ผู้ชายคนนี้คุณหนูมาเฟียจองแล้ว (NC20+)

ผู้ชายคนนี้คุณหนูมาเฟียจองแล้ว (NC20+)

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-04
โดย:  Time To Loveจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
236บท
2.9Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

🎯เมื่อเพื่อนพี่ชายดันตกหัวใจของเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่สบตา เธอจึงลุกขึ้นมาคิดหาวิธีการร้อยแปดเพื่อทำให้เขา‘เป็นของเธอ‘!!!📌📌“คิดดีแล้วหรอ…ถึงได้กล้าเดินเข้ามาหาฉัน?” “ทำไมไดต้องคิดให้ปวดสมองด้วยคะ?” “ไอ้เดมมันไม่เคยเตือนเธอ..?”

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ตอนที่ 1.1 คุณหนูไดอาน่า แห่งตระกูลบูเกต์

GAIL

—Tyler Warner, eres todo un hombre.

Me estremecí. No había querido decir eso en voz alta, aunque lo hubiera susurrado.

Por suerte, nadie me había escuchado. Estaba sola en la sala de fotocopias. Aun así, debería haber sido capaz de mirar una foto de mi nuevo jefe sin perder la compostura.

Pero eso era lo que Tyler Warner provocaba en las mujeres.

Trabajaba para un bombón de hombre. Nunca lo había visto en persona, pero conocía cada detalle de su rostro.

Y no era una acosadora, lo juro. Los sitios de chismes publicaban historias sobre él cada pocos días. No era difícil saber cómo era el hombre.

Cada músculo perfecto, cada curva marcada.

Mi corazón se aceleró al mirar la foto de él en mi teléfono. Otro artículo sobre sus últimas andanzas de playboy estaba circulando por las redes sociales.

Tyler Warner, el soltero más famoso de Los Ángeles, pasó el fin de semana con tres modelos de calendario—Miss Junio, Miss Julio y Miss Agosto. Este magnate de los negocios sabe cómo divertirse durante todo el año.

Negué con la cabeza, minimicé el artículo y guardé el teléfono en el bolsillo mientras esperaba que terminara la fotocopiadora.

Dios, ese hombre era un Adonis. Sabía cómo llamar la atención, y no era solo por su físico perfecto.

Cuando Tyler no estaba saliendo con supermodelos, organizaba fiestas de locura o hacía locuras con sus amigos. Le daba mucho material a los sitios de farándula.

Mirar fotos del enigmático CEO en mi nuevo trabajo era una distracción divertida. Nada más. Warner Marketing era una empresa enorme, y probablemente nunca llegaría a verlo.

Contrólate, Gail. Babear por las fotos de tu jefe es simplemente raro.

La fotocopiadora terminó con un golpe sordo. Tomé el montón de papeles y lo añadí a la pila que ya tenía. Cargando con la torre de carpetas en los brazos, salí de la sala de copias.

Apenas podía ver por encima del enorme montón, pero no tenía tiempo para llevarlas en varias tandas como una persona normal.

Había dejado lo normal hacía mucho tiempo. En algún punto, mi vida tranquila y ordenada se había vuelto un caos. Solo intentaba mantenerme a flote.

Mi supervisora, Summer, estaba esperando los archivos. Y en el mes que llevaba en este trabajo, había aprendido que la paciencia no era precisamente su virtud. Siempre tenía una expresión que decía: “Haz un movimiento en falso más y estás despedida.”

Puede que solo fuera una pasante y estuviera a un pequeño paso del departamento de correo, pero ese paso significaba algo para mí.

No iba a perder este trabajo.

Mi teléfono sonó. Lo saqué del bolsillo y lo sostuve entre el hombro y la oreja mientras me apresuraba por el pasillo.

—¿Te moriste? —espetó Summer al otro lado de la línea.

—No, ya voy en camino.

—Necesitaba esos archivos para ayer.

—Lo sé —dije—. Ya casi llego. Solo tuve que...

Colgó antes de que pudiera terminar la frase. Puse los ojos en blanco, dejé el teléfono sobre el montón de archivos y seguí mi camino apresuradamente.

Yo respondía directamente a Summer. Decir que no nos llevábamos bien sería quedarse corto. Era un dolor de cabeza. Pero yo solo era una pasante. Bastante suerte tenía con que me pagaran.

