LOGIN🎯เมื่อเพื่อนพี่ชายดันตกหัวใจของเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่สบตา เธอจึงลุกขึ้นมาคิดหาวิธีการร้อยแปดเพื่อทำให้เขา‘เป็นของเธอ‘!!!📌📌“คิดดีแล้วหรอ…ถึงได้กล้าเดินเข้ามาหาฉัน?” “ทำไมไดต้องคิดให้ปวดสมองด้วยคะ?” “ไอ้เดมมันไม่เคยเตือนเธอ..?”
View MoreCHAPTER 1
Atlanta, Georgia
~Ariella~
"If you move your head, you will die, so you better stand still, woman," Emily said, as Luis stood next to her without saying anything. I am not sure how a wife and lover can live together.
Examinations were quickly approaching, and I had not yet paid my outstanding examination fees. As a law student, things have been difficult, but holding onto the hope of one day making my father proud has kept me going. I know things would not have progressed this far if my mother, the only person who truly provided me with everything I needed, was still alive. A brave and supportive woman who had always fueled my desire to become a top lawyer left when I did not expect her to, and now I am stuck in a mess I do not know how to get out of.
I took on a serving job for the night because I knew the money I would make would be more than enough to pay for my exam and buy a gift for my father's birthday. I had never served before but was eager to do so because I did not have any other option, but when the worst happened, all hell broke loose. I was kidnapped and awoke to confront my worst nightmare in person. I was terrified and had already entered the lion's den; we all know what the Delucas are capable of, not to mention their heir Luis, the last man anyone in Atlanta would want to mess with. When I saw him for the first time at the party, I knew it was over. I was still wondering why he had not killed me yet.
I was in a dark room for about a week, and only delicious meals were brought to me; I had no idea how I was going to survive because death was the only fate that those who messed with them faced. I heard footsteps approaching, and I realized I had failed my parents. When the door opened, Luis Deluca walked in; I still did not dare to look up, so I remained looking down. "Sign these damn papers," he said, and I looked up in alarm.
I could tell which papers I was signing just by looking at the color. ‘Marriage?’ When a drop of blood landed on the paper, I said at the back of my head, unsure whether to sign.
"Look here, young lady, it is either you sign that paper and go get tortured out there, or you stay and let me send you back to your family, OK, in a body bag," Luis said, his voice commanding and fierce.
"No—I will sign, sir," I responded, signing the paperwork.
"Please keep that lame excuse to yourself; it must have been your plan all along to take my—”
"Emily, you, of all people, should know that we do not kill our assets," Luis responded to the woman.
“Seriously, you're taking her as a wife?”
"Come on, you know that is not what I want her to be. But since she is valuable I am sure Enrico will love this news when it reaches him," he said, and I could not believe it.
I looked up and was about to say something when I realized I could not because of the blood on his face, which appeared to be the result of a violent fight. "Hello, little Miss, I hope you are ready for what is coming your way; nobody except me rules the devil's heart, so you might as well cooperate or have your days cut short as a result of messing with me," Emily said, roughly freeing my chin.
“Oh," I said softly, as Emily had not yet left my room. I would never have heard of her, but the way Luis spoke to her suggested they had a deeper connection. I am not even sure how I became an asset to Luis. "I will send the maids to bring you some clothes, but do not be overconfident because Luis is mine," Emily said before walking out.
I freed my hands and wondered, if she could hear herself, what would I want to do with a murderer like him anyway? When I get out of this mess, she will undoubtedly be the first person I get locked up. I was deep in thought when a woman dressed in white approached me and bowed. ‘Goodness, what is happening here?’ I questioned myself before they both greeted me and invited me to follow them to my room.
I was going to ask them a lot of questions, but I could not because I needed to process everything that was happening. How on earth did I get a room in the Deluca mansion? "Madam, this is your room. Please let us know if you want us to make any changes," one of the women said, placing some clothes on the bed.
“No, it's OK you may leave," I said.
