Semua Bab ผู้ชายคนนี้คุณหนูมาเฟียจองแล้ว (NC20+): Bab 101 - Bab 110

เวลาต่อมา“ไดเดินไม่ไหวค่ะ”เสียงหวานแหบพล่าเพราะใช้เสียงมานานเกือบสองชั่วโมงพึมพำขึ้นเบาๆ หลังจากที่ฝืนร่างกายที่อ่อนปวกเปียก..ลุกขึ้นมาแต่งตัวจนกลับไปอยู่ในสภาพของประมูลราคาห้าสิบล้านตามเดิมแล้ว ดวงตากลมโตราวกับตุ๊กตากระเบื้องก็หันไปกระพริบปริบๆเรียกคะแนนความน่าสงสารจากเจ้าของความเร้าร้อน ที่บัดนี้ได้กลับไปเย็นชาไม่สนใจสิ่งรอบข้าง..ทำราวกับเรื่องก่อนหน้านี้ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน! แม้จะแอบหมั่นไส้กับคนสองบุคลิกอยู่ลึกๆ..แต่เธอที่ในเวลานี้แทบไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะขยับตัว จึงทำได้เพียงแค่ทอดถอนหายใจปลอบประโลมตัวเองอยู่เพียงลำพัง“….”เจโรมไม่ตอบ..แต่เพียงแค่ใช้หางตาเหลือบมองไปยังไดอาน่าที่กำลังนั่งงอแงอยู่ข้างๆ เนินอกอวบใหญ่ที่โผล่พ้นออกมาจากขอบเดรสลูกไม้เกือบครึงเต้า ทำให้เจโรมมองเห็นร่องรอยสีกุหลาบที่ได้ทิ้งไว้ตามร่างกายของไดอาน่า..ไม่ต่างจากการแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ“หนูเดินไม่ไหวจริงๆนะคะ~~~”เมื่อจอมเย็นชายังคงนั่งเงียบกริบเป็นหุ่นขี้ผึ้งไร้ชีวิต..การแสดงบทนางเอกแสนน่าสงสารก็ถูกไดอาน่านำออกมาใช้ โดยไม่ลืมที่จะเปลี่ยนสรรพนามแทนตัวเองอย่างน่ารักน่าเอ็นดู..แล้วเดินหน้าออดอ้อนเจ

เวลาต่อมาบรืนนนน~~~ บรืนนนน~~~ บรืนนนน~~~ขบวนรถหรูสัญชาติยุโรปนับห้าคัน..ค่อยๆขับเคลื่อนไปบนท้องถนนยามค่ำคืนที่ยังคงวุ่นวายไม่เคยหลับใหลตามกาลเวลา แสงไฟสองข้างทางที่เล็ดลอดผ่านบานกระจกรถเข้ามาข้างใน..ทำให้เห็นดวงตาสีเทาเข้มคู่สวย ที่กำลังทอดมองผู้โดยสารร่างเล็กที่นอนหลับปุ๋ยเป็นเจ้าหญิงนิทราตั้งแต่ที่ขึ้นมาบนรถครอกฟี้~~~ ครอกฟี้~~~ ครอกฟี้~~~“_._zZZ”เสียงกรนเบาๆบวกกับลมหายใจที่เข้าออกอย่างสม่ำเสมอ เป็นสิ่งยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าร่างเล็กที่อาจหาญใช้ตักแกร่งของเขาเป็นหมอนรองศีรษะ..บัดนี้ได้เดินทางขึ้นไปเฝ้าพระอินทร์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว“งึมงำๆๆ~~~ ขนมหวานจ๋าาา~~รอไดก่อน~~”แต่แล้วปลายนิ้วประดุจอิสตรีที่กำลังจะหยิบบุหรี่แบรนด์นอกขึ้นมาจุดสูบตามความเคยชินนั้น..ก็เป็นอันต้องหยุดชะงักกลางอากาศ หลังเสียงใสราวกับระฆังแก้วของคนที่นอนหลับปุ๋ยอยู่บนตักแกร่ง..ละเมอเพ้อพกถึงของโปรดปรานของเจ้าหล่อนพร้อมกับฝ่ามือเล็กที่ไต่ยุบยับบริเวณหน้าท้องแกร่ง จวบจนกระทั่งเจโรมต้องรีบคว้ามือเล็กเอาไว้..ก่อนที่คนละเมอจะเผลอจับต้องอะไรที่มันอาจจะทำให้เธอต้องตื่นจากฝันเพื่อมาทำให้มันสงบ!พรึบบบบ!!!“…!”เมื่อไดอา