—Aguanta un poco más—, me repetí como un mantra.

Esto era temporal, solo hasta que alguien en Warner Marketing se diera cuenta de que podía hacer mucho más que repartir archivos y traer café. Entonces estaría en la cima.

Trataba de no pensar en el hecho de que había pasado cuatro largos años en la universidad para conseguir un trabajo mejor que este. Si no hubiera tomado un descanso de dos años después de graduarme para cuidar de mi mamá, mi vida sería diferente.

Pero no podía perderme en los “qué habría pasado si...”

Iba a mantener este barco a flote, costara lo que costara. Aunque algunos días se sintieran imposibles.

Doblé la esquina y aceleré el paso, ensayando mentalmente mi disculpa para Summer.

Y entonces, bam.

Choqué de lleno contra alguien. Alguien grande.

Solté un grito al caer hacia atrás. Los archivos volaron por el suelo con un estruendo.

Genial.

—¿Pero qué demonios? —solté molesta. Miré hacia arriba, desde los pantalones de un traje carísimo hasta el pecho amplio, y luego al rostro perfecto que me miraba desde arriba.

El rostro que había salido en portadas de revistas y tabloides durante meses. El mismo que había estado babeando en mi teléfono hace un momento.

El rostro del hombre que era dueño de Warner Marketing.

Tyler Warner, a quien pensé que nunca vería en persona, estaba parado frente a mí. Y yo estaba tirada en el suelo como una lunática.

—Ay, rayos —dije, sacudiendo la cabeza—. Quiero decir, lo siento. No me di cuenta de que era usted. Fue culpa mía.

Se rió y me tendió la mano para ayudarme a levantarme. Traté —y fallé— de parecer elegante mientras luchaba con mi falda tubo. Cuando por fin estuve de pie, me aparté el cabello rubio de la cara y me acomodé la ropa.

Era seguro decir que en persona era aún más impresionante.

Y guapo. Dios mío. Simplemente. Mortalmente. Hermoso.

Cabello rubio oscuro, ojos azules que me atravesaban el alma, y cuando esbozó una sonrisa, sentí que me mareaba.

Estaba a punto de hacerme perder el equilibrio por segunda vez.

—¿Nunca te enseñaron que no se corre en los pasillos? —preguntó, con las comisuras de los labios levantándose en una sonrisa.

Sonaba divertido, no molesto. Menos mal. Estaba bastante segura de que podía despedirme por gritarle al jefe así. Y por atropellarlo.

No es que pudiera haberle hecho daño a Tyler. El hombre estaba construido como un tren de carga —músculos en todos los lugares correctos. Sólido, firme, delicioso.

¿Qué demonios me pasaba? No podía estar babeando por el hombre que era dueño de la empresa. No mientras lo tenía justo enfrente.

