All Chapters of Unfriend เพื่อน (ไม่) จริง: Chapter 51 - Chapter 60

"บัววว"เสียงหอบหายใจหนัก ๆ ของทั้งสองดังก้องไปทั่วห้องโดยสารรถ เคล้าคลอไปกับเสียงครางต่ำ ๆ ในลำคอด้วยความพึงพอใจชายหนุ่มตักตวงความหอมหวานจากกายสาวนานนับนาทีกว่าจะยอมผละริมฝีปากออกห่าง แววตาหยาดเยิ้มฉายแววร้อนแรงสบประสานกันนิ่งนาน ก่อนที่สุดท้ายใบบัวจะเป็นฝ่ายเสหลบสายตาไปก่อนใจดวงน้อยเต้นแรงระรัวด้วยความตื่นเต้นระคนเขินอาย ไม่คิดไม่ฝันว่าชายที่ตามหลอกหลอนเธอในฝันมานานนับเดือน จะเป็นคนที่อยู่ใกล้ตัวถึงขนาดนี้คราแรกที่เห็นสีผมของเขา เธอก็ตกใจและแอบคิดไม่ตกอยู่เหมือนกันว่าจะใช่อย่างที่เธอนึกระแวงไหม แต่เธอก็พยายามหลอกตัวเองมาตลอดว่ามันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ เขาไม่ใช่ชายปริศนาคนนั้นหรอกต้นไม้ทำหน้ามุ่ย การที่หญิงสาวจะรู้สึกไม่แน่ใจมันก็ไม่แปลกหรอก เพราะวันนั้นเธอเล่นเมาเละเทะ ทว่ามันก็อดน้อยใจไม่ได้อยู่ดีที่เธอหลงลืมกันได้ง่ายดายทั้ง ๆ ที่เธอเป็นฝ่ายฉุดกระชากลากถูเขาเข้าห้องแล้วลวนลามพร่ำขอให้เขาสอนบทรักให้หน่อย แต่พอสอนจนเธอสบายตัวแล้ว แม่ตัวดีก็ชิ่งหลับ ทิ้งเขาให้ค้างเติ่งอยู่กลางทางคนเดียวเฉยเลยฮึ้ย! มันน่านัก!!"ทีนี้ จำได้หรือยัง""คน ๆ นั้นเป็นนาย .... งั้นเหรอ"ต้นไม้คลี่ยิ้มบ

"จะกลับกันเลยไหม"คำถามของชายรุ่นน้องทำให้พระพายขมวดคิ้วด้วยความงุนงง เขาเหลือบมองสีหน้ากระอักกระอ่วนใจของรุ่นน้องแวบหนึ่งก่อนจะเป็นฝ่ายหันไปตอบคำถามนั้นแทน"พอดีพี่กับน้องบัวมีนัดกันน่ะ""งั้นคงต้องยกเลิกแล้วล่ะครับ เพราะไม้มีธุระต้องไปทำกับบัว""คือว่าบัว...อื้อ"สายตาคำถามกลับมาเพ่งมองที่ใบบัวอีกครั้งด้วยความไม่เข้าใจ เธออ้าปากหมายจะอธิบายพร้อมใช้ข้อศอกดันร่างของคนข้าง ๆ แต่ก็ถูกเขากอดรัดแน่นขึ้นจนนิ่วหน้า"ขอตัวนะครับ"ต้นไม้โพล่งตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ดึงเจ้าตุ๊กตาออกจากอ้อมแขนของหญิงสาวมาถือไว้ ก่อนจะเลื่อนมืออีกข้างลงไปเกาะกุมมือเล็กแล้วจับจูงให้เธอเดินตามไปยังรถยนต์ของตน โดยมีสายตาขุ่นเคืองของพระพายคอยมองตามจากทางด้านหลังใบบัวก้าวขึ้นรถตามแรงดันของชายหนุ่มอย่างจนใจ เอนกายลงนอนพิงบนเบาะแล้วหลับตาลง เพื่อหลบเลี่ยงการสบสายตากับอีกคนที่เธอพยายามหลบหน้ามาตลอดช่วงเช้าต้นไม้ก้าวตามขึ้นมานั่งประจำที่ก่อนโยนตุ๊กตาจิงโจ้ไปด้านหลังอย่างไม่ใส่ใจนัก แรงเหวี่ยงส่งผลให้การ์ดใบเล็กหล่นลงมานอนแอ้งแม้งอยู่บนหน้าตักของหญิงสาวริมฝีปากบางเม้มแน่น เพียงแค่เห็นตัวอักษรที่ถูกขีดเขียนอยู่

