All Chapters of Unfriend เพื่อน (ไม่) จริง: Chapter 21 - Chapter 30

เอี๊ยดดดดการเบรกอย่างกะทันหัน​ส่งผลให้คันหลังที่ตามมาพลอยตกอกตกใจ พากันเบี่ยงหลบเป็นพัลวันพร้อมบีบแตรอวยพรกันเป็นทิวแถว แต่ด้วยอารมณ์ตอนนี้เธอจึงไม่ได้สนใจกับคันอื่น ๆ มากนัก"นะ...นาย นายว่าอะไรนะ"ใบหน้าหวานออกอาการเลิ่กลั่กเหลอหลาอย่างชัดเจน เธอรีบเบี่ยงรถยนต์เข้าเลนซ้ายสุดก่อนหันไปจ้องมองสีหน้าทะเล้นขี้เล่นของเจ้าของคำพูดด้วยสายตาเหลือเชื่ออะไรกัน อยู่ดี ๆ จะมาโมเมว่าเธอเป็นแฟนแบบนี้ไม่ได้นะ เธอยังไม่ได้ตอบรับเลยแม้แต่ครึ่งคำต้นไม้ยิ้มขำ ไม่คิดจะอธิบายอะไรเพิ่มเติมเพราะไม่ต้องการเปิดช่องให้เธอพูดปฏิเสธใด ๆ อีก เขาโน้มกายไปหาหญิงสาว ยกท่อนแขนข้างหนึ่งขึ้นวางพาดบนเบาะคนขับแล้วเลิกคิ้วยียวน"ฉันยังไม่.....! ""ต้องให้ฉันง้างปากเธออีกไหม ถึงจะยอมรับกัน"ใบหน้าคมคายเลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้นมากกว่าเดิม ทำเอาใบบัวรีบกลืนคำที่เหลือลงท้องในทันที ถึงจะอยากคัดค้านมากแค่ไหนก็ทำได้แค่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันแล้วส่งสายตาโกรธเคืองไปให้เธอไม่ได้กลัวนะ แต่เธอรู้ว่าเขาทำจริงอย่างที่พูดแน่ ๆ แล้วคนที่เสียเปรียบ​มันก็จะเป็นใครไปได้ล่ะ ถ้าไม่ใช่เธอ!"ว่าไงครับบบ ที่รัก หึหึ"ต้นไม้หยอกเย้า ทอดมองพวงแก้มนวลท

"ไม่เจอกันนานเลยนะครับ .... น้องบัว"เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นที่ข้างหูก่อนจะตามมาด้วยสัมผัสอุ่นจัดแตะลงเหนือบั้นท้ายอวบ ทำเอาใบบัวสะดุ้งโหยงแล้วพยายามจะเดินหนี แต่ด้วยจำนวนคนและพื้นที่ที่ไม่เอื้ออำนวยเธอจึงทำได้แค่เอนตัวออกห่างเพราะรู้ว่ามีโอกาสเกินครึ่งที่จะได้พบเจอ 'เขาคนนั้น' เธอถึงปฏิเสธที่จะอยู่ร่วมงานโดยให้ข้ออ้างว่ามีธุระกับที่บ้านต่อ พี่รหัสไม่กล้ารั้งตัวเธอเอาไว้แต่ดูเหมือนว่าเธอจะกะเวลาส่งของขวัญพลาดไปนิดแต่ในเมื่อหลบไม่พ้นกันแล้วมันก็คงเปล่าประโยชน์ที่เธอจะเดินหนี แถมตอนนี้เธอก็อัปเกรดเป็นใบบัวคนใหม่แล้ว ดังนั้นมันก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้เธอต้องเกรงกลัวแล้วหลบหน้าเขาอย่างที่ผ่าน ๆ มาคิดได้แบบนั้นใบบัวก็สูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เรียกความมั่นใจให้ตัวเอง ก่อนตัดสินใจหันกลับมาเผชิญหน้า ประสานสายตากับอีกฝ่ายนิ่ง ๆ"สวัสดีค่ะพี่กันต์"หญิงสาวเอ่ยทักทายพร้อมส่งยิ้มบาง ๆ ไปให้ อาศัยจังหวะที่ผู้คนย้ายไปรุมเจ้าของวันเกิดรีบก้าวถอยหลังเพิ่มอีกสองก้าว แสดงออกถึงความห่างเหินและการรักษาระยะห่างอย่างชัดเจนกันต์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาฉายแววประหลาดใจออกมาแวบหนึ่งเมื่อพบว่าแววตาใสซื่อของ