—Yo... eh... no. O sea, sí, sé que correr por los pasillos no está bien. Pero la señorita Monroe necesita estos archivos urgentemente... como si los hubiera pedido ayer —me estremecí. Soné ridícula—. Y es intimidante. —Y yo soné como una niña.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
236
ตอนที่ 1.1 คุณหนูไดอาน่า แห่งตระกูลบูเกต์
คฤหาสน์ตระกูล บูเกต์ตึกๆๆๆ!!!“นั้นพี่จะไปไหนคะพี่เดม!” เสียงฝีเท้าเล็กกระทบลงกับพื้นหินอ่อนสีขาวมุกดังขึ้นถี่ๆ ก่อนเสียงหวานใสราวกับระฆังแก้วจะตะโกนลั่นคฤหาสน์หลังใหญ่…เพื่อต้องการส่งสาส์นไปให้ถึงพี่ชายบังเกิดเกล้าของตัวเองโดยเฉพาะ!“=_=หัดทำตัวให้เป็นผู้หญิงเรียบร้อยบ้างเถอะว่ะได”เสียงทอดถอนหายใจดังขึ้นบ่งบอกถึงความเบื่อหน่ายกับเสียงดังกล่าวได้เป็นอย่างดี ก่อนนาทีต่อมาเดมเคร์จะจำใจหยุดปลายเท้าหนาของตัวเองลง..แล้วส่งมือข้างหนึ่งขึ้นไปกระชากแว่นกันแดดสีดำออกจากใบหน้าหล่อเหลาเอาการของตัวเองอย่างไม่สบอารมณ์ จากนั้นก็ไม่รอช้าที่จะหมุนตัวกลับไปเท้าเอวตำหนิยัยลิงน้อยประจำคฤหาสน์ตระกูลบูเกต์อย่างไม่ไว้หน้า และแน่นอนว่าเหตุการณ์รับฝีปากของเดมเดร์กับไดอาน่ามักจะเกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง..จนกระทั่งทุกคนในคฤหาสน์ถึงกับชินชากับสงครามย่อมๆนี้ไปแล้ว ไม่ต่างจากเคนโซ่น้องชายคนสุดท้องที่นอนเกือกกลิ้งอยู่บนโซฟารับแขก..และเจ้าตัวเพียงผงกศีรษะขึ้นมาดูการโต้วาทีระหว่างพี่ชายกับพี่สาว และเพื่อให้ได้อรรถรสเจ้าตัวก็ไม่ลืมที่จะหยิบเอาถังป๊อปคอร์นรสชีสของโปรดโยนเข้าปากอย่างเพลินๆ“โธ่คุณพี่ขาา~~ ไดเป็นคุณหนูตระก
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 1.2 คุณหนูไดอาน่า แห่งตระกูลบูเกต์
“..ไปเที่ยว!”ความวุ่นวายของน้องสาวที่ไม่รู้จักโต..ทำเดมเคร์ตัดสินใจตอบคำถามไดอาน่าออกไปเพื่อให้เรื่องมันจบโดยเร็ว เพราะรู้ดีว่าหากเจ้าตัวไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการคงไม่ยอมให้เขาออกจากคฤหาสน์เป็นแน่! ‘รู้สึกคิดผิดที่กลับคฤหาสน์ในวันนี้จริงๆ!’ เดมเคร์ได้แต่ตำหนิตัวเองที่เลือกกลับบ้านวันนี้อยู่ภายในใจ..เพราะความเป็นจริงเขาไม่สามารถย้อนเวลากลับไปเลือกใหม่ได้อีกแล้ว!“_*_ไปเที่ยวกับใครคะ..กลุ่มพันธมิตร?”แต่เรื่องกลับไม่จบง่ายๆเมื่อยัยจอมแสบเท้าเอวเค้นถามต่อ..ราวกับต้องการทราบรายละเอียดยิบย่อยของการดำเนินชีวิตของเขาในแต่ละวัน สายตาที่เจ้าตัวใช้มองมาไม่ต่างจากแม่ไก่พองขนขู่ราชสีห์ฟ่อฟเลยสักนิด! เดมเดร์นึกหมั่นไส้อยากจะเอื้อมมือไปเขกขมับบางสักทีสองที..เพราะหลังๆมานี้ไดอาน่าเริ่มจะทำตัวเป็นมารดาเข้าไปทุกวันแล้ว“=*=…เปล่า…ไอ้‘เจโรม’ ”จนในที่สุดเดมเคร์ก็ไม่สามารถทนความจุ้นจ้านวุ่นวายของไดอาน่าได้..นั้นจึงทำให้เดมเคร์กรอกตามองบนก่อนจะตอบคำถามน้องสาวจอมแสบสับออกไปในที่สุด!กึกกก!!! เพียงได้ยินชื่อที่หลุดออกมาจากปากของผู้เป็นพี่ชายบังเกิดเกล้า..ไดอาน่าก็รู้สึกเสมือนเวลารอบตัวพลันหยุดลงเสียวินาทีนั้น!
