All Chapters of Unfriend เพื่อน (ไม่) จริง: Chapter 101 - Chapter 110

มือเล็กเลื่อนลงปลดเสื้อคลุมออกมาวางพาดบนเก้าอี้ ก่อนจะเดินนวยนาดไปหาแฟนหนุ่มที่ยืนทำหน้าไม่สบอารมณ์อยู่ไม่ไกลด้วยชุดที่ออกแบบให้เว้าช่วงเอวและแผ่นหลังจนถึงสะโพก ยิ่งส่งให้กายสาวดูมีทรวดทรงองค์เอวมากขึ้น และแม้จะเลือกแบบสีดำเรียบ ๆ แต่ก็ยังไม่สามารถบดบังความเซ็กซี่ของเธอได้อยู่ดีแววตาคมกริบแข็งกร้าวขึ้นทันทีที่เห็นแฟนสาวเดินอวดความอวบอิ่มขาวผ่องมาแต่ไกล นี่เธอจะรู้ตัวไหมนะว่าตัวเองสวยและน่ากินขนาดไหน ดูทุกสายตาที่หันมามองเธอเป็นจุดเดียวสิฮึ้ย มันน่าควักลูกตาทิ้ง!คนโมโหแต่ทำอะไรไม่ได้ขบเขี้ยวเขี้ยวฟัน อยากจะปาโทรศัพท์มือถือทิ้งลงน้ำแล้วให้ข้ออ้างว่ามันพังจนถ่ายรูปไม่ได้แล้ว แต่พอนึกถึงเงื่อนไขที่เธอให้มา เขาจึงต้องข่มความขุ่นเคืองแล้วยอมถ่ายรูปให้ครบจำนวนต้นไม้กดชัตเตอร์รัว ๆ พลางนับจำนวนในใจไปด้วย ขณะที่หญิงสาวก็ยืนโพสท่าแล้วหมุนตัว เปลี่ยนอิริยาบถไปเรื่อยๆและทันทีที่ครบจำนวนร่างสูงก็หย่อนโทรศัพท์มือถือลงในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะก้าวยาว ๆ เข้าไปรวบตัวหญิงสาวที่ยังโพสท่าต่ออย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว"ว๊ายยยย"ใบบัวหวีดร้องลั่นด้วยความตกใจเพราะกำลังยืนโพสท่าหันหลังให้เขาถ่ายอยู่ดี ๆ ร่า

รอกระทั่งการปลดปล่อยเบาบางลงต้นไม้จึงคลายมือออก สายตาหยาดเยิ้มทอดมองคนตัวเล็กที่ทำหน้ากระอักกระอ่วนแล้วยิ้มขำ เดาว่าเธอคงทั้งเขินและไม่คุ้นชินกับของที่อยู่ในปาก ใบบัวทำตาโต จิกเล็บลงบนบ่ากว้างเต็มแรงเมื่อถูกยกร่างให้ขึ้นคร่อมหน้าตักในท่าหันหน้าเข้าหากัน พร้อมกดรั้งให้เธอขยับเข้าไปแนบชิดจนหน้าอกเสียดสีกันเธอกัดปากเบา ๆ ขัดเขินกับสายตาหยาดเยิ้มที่จ้องมองมาจนแก้มเห่อร้อน ซ้ำยังสัมผัสได้ถึงการพองตัว​อย่างรวดเร็วของสิ่งที่เบียดอยู่กับกลางกายสาว ทั้งที่เพิ่งถูกรีดพิษไปหยก ๆ"เขินเหรอ""ไม่ต้องมาแซวเลย หยุดจ้องด้วย อื้ออ""มีเมียสวยขนาดนี้ ไม้ก็อยากมองนาน ๆ""ทำเป็นพูดดี อ๊ะ"ริมฝีปากเบะคว่ำด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะผวาเฮือกด้วยความจุกเสียดเมื่ออีกฝ่ายกดสะโพกให้เธอกลืนกินตัวตนทั้งหมดในคราเดียว"อ๊าส์ โคตรแน่นเลยเมียยย""จุกกกก เบา ๆ หน่อยสิ อ๊ะ อ๊า"ใบบัวค้อนขวับ อ้าปากหมายจะบ่นเขาต่อแต่เพราะถูกคนเอาแต่ใจประกบปิดปากพร้อมทั้งยังบังคับให้เธอขยับร่อนในจังหวะหนักหน่วง เสียงพร่ำบ่นจึงกลายเป็นเสียงครวญครางด้วยสุขสมในเวลาต่อมา"ไม้ชอบเวลาเมียขย่มที่สุดเลย อาส์ เก่งจัง"ต้นไม้เอ่ยชมเสียงพร่า ก่อนโน้ม