ใบบัวทำตาโต ดิ้นขลุกขลักพลางโน้มตัวไปข้างหน้าเพื่อหนีการสัมผัสแนบชิดกับเขาอย่างตื่นตระหนก ขณะที่มือทุบลงบนท่อนแขนแกร่งประท้วงให้ปล่อยระรัว"อื้ออ ปะ...ปล่อยนะ อย่ามาทำแบบนี้กับบัวนะ""อย่าหนีพี่ไปเลยนะ พี่ขอโทษที่เคยทำให้บัวเสียใจ แต่ตอนนี้พี่กลับมาแล้วนะ""แล้วยังไง พี่จะกลับหรือไม่กลับ มันก็ไม่เกี่ยวกับบัว""พี่รู้นะว่าบัวยังไม่ลืมพี่""บัวลืมพี่ไปหมดแล้ว""ถ้าบัวลืมพี่แล้วจริง ๆ แล้วทำไมต้องหลบหน้าพี่ล่ะ ทำไมต้องคอยหนี ทำไม""เพราะบัวเกลียดพี่ไง!""ไม่ใช่! แต่เป็นเพราะบัวยังรักพี่อยู่ต่างหาก"ใบบัวตัวแข็งทื่อ ถึงจะตกใจกับเสียงตวาดที่ดังลั่นไปทั่วบริเวณแต่พยายามซ่อนความรู้สึกแล้วรักษาสีหน้าให้ดูเป็นปกติทว่าแววตากลับวูบไหว เต็มไปด้วยความประหม่าและหวาดหวั่นอย่างปิดไม่มิดอยู่ดีไม่! เธอไม่ได้รัก เธอไม่ได้รักเขาแล้วเธอร้องเถียงในใจพลางเริ่มออกแรงดิ้นหนีอีกครั้งด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี แต่ร่างกายกลับอ่อนเปลี้ยจนแรงดิ้นแผ่วเบาอย่างน่าประหลาด"ปล่อยบัว บัวจะกลับบ้าน!""บัว...พี่คิดถึงบัวนะ" เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นข้างหู ก่อนที่ใบหน้าคมคายจะฝังเข้ากับซอกคอขาวผุดแล้วพ่นลมหายใจอย่างหนัก

เสียงสะอื้นไห้ดังลอยออกมาจากร่างบางเป็นระยะ ๆ ก่อนจะทิ้งช่วงห่างออกไปเรื่อย ๆ กระทั่งเหลือไว้เพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงและแรงขยับขยุกขยิกไม่อยู่สุข"ไม้~ พะ...พา พาบัว กลับบ้านหน่อย ฮึก ๆ "ใบบัวร้องขอด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แหงนหน้าขึ้นส่งสายตาเว้าวอนพลางกระตุกชายเสื้อของชายหนุ่มระรัว ทรมานกับร่างกายที่ร้อนรุ่มคล้ายมีกองเพลิงสุมอยู่ด้านในอยู่กองใหญ่จนใจจะขาด"ครับ ๆ เรากลับบ้านกันนะ"ต้นไม้ลนลานช้อนร่างของหญิงสาวขึ้นมาอุ้มเเนบอกในท่าเจ้าสาว ก่อนก้าวฉับ ๆ ตรงไปยังรถยนต์ที่จอดรออยู่หน้าคลับอย่างรวดเร็ว ความเป็นห่วงคนในอ้อมแขนทำให้เขาหลงลืมคนที่ฝากขังไว้ที่นี่ไปเสียสนิทเขาค่อย ๆ วางร่างเล็กลงบนเบาะข้างคนขับอย่างระมัดระวัง กดศีรษะทุยเล็กให้แนบลงไปกับเบาะก่อนดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้เรียบร้อยคิ้วขมวดแน่นด้วยความสงสัยเมื่อพบว่าใบหน้านวลแดงซ่าน หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดพรายจนไรผมเปียกชื้นและมีอาการกระสับกระส่ายจนดูผิดปกติอาการเหมือน...แต่ไม่หรอก มันคงไม่ใช่แบบนั้นหรอกต้นไม้สะบัดหน้าแรง ๆ ไล่ความคิดเลวทรามนั้นออกไปจากหัว สายตาห่วงใยทอดมองคนตรงหน้าพลางใช้หลังมือซับเหงื่อให้เธออย

ปึกปึก"อื้ออออ"กำปั้นเล็กทุบลงที่แผ่นหลังระรัวด้วยระดับความแรงที่เทียบเท่ากับการสะกิด ต้นไม้เลยต้องปรามให้หญิงสาวหยุดดิ้นประท้วงด้วยการยกมือขึ้นฟาดเข้าที่สะโพกแล้วบีบเคล้นแรง ๆ อย่างมันเขี้ยวเพี้ยะ!แต่มันกลับยิ่งกระตุ้นให้เธอทุบตอบกลับมาแรงขึ้น"ต้นม๊ายยยยยยย ปล่อยยย~"ใบบัวร้องโวยวายพลางพยายามฝืนผงกศีรษะขึ้นมามองสถานที่ที่ไม่คุ้นตา ทว่าการถูกจับห้อยหัวเป็นเวลานานเกือบห้านาทีนับตั้งแต่ลานจอดรถมาจนกระทั่งทั้งคู่ขึ้นลิฟต์มาถึงชั้นที่ยี่สิบสาม มันได้สร้างความวิงเวียนให้กับเธอจนหน้ามืดตาลายไม่น้อย"อยู่นิ่ง ๆ เป็นเด็กดีก่อน ถ้าทำให้พอใจได้แล้วไม้จะให้กินชานมไข่มุก"เมื่อใช้ไม้แข็งแล้วเธอต่อต้าน ต้นไม้จึงเลือกใช้วิธีการหลอกล่อด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ซึ่งได้ผลชะงัด ข้อเสนอทำให้หญิงสาวหยุดดิ้นแล้วสงบลงทันควัน"อื้ออ จริงน้าา""ยัยคนเห็นแก่กิน!"เพี้ยะ!ความว่านอนสอนง่ายที่ได้มาเพราะ 'ชานมไข่มุก' ทำเอาต้นไม้หมั่นไส้จนอดฟาดฝ่ามือลงบนสะโพกกลมกลึงอีกรอบไม่ได้ หลอกได้ด้วยของกินจริง ๆ สินะเนี้ยสแกนลายนิ้วมือเพื่อปลดล็อคประตูเรียบร้อยแล้วต้นไม้ก็เดินดุ่ม ๆ เข้าไปในห้องนอน วางหญิงสาวลงบนเตียง