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 2.1 สามีในอนาคต!
“=_=หมายความว่ายังไง..?”คำพูดไม่สบอารมณ์ของพี่สาวจอมยุ่งประจำตระกูลบูเกต์ ทำ ‘เคนโซ่’ หรือบุตรชายคนเล็กของตระกูล โพล่งปากเอ่ยถามพี่สาวของตัวเองออกไป..ด้วยความสงสัยใคร่รู้ในคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของเจ้าตัวขวับบบบ!!!“ก็ตามที่พูดนั้นแหละ”เสียงของผู้ชมละครเวทีประจำตระกูลที่ดังขึ้น..ดึงทุกความสนใจของไดอาน่าให้หันขวับไปเท้าเอวตอบเคนโซ่ออกไปอย่างลวกๆเท่านั้น! เพราะเธอในตอนนี้ยังไม่มีอารมณ์จะมานั่งอธิบายความคิดแสนละเอียดยิบย่อยของตัวเองให้ใครเข้าใจได้! นอกจากรีบพาตัวเองตรงดิ่งขึ้นห้อง!..ถอดเสื้อผ้ากระโดดลงไปแช่ในน้ำนมบำรุงผิวให้นุ่มนิ่มดุจดั่งทารกแรกเกิด เพื่อเตรียมความพร้อมพลีกายถวายความสดซิงให้กับผู้ชายของเธอในอนาคตอันใกล้นี้เท่านั้น!! ‘>.กรี๊ดดด!!..แค่นึกถึงวันที่เธอได้ครอบครองเขา..หัวใจดวงนี้ก็ระริกระรี้เกินหน้าเกินตาเธอไปแล้วว~~~’“=_=พี่นี่มันโตแต่นมกับก้นจริงๆ! เพราะสมองเท่ากับเด็กสองขวับ..หึ!”ใบหน้าที่เฟ้อฝันไร้สาระของไดอาน่าทำเคนโซ่แทบอวกแตกคาโซฟารับรองแขก ถังป๊อบคอร์นรสโปรดถูกโยนทิ้งลงไปบนโต๊ะ..พร้อมๆกับที่เคนโซเอ่ยประชดประชันคนโตแต่ตัวออกไป โดยที่ไม่คิดจะถนอมน้ําใจ..ว่าคนเป็นพ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 2.2 สามีในอนาคต!
“=*= ให้มันรู้ซะบ้าง!..ว่าวันนี้ใครใหญ่ที่สุด!!”คนมีอำนาจใหญ่สุดในคฤหาสน์..เชิดหน้าขึ้นประกาศกร้าวอย่างภาคภูมิใจในตัวเองที่สามารถข่มขู่น้องชายได้ นั้นเพราะเรื่องค่าใช้จ่ายของเคนโซ่อยู่ในกำมือของเธอทั้งหมด เพราะฉะนั้นแล้วถึงเคนโซ่จะรำคาญเธอขนาดไหน..แต่ก็ไม่มีสิทธิ์มาแข็งข้อกับคนอย่างเธอ!“ก็คงพี่นั่นแหละ..นมใหญ่จนน่ากลัว”ท่าทางปัญญาอ่อนไม่สมกับอายุนั้นทำเคนโซอดไม่ได้..ที่จะพังทลายวิมานฟันไร้สาระของพี่สาวตัวเองลงอย่างไม่เห็นใจ พร้อมกันนั้นก็ใช้ฝ่ามือลูบใบหน้าหล่อเหล่าของตัวเองรัวๆ..เพราะไม่ต้องการให้ความปัญญาอ่อนของพี่สาวมาแปดเปื้อน“นี่!..แบบนี้ผู้ชายชอบนะยะ!”คำพูดแดกดันและท่าทีรังเกียจนั่น..ทำเอาความมั่นใจในรูปร่างฟ้าประทานของเธอถึงกับลดฮวบฮาบ! ใบหน้าหวานเริ่มเปลี่ยนสีก่อนเจ้าของพลังเสียงล้านเดซิเบลจะแผดเสียงอย่างเอาเรื่อง..กับคนที่ไม่เห็นถึงความสวยที่ผู้ชายครึ่งโลกต่างหันคอพับ!!“=.=เว้นเคนไว้คนเถอะ..สงสารเสื้อผ้าฉิป!”แต่มีหรือที่สายเลือดเดียวกันจะชื่นชมอีกฝ่ายให้หลงใหลตัวเองไปมากกว่าที่เป็นอยู่ เคนโซ่ลอบพ่นลมหายใจออกอย่างเหนื่อยหน่ายกับชีวิตที่ต้องมามีพี่สาวปัญญานิ่ม พร้อมกันนั้นก็ร