They left, and I took a deep breath before deciding how I was going to get myself out of this mess. I had not taken a shower in days, so I went for one right away, and it was extremely comforting. I got out and went to dress up when I noticed Luis sitting on the bed. "Impressive; I did not know lawyers could look this good," he said, looking me over from head to toe.
“Why did you marry me?" I asked in a serious tone.
"Ms. Johnson, please look around before saying anything you might regret later, okay," he warned.
“Look Mr.Deluca I'd advise you to let me go before —"
"Before what? Hmm, I admire your courage but keep in mind that this is not a courtroom. OK, get ready. Your father is waiting for you downstairs, and I believe you do not want him to find out about our marriage being forced, given his health," he said as he walked out.
"What!” I exclaimed shocked that my Dad was here.
“แต่นิสัยคงได้จากคนแถวนี้”สิ้นคำพูดของไดอาน่าเจโรมก็พูดในความจริง ที่ว่าทริสตันนั้นได้รับนิสัยแสบสันมาจากมารดาที่ยืนกระพริบตาปริบๆอยู่เบื้องหน้าของเขา มุมปากหนากระตุกยิ้ม..พลางยื่นปลายนิ้วไปเกลี่ยปอยผมนุ่มทัดใบหูเล็กให้อย่างอ่อนโยน“กำลังจะบอกว่าได้ความแสบจากไดว่างั้น?”ใบหน้าหวานง้ำงอก่อนจะเงยหน้าขึ้นถามสามี..หลังไต่ตรองดูแล้วคนเจ้าเล่ห์กำลังบอกว่าทริสตันได้รับนิสัยจากเธอทั้งหมด ไม่รู้ดีหรือไม่ดีเพราะใบหน้าที่เรียบเฉยของเจโรมไม่อาจทำให้เธอเดาความคิดเขาได้ร้อยเปอร์เซนต์เลย ‘ให้ตายสิ..เขามันจอมเจ้าเล่ห์ที่สุดในสามโลกเลย~~’“หึๆๆ..หรือไม่จริงละ”แกล้งภรรยาจนเป็นที่พอใจแล้วเจโรมก็หัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะเลิกคิ้วถามความเห็นภรรยาคนสวยบ้าง..เพราะถึงแม้ทริสตันจะเหมือนเขาอย่างกับแกะ แต่นิสัยที่แสบจนเขาตามไม่ทันนั้น..ล้วนได้รับการถ่ายทอดมาจากจอมแสบตรงหน้าเขานั่นเอง“ชิส์!..งั้นในท้องขอให้เหมือนไดทั้งหมดก็แล้วกันค่ะ”ความจริงที่ปรากฏชัดแก่สายตาไม่อาจทำไดอาน่าเห็นต่างได้ ฉะนั้นแล้วนาทีนี้เธอที่เป็นรองจึงทำได้เพียงแค่หวังให้ลูกที่อยู่ในท้องได้ดีเอ็นเอรูปลักษณ์ของเธอไปบ้าง ฝ่ามือเล็กลูบหน้าท้องที่แบนร