"ขอบคุณมากค่ะพี่หมอที่มาส่ง กลับกันดี ๆ นะคะ ถึงบ้านแล้วไลน์มาด้วยล่ะ"ใบบัวพนมมือไหว้ขอบคุณพลขับจำเป็นอย่างอ่อนช้อย​ก่อนหันไปพูดประโยคหลังกับเพื่อนสาวที่มีสีหน้าสะลึมสะลือ"อืม ๆ ไปแล้วแก"อีกฝ่ายตอบรับอย่างขอไปที โบกมือสองสามทีแล้วเอนตัวลงนอนซบกับเบาะต่อ เรียกรอยยิ้มเอ็นดูให้ผุดขึ้นบนใบหน้าของคนอื่น ๆก็จะไม่ให้หมดแรงแล้วง่วงก็คงแปลก เพราะเจ้าหล่อนเล่นพูดน้ำไหลไฟดับจนน้ำหมดไปเป็นขวด ๆ ทั้งที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืนเหตุเพราะถูกสะกิดก่อกวนรอกระทั่งรถยนต์​เลี้ยวหายออกไปแล้วใบบัวจึงหมุนตัวแล้วเดินตรงไปยังตัวตึก พร้อมกับกระเป๋าเดินทาง​ในมือก่อนจะถูกคนข้างกายแย่งไปช่วยบริการดูแลคิ้วเข้มขมวดมุ่นเล็กน้อยขณะมองแผ่นหลังของคนที่เดินนำอยู่ด้านหน้า แปลกใจกับความนิ่งเงียบของแฟนสาวที่ดูมากกว่าปกติ หรือว่าเธอจะเหนื่อยกับการเดินทางต้นไม้จัดแจงนำข้าวของทั้งเขาและแฟนสาวไปเก็บให้เรียบร้อยก่อนเดินเข้าไปประจำที่ในครัว ลงมือเริ่มตระเตรียมอาหารมื้อเย็นแบบง่าย ๆ ตาก็ลอบชำเลืองมองคนที่นอนขดอยู่บนโซฟาไปด้วยและไม่ใช่ว่าใบบัวไม่รับรู้ถึงสายตาสงสัย​ระคนประหลาดใจ​ที่มองมาทางเธอเป็นระยะ ๆ แต่เพราะเธอยังคงสับสนและลั

รถยนต์คันหรูแล่นไปตามถนนด้วยความเร็วคงที่ บรรยากาศเงียบงันเสียจนใบบัวแทบได้ยินเสียงหัวใจที่กำลังเต้นแรงของตัวเองเธอขยับตัวขยุกขยิกด้วยความอึดอัด ดึงสายตาจากวิวด้านนอกมาชำเลืองมองสีหน้านิ่ง ๆ ของคนขับผ่านกระจกมองหลังแล้วขมวดคิ้วครุ่นคิดไม่ว่าจะเจอกันกี่ครั้งกี่หน อีกฝ่ายก็ยังมีสีหน้าราบเรียบจนเธอไม่แน่ใจว่านี่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวหรือไม่ชอบหน้ากันแน่ เธอจึงตัดสินใจชวนคุยเพื่อทำความเงียบและหวังกระชับมิตรไปในตัว"เอ่อ...พี่พีเคทำงานกับต้นไม้มานานแล้วเหรอคะ""ครับ""เป็นพวกบอดี้การ์ดอะไรทำนองนั้นเหรอคะ""ครับ""ถามได้ไหมคะว่ากี่ปีแล้ว""สามปีครับ""อ่าค่ะ"ใบบัวยิ้มเจื่อน อยากจะชวนคุยให้มากกว่านี้แต่อีกฝ่ายเล่นตอบแค่ครับ ๆ มันก็ทำเอาเธอไปไม่เป็นได้เหมือนกัน แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะจับความรู้สึกเธอได้"ขออภัยครับ ผมเป็นคนพูดไม่เก่ง""อ้อ อย่างนี้นี่เอง แหะๆ แล้วนี่อีกนานไหมคะกว่าเราจะถึงร้าน""ประมาณครึ่งชั่วโมงครับ""งั้นถ้าถึงแล้วปลุกบัวทีนะคะ""ครับ"ใบบัวยกยิ้มบาง ๆ เอนกายลงนอนพิงเบาะแล้วหลับตาพริ้ม ความอึดอัดใจสลายหายไปจนเกือบหมดหลังได้ฟังจากปากอีกฝ่ายด้วยตัวเองว่าเป็นเพราะพูดไม่เก่ง ไ

"ขอจองไว้ก่อนนะ คู่หมั้นของไม้"หยาดน้ำตาร่วงเผาะออกมาจากดวงตาคู่สวยทันทีที่ฟังจบ ใบบัวหมุนตัวกลับไปหาเจ้าของประโยค จ้องมองใบหน้าแดงก่ำแล้วเอ่ยถามซ้ำเสียงสั่นระคนเสียงสะอื้น"มะ..ไม้ ฮึก มะ..เมื่อกี้นี้ เรียกบัวว่าอะไรนะ""วันนี้ไม้เรียกว่าคู่หมั้น แต่อนาคตจะเรียกภรรยานะ""ไม้~ ฮึก ๆ"ปลายนิ้วสากจรดลงปาดหยาดน้ำตาให้อย่างเบามือใน พร้อมสบประสานสายตาลึกซึ้ง หวังส่งผ่านความรู้สึกที่มีทั้งหมดให้เธอได้รับรู้ว่าเขาจริงใจ จริงจังและจะมั่นคงกับเธอมากแค่ไหน"เรียนจบเมื่อไหร่ ไม้จะให้พ่อมาคุยเรื่องสินสอดอีกทีนะ""ใครเค้าจะแต่งด้วย หืม? บัวยังไม่ได้ ฮึก ต..ตอบตกลงซะหน่อย""มาถึงขั้นนี้แล้ว ห้ามฟันแล้วทิ้งสิครับ""บอกตัวเองเถอะ"ใบบัวหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ หยาดน้ำตายังไงไหลรินออกมาไม่ขาดสาย ไม่ใช่เพราะความเสียใจแต่เป็นเพราะเธอดีใจจนกลั้นมันไม่ไหวอีกต่อไปต่างหาก"ถือว่าตอบตกลงแล้วนะ"ต้นไม้ยกมือขึ้นบีบสองพวงแก้มนุ่มที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตาของคนตรงหน้าด้วยความมันเขี้ยว แล้วทึกทักสรุปคำตอบเอาเองว่าเธอยินยอมใบบัวไม่พูดอะไรแต่ใช้การกระทำเป็นการตอบแทน ขาเรียวเขย่งขึ้นแล้วประทับจูบลงบนปากหนาหยักแผ่วเบ