All Chapters of Unfriend เพื่อน (ไม่) จริง: Chapter 31 - Chapter 40

แม้จะโกรธที่ถูกรุกล้ำในตอนที่ไร้สติสัมปชัญญะ ทว่าอีกใจกลับรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกที่คนคนนั้นคือ 'ต้นไม้' ไม่ใช่คนที่ส่งแก้วเหล้าให้กับเธอถึงสิ่งที่เจอมันจะเลวร้ายแต่มันก็ช่วยพิสูจน์ให้เธอได้เห็นในข้อดีอีกข้อของผู้ชายคนนี้ว่า 'เขาไม่ใช่ผู้ชายที่เข้ามาแค่หวังฟัน' อย่างที่เธอตัดสินและกล่าวหาเขามาโดยตลอดเพียงเท่านี้กำแพงอคติที่เคยมีจึงทลายลงไปหลายส่วน ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วใจดวงน้อยทั้ง ๆ ที่เขาสามารถจับเธอกลืนลงท้องจนหมดคำได้ แต่เขาก็ยังไม่ทำ แม้จะแทะเล็มไปถึงครึ่งตัวแต่เธอจะถือว่าเขาทำดีที่สุดแล้วก็แล้วกัน"อืมม"เสียงครางงึมงำดังขึ้น ทำเอาใจดวงน้อยหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นอีกฝ่ายขยับตัวคล้ายกำลังจะตื่น ใบบัวรีบหลับตาลงแล้วนอนนิ่ง ๆ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงด้วยเกรงว่าเขาจะล่วงรู้ว่าเธอตื่นนานแล้วเธอนอนนิ่งอยู่อย่างนั้นเงียบ ๆ นานเกือบนาที เมื่อทุกอย่างดูเงียบสงบราวกับเขายังหลับใหลเธอจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ แล้วร่างก็ชาวาบเมื่อสบเข้ากับสายตาลึกซึ้งของคนที่กำลังจ้องมองมา"มอนิ่งครับบบบ"ต้นไม้เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ขบขันกับปฏิกิริยาตื่นตกใจของเธอจนหลุดยิ้มออกมา เธอคงไม่รู้

"รู้ไหมว่าตอนที่ไม้หาบัวไม่เจอ ไม้กระวนกระวายจนแทบบ้า คิดอะไรไปต่าง ๆ นานา ว่าบัวจะไปกับใครหรือเปล่า ทีหลังจะไม่ยอมปล่อยให้คลาดสายตาแล้วนะ....ยิ่งมีแฟนแค่คนเดียวอยู่"ถ้อยคำหวานหูมากมายที่พรั่งพรูออกมาจากปากหนาทำเอาใบบัวนิ่งอึ้ง อยากจะแย้งในประโยคสุดท้ายว่าเธอยังไม่ได้ตกปากรับคำ แต่เมื่อสัมผัสถึงความจริงใจที่เจืออยู่ในน้ำเสียง หัวใจดวงน้อยก็สั่นไหวอย่างยากจะควบคุมสายตาหวานเชื่อมของเขาตรึงให้เธอนิ่งงันอยู่อย่างนั้นขณะที่ใบหน้าคมคายค่อย ๆ โน้มเข้ามาหา กระทั่งสองริมฝีปากประกบกันแนบชิด โลมไล้กันอย่างอ้อยอิ่งต้นไม้ใช้ปลายลิ้นแตะลงเบา ๆ เพื่อส่งสัญญาณให้เธอเปิดปาก ก่อนจะสอดมันเข้าตักตวงความอ่อนหวานด้านใน"อื้มม"ใบบัวครางแผ่วเบาก่อนเริ่มตอบโต้เขาในวิธีเดียวกันกับที่ได้รับ ยอมรับอย่างไม่อายเลยว่าครั้งนี้เธอรู้สึกดีกับสัมผัสนุ่มนวลที่เขามอบให้เหลือเกินไม่นานเสียงหอบหายใจหนัก ๆ ก็ดังก้องไปทั่วทั้งห้องนอน พร้อมกับรสจูบที่ทวีความร้อนแรงมากขึ้นตามอารมณ์ปรารถนาของคนทั้งคู่"อาส์ พะ...พอ พอก่อน"ต้นไม้ผละริมฝีปากออกห่าง ซุกใบหน้าลงที่ซอกคอระหงแล้วครางบอกเสียงกระเส่า ยิ่งคนในอ้อมแขนให้ความร่วมมือ

ใช้เวลาเดินทางจากคอนโดของชายหนุ่มประมาณชั่วโมงครึ่ง รถยนต์สีขาวก็แล่นเข้ามาจอดเทียบก่อนถึงประตูใหญ่ของบ้านใบบัวในชุดเดิมที่ผ่านการซักรีดมาแล้วเรียบร้อย เหล่ตามองใบหน้าคมคายของคนข้างกายที่อาสามาส่งถึงบ้านแล้วเม้มปากอย่างชั่งใจภาพที่เขาโกรธจัดแล้วประกาศกร้าวกับเหล่าชายชุดดำยังคงเด่นชัดในความทรงจำ จนเธอหวั่นใจว่าเรื่องราวทั้งหมดจะบานปลายแล้วรู้ถึงหูคนทางบ้านเข้าสักวันหากไม่เคลียร์กับเขาให้ชัดเจน"ต้นไม้ เรื่องเมื่อคืน...อย่าบอกใครได้ไหม""เรื่องไหนล่ะ เรื่องไอ้เ-ี้ยนั่น หรือเรื่องของเรา"แก้มนวลแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อยเมื่อภาพสิบแปดบวกที่ร่วมกระทำผุดขึ้นมาในหัว เธอหันไปมองค้อนก่อนพยายามปั้นหน้าให้ดูจริงจังแล้วทำเสียงดังกลบเกลื่อน"ทุกเรื่องนั่นแหละ ห้ามนายบอกใครทั้งนั้น แม้แต่น้ำค้างก็ไม่ได้ แล้วก็ห้ามทำอะไรใครทั้งนั้นด้วย!""ข้อแรกคงไม่มีปัญหา แต่ข้อสองนี่คืออะไรวะไม้ไม่เข้าใจ บัวจะห่วงมันไปทำไม ยังอาลัยอาวรณ์มันอยู่หรือยังไง"ต้นไม้ถามเสียงแข็ง ใบหน้าบึ้งตึงขึ้นหลายส่วน เพียงแค่นึกถึงภาพที่มันแตะต้องเนื้อตัวของหญิงสาว ความหงุดหงิดก็เพิ่มระดับขึ้นมาอย่างรวดเร็ว"ฉันแค่ไม่อยากให้เรื่องม