สองปีต่อมาเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก..แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นมันก็คือเรื่องจริงที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ เพราะนับจากวันที่รู้เพศลูกจนมาถึงวันนี้..เจ้าลูกชายของเธอก็ได้ขวบเศษๆและกำลังฝึกเดินและฝึกพูดเป็นบางคำได้บ้างแล้ว และอีกหนึ่งความลับที่เธอต้องบอกนักอ่าน..ว่าในท้องของเธอตอนนี้กำลังมีอีกหนึ่งชีวิตอาศัยอยู่ประมาณหนึ่งเดือน จึงทำให้เธอกลายเป็นคุณแม่ลูกสองไปโดยปริยาย..เพราะสามีจอมขยันได้เสพเด็กเข้าท้องเธออีกแล้วนะสิ ‘คงกะจะไม่ให้เธอพักอู่เลยมั้งเนี่ย~~’“แอ้!!!…แอ้!!!…แอ้!!!”และในขณะที่เธอกำลังทำการปั้มนมอยู่นั้นเอง พลันเสียงร้องงอแงของบุตรชายจอมแสบของเธอก็ดังขึ้น ทำให้เธอที่ไม่สามารถละมือจากสิ่งที่ทำ..จึงตัดสินใจหันไปส่งเสียงขอความช่วยเหลือจากคนหวงลูกจนไม่มีใครกล้าแตะ ฉะนั้นแล้วเขาจึงต้องรับหน้าที่ช่วยเธอเลี้ยงลูกไปโดยปริยาย“พี่เจขา~~ลูกร้องค่ะ”เสียงหวานที่ร้องตะโกนร้องขอความช่วยเหลือนั้น ทำเจโรมรีบวางเอกสารในมือลง..ก่อนจะลุกพรวดขึ้นจากโซฟาแล้วเดินเข้าไปอุ้มลูกชายขึ้นจากเปล และเหมือนเจ้าลูกชายจะชอบอยู่กับบิดา..เพราะทันทีที่เจโรมอุ้มเสียงร้องงอแงก็หายไปทันที“สงสัย (ทริสตัน) คงอยากอ้อนคุณพ่อค่ะ
สี่เดือนต่อมาผ่านมาสี่เดือนดูเหมือนอาการแพ้ท้องที่เจโรมแบกรับหน้าที่จากเธอไปนั้น..จะเบาบางลงไปจนแทบไม่มีให้เห็น อีกแล้ว สงสัยคงเพราะลูกน้อยในท้องของเธอจะเริ่มรักบิดาของตัวเองขึ้นมาบ้างแล้ว..ถึงได้ไม่งอแงจนเจโรมเริ่มกลับมากินอาหารและใช้ชีวิตอย่างคนปกติทั่วไป นั่นเพราะหลายเดือนที่ผ่านมานี้เจโรมแทบจะกินอะไรไม่ได้..และมีเพียงอาหารที่เธอเป็นคนทำเท่านั้นเขาถึงจะยอมทานลงท้อง“คุณแม่กับคุณพ่อใกล้จะถึงแล้วใช่ไหมคะ”ท้องที่โตขึ้นเรื่อยๆ..ทำไดอาน่าเริ่มเดินเหินไม่สะดวกอย่างในอดีตอีกต่อไป เพราะการใช้ชีวิตของเธอในช่วงนี้ต้องให้แม่บ้านช่วยประคองเดินลงบันไดมายังโถงกว้างของคฤหาสน์ และทันทีที่เห็นสามีคุยกับบอดี้การ์ดของตัวเองเสร็จแล้ว..เสียงใสของคุณแม่ยังสาวก็เอ่ยปากถามเขาถึงคุณแม่โอลิเวียกับคุณพ่อเจเซนที่กำลังเดินทางมาหาในวันนี้“อืม..เดี๋ยวพวกมันจะไปรับพ่อกับแม่ที่สนามบิน”เสียงเข้มหันมาตอบภรรยาที่นับวันยิ่งสวยขึ้นจนเขาหวง พร้อมกับรีบสาวเท้าเดินเข้ามาประคองเอวของภรรยาเอาไว้อย่างอ่อนโยน เพราะตอนนี้ท้องที่เริ่มโตยิ่งต้องระมัดระวังความปลอดภัยของภรรยามากขึ้นบรืนนนนน~~~ บรืนนนนน~~~ บรืนนนนน~~~และในขณะเด