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 3.1 ชายที่ชื่อ เจโรม อีแวนสัน
ณ. มอซิลล่าผับตึกๆๆๆเสียงฝีเท้าหนากระทบลงกับพื้นทางเดินกระเบื้องหินอ่อนดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะที่มั่นคง..บ่งบอกถึงนิสัยที่ดุดันและเด็ดขาดของเจ้าของร่างสูงใหญ่ผู้มีสายเลือดตะวันตกร้อยเปอร์เซ็นต์ได้เป็นอย่างดี สายตาคมกริบสีเทาเข้มคู่นั้นเพียงเหลือบหางตามองบรรดาผีเสื้อราตรีเบื้องล่างของผับ..ไม่ต่างจากอากาศธาตุที่ไม่มีประโยชน์อะไรในชีวิตเท่านั้น ก่อนริมฝีปากสีไวน์ก่ำจะค่อยๆพ่นควันบุหรี่สีขาวขุ่นขึ้นเหนือใบหน้าหล่อเหลาด้วยสายตาเรียบเฉย จากนั้นก็โยนม้วนบุหรี่ที่เหลือเพียงครึ่ง..ทิ้งลงในถังขยะสำหรับเศษบุหรี่โดยเฉพาะอย่างแม่นยำพรึบบบบ!!!“มันมาถึงรึยัง..?”ลูกอมกลิ่นมิ้นท์ที่บอดี้การ์ดส่งให้อย่างรู้งาน..ถูกโยนเข้าปากเพื่อลบล้างกลิ่นบุหรี่ที่พึ่งดื่มด่ำเข้าไปก่อนหน้า จากนั้นเสียงทุ้มแหบพล่าเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวก็พึมพำถามขึ้น..เมื่อเดินมาหยุดอยู่บริเวณหน้าประตูลิฟต์แก้ว ‘ที่มีเพียงกลุ่มเพื่อนคนสนิทของเจ้าของผับเท่านั้นที่จะใช้บริการได้!’“ครับนาย..ตอนนี้คุณเดมเคร์รอนายอยู่ที่ห้องรับรองชั้นสองของผับแล้วครับ” ‘มัลคัม’หรือบอดี้การ์ดมือขวาที่ติดตามเจโรมมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยเอ่ยขึ้นแทบจะทันทีที่เจโ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 3.2 ชายที่ชื่อ เจโรม อีแวนสัน
แกร๊กกกก!!!แต่หงุดหงิดโมโหไปก็เท่านั้น!..เมื่อไอ้คนตันหากลับอย่างมันคงไม่มีทางรับฟังความต้องการของเขา! เจโรมกระแทกลมหายใจออกอย่างหงุดหงิดโมโห..ก่อนจะสาวเท้าเดินผ่านเหล่าบอดี้การ์ดนับยี่สิบชีวิตเข้าไปภายในห้องVVIPประจำกลุ่มทันที‘อื้อออ~~ อย่าบีบแรงสิคะคุณเดมขาาา~~’และก็เป็นภาพเดิมๆที่เจโรมเห็นจนชินตา..เพราะทันทีที่ผลักบานประตูเปิดเข้ามา ก็เห็นเดมเคร์กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงพริตติ้สาวบนโซฟากลางห้อง..โดยไม่คิดที่จะสงสารลูกตาของเขาแม้แต่น้อย และความโรคจิตของมันยังไม่หมดเพียงเท่านั้น! เมื่อมันได้เรียกผู้หญิงมาปรนนิบัติพัดพีตัวเองถึงสามคน..จนเขาถึงกับต้องกรอกตามองบนอย่างเอือมระอา!“….”“^.^ไง…ไอ้เพื่อนรัก..”ซึ่งเจ้าตัวก็ไม่ได้สลดหรือสนใจสีหน้าท่าทางของเขาแม้แต่น้อย เพราะทันทีที่ไอ้ประมุขแห่งตระกูลบูเกต์รับรู้ถึงการมีอยู่ของเขา..มันก็เพียงงัดใบหน้าขึ้นมาส่งเสียงทักทายเขาสั้นๆก่อนจะมุดหน้ากลับไปสนใจทรวงอกพริตตี้ของมันต่อ โดยปล่อยให้เขาเดินตีหน้าไม่สบอารมณ์เข้ามาทิ้งสะโพกสอบลงบนโซฟาตรงกันข้าม..มองมันสนุกสนานกับผู้หญิงข้างกายราวกับคนตายอดตายอยากมาแรมปีกึกกก!!!เจโรมส่ายศีรษะเบาๆอย่างเบื่อหน่ายก