“ทำไมละครับ เรารักกันไม่ใช่เหรอ”“แต่ว่า...”“ใบบัวรักพี่ไหม?”“ระ... รัก รักค่ะ”“งั้นให้พี่ได้ไหมครับ”“คะ?”“พิสูจน์ให้พี่่เห็นสิ ว่าเรารักพี่แค่ไหน”น้ำเสียงออดอ้อนเว้าวอนทำเอาใจดวงน้อยอ่อนยวบ คำปฏิเสธมากมายติดค้างอยู่ที่ปลายลิ้น ก่อนจะถูกปากร้อนของเขาดูดดึงมันออกไปจนหมดสิ้นแรงบีบขยำและสัมผัสอุ่นจัดจากริมฝีปากหนาหยักที่พรมจูบไปทั่วร่างทำเอาสติสัมปชัญญะที่มีอยู่น้อยนิดค่อย ๆ ถูกลดทอนลงไปจนแทบติดลบทว่าในจังหวะที่ทุกอย่างจะเลยเถิดเกินกู่กลับ เสียงโทรศัพท์มือถือก็ส่งเสียงกรีดร้องขึ้นมาเสียก่อน'คุณพ่อ'ชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอช่วยดึงเอาสติที่หลุดลอยให้กลับคืนมาทั้งหมดในทันที"พี่กันต์ปล่อยบัวก่อน อื้อ คะ...คุณพ่อโทรมาค่ะ""ไม่เอาน่าบัว ช่างมันเถอะเดี๋ยวค่อยรับ""ไม่เอาพี่กันต์ อื้ออ"ใบบัวดิ้นพล่าน พยายามร้องห้ามปรามแต่ดูเหมือนอีกคนจะหน้ามืดจนไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังออกแรงกดจนเธอนิ่วหน้าและเมื่อเห็นว่าคำพูดไม่เป็นผล สองมือจึงผลักเขาออกห่างอย่างแรงแล้วกระถดกายถอยออกจากกอดรัดอย่างตื่นตระหนก ถึงแม้จะคบหาดูใจกันมานานกว่าสองปีแต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอปล่อยให้เขารุกล้ำเข้ามามากขนาดน

ผ่านมานับชั่วโมงแล้วที่ใบบัวนั่งร่ำไห้อยู่บนพื้นระเบียงด้านนอกของห้องนอน ดวงตาแดงก่ำมองไล่ไปตามตัวอักษรที่ขีดเขียนอยู่บนการ์ดซ้ำ ๆลายมือของเขายังคงความเป็นเอกลักษณ์ ทำให้เธอสามารถจดจำมันได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น ถึงแม้ว่าจะห่างหายจากกันมานานหลายปีแล้วก็ตามหยาดน้ำตายังคงไหลรินออกมาจากดวงตาไม่ขาดสาย แม้วันนั้นเธอจะเป็นฝ่ายเลิกเดินออกมาจากความสัมพันธ์ แม้ใจจะแตกสลายเพราะการกระทำของคนมักมาก และพร่ำบอกตัวเองให้โกรธและเกลียดเขามากแค่ไหนแต่เธอก็ไม่เคยโกหกหัวใจของตัวเองได้เลยว่าเขายังคงมีอิทธิพลกับเธอเสมอ เพราะนอกจากบิดาแล้ว พี่กันต์ก็คือผู้ชายอีกคนที่เธอยอมให้ก้าวเข้ามาเป็นส่วนสำคัญส่วนหนึ่งของชีวิตถึงความสัมพันธ์จะสั้นเพียงแค่สองปีทว่ามันกลับตราตรึงในหัวใจที่บอบช้ำเสียจนเธอสลัดมันทิ้งไม่ไหว กระทั่งวันนี้....วันที่เขากลับมาให้พบเจออีกครั้งพร้อมกับคำลาสุดท้ายใจหายไม่น้อยที่ได้รับรู้ว่าเขากำลังจะจากไปอยู่ไกลแสนไกล และไม่มีวันหวนกลับมาให้ได้บังเอิญเจอกันอีกแล้ว ทว่าอีกใจกลับรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกคล้ายกับว่าพันธนาการบางอย่างในใจได้ถูกปลดออกใบบัวถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ สองมือยก

ใบบัวกระชับเสื้อคลุมในมือแน่นพลางหันซ้ายหันขวา รอจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่ในบริเวณนั้น เธอจึงพุ่งตัวออกจากที่ซ่อนแล้วมุ่งหน้าไปยังรถยนต์สีดำซึ่งจอดอยู่ด้านนอกของประตูรั้วใหญ่ด้วยท่าทีระแวดระวัง ทันทีที่ขึ้นมานั่งบนรถยนต์ได้อย่างปลอดภัยแล้ว ใบบัวก็หันไปตวาดแว้ดใส่ชายหนุ่มแล้วเทศนาเขาเสียยกใหญ่ที่เอาแต่ใจไม่รู้จักเวล่ำเวลา "นายเป็นบ้าหรือไง! ถ้าคุณพ่อกับคุณแม่ฉันตื่นขึ้นมาเห็นนายจะว่ายังไง ทำไมถึงได้เอาแต่ใจแบบนี้นะต้นไม้! รู้งี้ฉันไม่ให้นายรู้จักบ้านฉันซะก็ดี""ทำไมตาบวมแบบนั้น"คำถามและสายตาจ้องจับผิดของชายหนุ่มทำเอาใบบัวชะงักงัน ถ้อยคำที่พร่ำบ่นถึงความเอาแต่ใจของเขาหลุบหายไปในลำคอแล้วเสหลบสายตาเขาอย่างมีพิรุธ"เปล่า ฉันแค่...นอนเยอะไปหน่อย"ต้นไม้เพ่งมองความบอบช้ำของดวงตาคู่สวยผ่านความมืดสลัวแล้วส่งเสียงเหอะในลำคอ อยากจะเชื่อตามที่เธอบอกอยู่หรอกนะ แต่เพราะท่าทางและสีหน้าที่เธอแสดงออกมา มันช่างเป็นการโกหกที่ทำได้ไม่เนียนเลยสักนิด"อ่านจดหมายของไอ้เ-ี้ยนั่นแล้วสินะ"แววตาวูบไหวที่หันขวับกลับมามองด้วยความตกใจของหญิงสาว ยิ่งตอกย้ำชัดเจนว่าการ์ดใบนั้นที่หายไปจากกระเป๋าเสื้อ มันเ