โกดังสินค้าตระกูลบูเกต์ แทบจะเป็นปกติของท่านประมุขแห่งตระกูลบูเกต์..ที่หากวันไหนมีสินค้าขึ้นเทียบฝั่งก็จะลงมาตรวจสอบสินค้าด้วยตัวเองอยู่เสมอ เฉกเช่นในตอนนี้ที่เดมเคร์กับบรรดาบอดี้การ์ดมากฝีมือดีนับห้าสิบชีวิต..กำลังเร่งมือช่วยกันตรวจเช็คและลำเลียงสินค้ามืดเก็บเข้าโกดัง ติ้งงงง!!! และในขณะเดียวกันนั้นเองพลันเสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าก็ดังขึ้น ดึงความสนใจจากเดมเคร์ที่กำลังใช้สมาธิตรวจสอบเอกสารสินค้าที่เข้าเทียบฝั่งของตัวเองอย่างละเอียดยิบ พร้อมกันนั้นเปลือกตาข้างขวาก็กระตุกยิกๆก่อนเดมเคร์จะถอนหายใจออกอย่างเบื่อหน่าย..และส่งเอกสารทั้งหมดไปให้บอดี้การ์ดคนสนิททำหน้าที่ต่อ ส่วนตัวเองนั้นก็ตัดสินใจล้วงมือลงไปหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงแสลกแบนด์เนม..ขึ้นมากดอ่านข้อความดังกล่าวทันที “บัดซบ”ความเงียบปกคลุมเพียงไม่นาน..เสียงสบถคำหยาบคายแทนอารมณ์ในเวลานี้ก็ดังขึ้น ทำเอาบอดี้การ์ดนับห้าสิบชีวิตที่ทำหน้าที่ของตัวเองอยู่ถึงกับหัวใจหลุดร่วงไปอยู่ตาตุ่ม เพราะสายตาน่ากลัวของเดมเคร์ในตอนนี้..บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่ากำลังไม่สบอารมณ์กับสิ่งที่อยู่ภายในโทรศัพท์เป็นอย่างมาก! “มึงคิดจะเป็นศัตรูกับกู..

เช้าวันต่อมาทั้งคืนโอลิเวียแทบข่มตานอนไม่หลับ..หลังได้รู้ว่าบุตรชายเพียงคนเดียวของเธอได้พาหญิงสาวไม่ทราบชื่อกลับเข้าบ้านตอนกลางดึก และด้วยเหตุผลนั้นวันนี้โอลิเวียจึงรีบตื่นเข้ากว่าปกติเพื่อต้องทราบข้อมูลจากสิ่งที่เห็นอย่างละเอียดยิบ! และแน่นอนว่าบุคคลที่จะถูกเธอเค้นถามเป็นปากแรกก็คือบอดี้การ์ดที่เธอรักเหมือนลูกเหมือนหลาน นั้นเพราะทั้งสองหนุ่มถูกเลี้ยงดูคู่กับบุตรชายเพียงคนเดียวของเธอมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย“อรุณสวัสดิ์ครับคุณน้า/อรุณสวัสดิ์ครับคุณน้า”เพียงมารดาบังเกิดเกล้าของผู้เป็นนายเหนือหัวปรากฏตัวขึ้น..ทั้งสองที่ถูกปลุกแต่เช้ามืดก็รีบฉีกยิ้มกว้างพลางส่งเสียงทักทายมารดาของเจโรมด้วยน้ำเสียงที่พยายามเป็นปกติ แม้ภายในใจตอนนี้แทบจะแหลกสลาย..หลังดูเหมือนว่าเดมเคร์จะเริ่มระแคะระคายถึงความสัมพันธ์ของเพื่อนสนิทกับน้องสาวที่มันเกินเลยเข้าให้แล้ว! และยิ่งเปลือกตาข้างขวาพร้อมใจกันกระตุกรัวๆตั้งแต่เช้า..เป็นสัญญาณบอกเหตุร้ายที่กำลังจะเข้ามาเยือนในไม่ช้า!“ทำขอบตาดำเป็นหมีแพนด้าอย่างนั้นละจ๊ะมัลมัค..ลินคอน?” โอลิเวียส่งยิ้มทักทายสองหนุ่มน้อยกลับไปอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะต้องขมวดคิ้วพร้อมกับถามถึงอาก

หลังหมกตัวทำงานอยู่ภายในห้องหนังสือประจำคฤหาสน์มาหลายชั่วโมง..จวบจนกระทั่งงานของวันนี้เสร็จสิ้นไปได้ด้วยดี แต่แล้วคิ้วเข้มที่พาดเฉียงอยู่เหนือดวงตาคมกริบดังพญาเหยี่ยวก็ต้องขมวดเป็นปมยุ่งเหยิง หลังตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมานี้..ไม่มีวี่แววของความวุ่นวายในแบบฉบับไดอาน่าเข้ามาก่อกวนอย่างเช่นทุกครั้งที่เธอมีโอกาส ลมหายใจถูกพ่นออกมาเฮือกใหญ่ก่อนเจโรมจะจัดการโยนปากกาด้ามหรูเหยียบแสนลงกับโต๊ะ ก่อนจะดันตัวเองลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเกือบร้อยเก้าสิบห้าเซนติเมตร..แล้วหมุนตัวเข้าหาบานกระจก มองภาพทิวทัศน์ของแม่น้ำเจ้าพระยาเพื่อทำสมองของตัวเองให้ปลอดโปร่งอย่างที่ทุกครั้ง กึกกก!!! แต่แล้วครั้งนี้มันกลับไม่ได้ผลเมื่อข้อความที่ซ่อนคำขู่เอาไว้ของเดมเคร์ปรากฏขึ้นมาในหัว ดวงตาสีเทาเข้มแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทไม่ต่างจากซาตานร้ายที่ตื่นจากการหลับใหล..พร้อมที่จะเปิดฉากทำลายทุกอย่างที่ขัดขวางความต้องการของเขาให้ราบเป็นหน้ากลอง[ปล่อยน้องกู…ไอ้เจโรม]“หึ…!!”ข้อความเพียงสั้นๆแต่ล้วนเต็มไปด้วยเพลิงพิโรธ..ไม่ได้ทำให้เจโรมหวาดกลัวแต่อย่างใด มุมปากหนาสีไวน์ก่ำเพียงแสยะยิ้มเย็นยะเยือกออกมา โดยขณะเดียวกันนั้นสมองที่ฉลาด