสาวจิบกันหน่อยลูก เดี๋ยวเป็นลมเป็นแล้งกลางงาน""ม้วนแล้วยีขึ้นรอเลยค่ะลูกสาว เดี๋ยวคุณแม่ทำผมต่อ"เสียงตะโกนสั่งงานของพอลลีน รุ่นพี่สาวสองสุดแซ่บจากมหาลัยเดียวกันที่ให้เกียรติมาเป็นช่างแต่งหน้าในงานวันสำคัญยังคงดังอย่างต่อเนื่อง ขณะที่สองมือก็ง่วนอยู่กับการแต่งแต้มสีสันลงบนใบหน้านวลผ่องของเจ้าสาวไปด้วยบรรยากาศในห้องรับรองสุดแสนจะวุ่นวายจนค่อนไปทางโกลาหล เต็มไปด้วยผู้ช่วยอีกหลายชีวิตที่วิ่งเข้า ๆ ออก ๆ ตลอดเวลาต่างจากเจ้าสาวคนสวยที่สัปหงกครั้งแล้วครั้งเล่า จนช่างทำผมใจเต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ เพราะเกือบพลาดทำที่ม้วนดาดเข้ากับผิวอ่อนช่วงต้นคอของเธออยู่หลายหน"หาววว"มือเล็กยกขึ้นป้องปากหาวหวอดใหญ่ ดวงตาคู่งามที่ผ่านการแต่งแต้มสีสันจนสวยงามยังปิดสนิทการถูกแฟนหนุ่มจับกินหลายคืนติดกันยังไม่เหน็ดเหนื่อยเท่ากับการตื่นมาแต่งหน้าทำผมเพื่อเข้าพิธีหมั้นในช่วงเช้า แล้วต่อด้วยพิธีฉลองมงคลสมรสในช่วงเย็นให้ตายเถอะ! เธอไม่น่าหลงเชื่อคำยุยงของยัยเพื่อนตัวดีเลยจริง ๆ"เรียบร้อยยย โอ๊ยยย สวยมาก ปังปุร