แววตาวาวโรจน์เต็มไปด้วยลูกไฟที่กำลังลุกโชนด้วยความโกรธจัดจ้องมองร่างสะบักสะบอมที่นอนไอโครก ๆ อยู่บนพื้นแล้วกำหมัดแน่น กายสั่นเทาไปทั้งร่างอยากจะเลาะฟันของมันออกมาให้หมดปาก อยากจะตัดลิ้นเน่า ๆ ออกซะจะได้ไม่มีปัญญาไปพูดจาดูถูกใครแบบนี้อีกต้นไม้ทำท่าจะตามเข้าไปซ้ำอีกรอบแต่ต้องชะงักไปเมื่อหวนนึกถึงคำที่หญิงสาวได้กำชับไว้ เท้าใหญ่จึงหันไประบายอารมณ์กับเก้าอี้เปล่าซึ่งอยู่ข้างกันแทนโครม!!"อย่ามาพูดจาถึงแฟนกูแบบนี้ ระวังมึงจะไม่มีชีวิตรอดออกไป""ฮึ ของ ๆ กู ยังไงมันก็คือของ ๆ กูอยู่วันยังค่ำ กูจะเอาของกูคืน""กูไม่ให้ บัวเป็นของกู บัวเป็นแฟนกู!""มึงก็ได้แค่ตัวแต่มึงจะไม่มีวันได้ใจยัยนั่นหรอก เพราะคนที่ยัยนั่นรักมาตลอดก็คือกู" "ไม่จริง ถ้าบัวยังรักมึงจริง มึงคงไม่ต้องมาทำอะไรระยำ ๆ แบบนี้หรอก แต่เพราะมึงรู้ไงว่ามึงจะไม่มีวันจะได้บัวคืนกลับไป""แต่ยังไงกูก็เป็นแฟนคนแรก แถมยังเป็นแฟนคนเดียวที่ยัยนั่นยอมรับด้วย แล้วมึงล่ะ เป็นอะไรนอกจากแฟนมโน!"คำพูดเสียดแทงเข้าที่กลางใจของต้นไม้อย่างจัง ทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายพยายามพูดจาปั่นประสาทแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าใจเกิดปฏิกิริยากับถ้อยคำเหล่านั้นอย่างห

"แต่จะว่าไปก็เสียดายต้นไม้มันเหมือนกันนะ""เสียดายอะไรของแก""ก็ทั้งหล่อทั้งรวย แถมยังนิสัยน่ารักอีก นี่ถ้าฉันไม่มีพี่เกมส์ก็คงเป็นคนตามจีบเองแล้ว ดูท่าจะเเซบซี้ด!""ฮึ! ถ้าแซบแต่กินแล้วเสาะท้อง แกยังจะสนอยู่ไหมยะ""แกก็พูดเกินไป ว่าแต่...แกลองชิมแล้วเหรอถึงรู้ว่าเสาะท้องอ่ะ""นี่! ฉันเปรียบเปรยเว้ย เลิกพาวกเข้าเรื่องใต้สะดือซักที ขับรถไป"ใบบัวแว้ดเสียงดังพร้อมฟาดมือลงที่ต้นแขนของเพื่อนสาวเต็มแรงหมายจะปรามให้หยุดพูด ก่อนทำเป็นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไถขึ้น ๆ ลง ๆ เรื่อยเปื่อยเพื่อเลี่ยงการสนทนาฮึ้ย! เธอคิดถูกแล้วจริง ๆ ที่เก็บเรื่องคืนนั้นไว้เป็นความลับ ไม่งั้นยัยน้ำค้างคงได้ล้อเธอยันหลานบวชแน่นอน.ใช้เวลานานนับชั่วโมงรถยนต์คันหรูก็แล่นเข้ามาจอดหน้าจุดหมายปลายทางแม้จะใช้เส้นทางลอยฟ้าที่ต้องชำระเงินก็ตามใบบัวส่ายหน้าเอือมระอาก่อนจะรีบจ้ำตามเพื่อนสาวไป หลังเจ้าหล่อนโยนกุญแจให้พนักงานรับรถเสร็จก็วิ่งแจ้นเข้าไปด้านในโดยไม่คิดจะรั้งรอกันสักนิดเธอนิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อเสียงเพลงดังกระหึ่มจนใจเต้นแรงตาม ขณะที่สายตาสอดส่ายมองหาเป้าหมายตามที่เพื่อนไหว้วานให้ช่วยไปด้วย"แก คนนั้น...ใช่ไหม"ใบบัวกร