พรึบบบบ!!!“อ่าาา…พะ..พี่เจขาได…!”ร่างกายไดอาน่ากระตุกวูบก่อนเสียงหวานจะครางลั่นห้อง เมื่อปลายนิ้วร้ายถูไถร่องฉ่ำจนมีบางจังหวะที่มันไถลตกร่องผลุบเข้าไปในถ้ำสวรรค์ ไดอาน่าหลับตาปี๋ตะกุกตะกักเรียกเจโรมแทบไม่เป็นภาษามนุษย์“แฉะจังเลยครับเมียจ๋า..”น้ำหวานที่ชโลมอาบปลายนิ้ว..เป็นสิ่งบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าร่างกายของไดอาน่าพรั่งพร้อมรับความหรรษาแล้ว เสียงทุ้มแหบพล่าที่เต็มไปด้วยความต้องการมหาศาลดังขึ้น..ก่อนเจโรมจะเพิ่มจังหวะถูกไถร่องฉ่ำจนร่างกายไดอาน่ากระตุกเบาๆ“อ่าาา…พี่เจ..ไดเสียว”แรงเสียดสีบริเวณจุดอ่อนไหวทำไดอาน่าสะท้านไปทั่วเรือนร่าง ท้องน้อยหดเกร็งหมุนเคร้งราวกับเกิดพายุหมุน..ก่อนไดอาน่าจะทนไหวเอ่ยปากร้องขอความเมตตาจากเจโรมอย่างไม่ลังเล“งั้นพี่ขอเข้าไปเลยนะครับ”คำพูดหวานหูดังขึ้นแทบจะทันที เพราะความเสียวที่โจมตีร่างกายแกร่งในตอนนี้ก็แทบจะทำเจโรมต้านทานมันไม่ไหว กรามแกร่งขบกัดจนขึ้นเป็นสันคมเข้ม..ก่อนจะจัดท่าทางให้ตัวเองและภรรยาคนสวยอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็เข้ามานั่งคุกเข่าอยู่กลางหว่างขา..สาวแก่นกายลำใหญ่สองสามทีก่อนจะประคองจ่อบริเวณร่องรักแดงแจ๋ของไดอาน่าสวบบบบบ!!!“บะ..เบาๆนะคะ
พรึบบบบ!!!รถเข็นสำหรับคนไข้ที่พยาบาลเข็นเข้ามา..ถูกกลายเป็นราชรถของเธอไปโดยปริยาย ไดอาน่านั่งกระพริบตาปริบๆ..พร้อมกับรวบรวมสติสัมปชัญญะทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตัวเองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันขวับไปมองคนกลั้นอ้วกที่เดินเอื่อยๆอยู่ข้างๆ สลับกับมองเจ้าของโรงพยาบาลหรูทั้งสามชีวิต..ที่สับขาเดินทำหน้าดุ
โรงพยาบาลตระกูลฟอกซ์“ไดอยู่โรงพยาบาลลุงคลินท์แล้วค่ะหม่ามี้”เสียงหวานใสราวกับระฆังแก้วกรอกลงไปตามสาย หลังมารดาสุดที่รักโทรมาหา..และพอท่านรู้ว่าเธอกับเจโรมมาโรงพยาบาลด้วยเรื่องที่เขายังคงอาเจียนไม่ยอมหยุด ท่านก็ไม่รอช้าที่จะรีบเดินทางตามมาที่นี่ด้วย..นั่นเพราะท่านก็เป็นห่วงว่าที่ลูกเขยสุดหล่อของท่า
“อืมมม…อย่าตอดพี่สิ”แรงตอดรัดภายในร่องสวรรค์แทบทำเจโรมปลดปล่อยก่อนเวลาอันควร ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งเครียดจัดพลางกัดฟันพูดออกไปด้วยน้ำเสียงแหบพล่า เหงื่อกาฬมากมายไหลอาบท่วมกาย..มวลกล้ามแสนอุดมสมบูรณ์ขยับไหวดั่งเกลียวคลื่นในท้องมหาสมุทร“ไดจุก…เบาๆ”เสียงหวานประท้วงก่อนจะยอมผ่อนคล้ายตามที่เจโรมต้องการ น้
“งั้นขึ้น”คำพูดเพียงสั้นๆแต่สั่นคลอนมดลูกเข้าอย่างจัง..ทำไดนาน่าหน้าร้อนผะผ่าวเป็นเตาปิ้งย่างแทบจะทันทีทันใด ไม่พอสายตาแพรวพราวที่ไม่ต่างจากราชสีห์จ้องตะครุบเหยื่อเนื้อหวานคู่นั้น..ก็แทบจะทำร่างกายของเธออ่อนระทวยกลายเป็นของเหลวอยู่รอมร่อ“>\\\\มะ…ไม่ไหว”ก่อนจะกลั้นใจละล่ำละลักเอ่ยปฏิเสธออกไปด้วยน