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 4.1 NC ซาตานในร่างเทพบุตร
‘เหอะ!..ที่พูดมาเนี่ยไม่ได้ตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาหัวมึงเลยสินะไอ้สัสเจโรม..น่าไม่อาย!!’“=*=..!”สิ้นคำพูดของตัวเอง..เจโรมก็ถูกเดมเคร์ตอกกลับมาด้วยคำพูดที่เจ็บแสบไม่น้อยไปกว่ากัน ไหล่กว้างขยับขึ้นลงเบาๆก่อนจะกระดิกปลายนิ้วส่งสัญญาณเรียกให้พริตตี้สาวกลับมาปรนนิบัติพัดวีตัวเองต่อ โดยไม่คิดจะสนใจสายตามุ่งร้ายของเจโรม..ที่ตอนนี้แทบจะกระชากมัจจุราชประจำกายขึ้นมาสาดลูกตะกั่วใส่คนตันหากลับจนตัวพรุนเป็นปลาปักเป้า!“=_=มาเป็นสุภาษิตเลยนะไอ้ห่า..!”ไม่วายที่เจโจมจะกัดฟันแดกดันเพื่อนสนิทแสบได้โล่กลับไปอย่างไม่รู้สึกผิด พร้อมกันนั้นก็วางสินค้าตัวใหม่พร้อมกับเอกสารสัญญาซื้อขายลงบนโต๊ะ..หลังจากลงรายมือของตัวเองเสร็จสรรพเรียบร้อย แล้วเปลี่ยนอากัปกิริยาไปคว้าแก้ววอดก้าดีกรีแรงของตัวเอง..ขึ้นมากระดกสาดความร้อนรุ่มลงลำคอทีเดียวหมดแก้ว“กูครึ่งไทย..ย่อมต้องมีคำศัพท์มาด่ามึงมากมายโว้ย!!”คนมีคลังศัพท์คำด่ามากมายอยู่เต็มหัวเอ่ยขึ้นอย่างภาคภูมิใจในตัวเอง คิ้วเข้มที่ฉาดเฉียงอยู่เหนือดวงตาคมกริบขยับขึ้นลงอย่างสนุกสนาน..ที่สามารถทำให้ใบหน้าของอีกฝ่ายหงิกงอเป็นปลายจวักได้“ไอ้สัส!”จากที่ตั้งใจจะไม่หลงเดินตามเก
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 4.2 NC ซาตานในร่างเทพบุตร
พรึบบบบ!!!เฮือกกกก!!!“อึกก!…คะ..ค่ะ!..แก้มนางจะจำไว้ค่ะ”ทันทีที่ได้รับความปราณีจากบุคคลมากล้นด้วยอำนาจเบื้องหน้า พริตตี้สาวสุดสวยก็ไม่รอช้าที่จะรีบกอบโกยอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดพร้อมกับละล่ำละลักตอบรับคำสั่ง..นั่นเพราะรู้ดีว่าบุคคลตรงหน้าสามารถปลิดชีวิตของเธอได้อย่างไม่มีความผิดติดตัว“ถอดเสื้อผ้าแล้วขึ้นไปนอนบนเตียงซะ..!”เนื้อตัวที่สั่นผวาของหญิงสาวไม่ได้ทำให้เจโรมเกิดความสงสารแม้แต่น้อย มุมปากหนาสีไวน์ก่ำเพียงแสยะยิ้มเย็นยะเยือก..ก่อนจะออกคำสั่งให้พริตตี้สาวถอดเสื้อผ้าแล้วขึ้นไปนอนรออยู่บนเตียง“อึกก!…คะ..ค่ะ..แก้มนางจะทำตามทุกอย่างเลยค่ะ”วินาทีนี้แม้จะหวาดกลัวเขามากเท่าไหร่..แต่พริตตี้สาวสวยก็ทำได้เพียงแต่ตอบรับคำสั่งอย่างไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธหรือเล่นตัวใดๆ เธอฝืนกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่พร้อมกับตั้งสติ..เพราะถ้าหากทำให้บุคคลผู้นี้ไม่พอใจคงได้กลายเป็นเถ้าธุลีหายไปในห้วงอากาศ และเมื่อคิดได้ดังนั้น..พริตตี้สาวสวยผู้โชคร้ายก็ไม่รอช้าที่จะรีบเปลืองปราการชิ้นน้อยบนกายของตัวเองออกอย่างรีบเร่งฟุบบบบ!!!และในขณะที่เธอกำลังจะปีนขึ้นไปบนเตียงตามคำสั่ง..พลันวัตถุปริศนาก็หล่นตุบลงมาตรงหน้า พริตตี้สาวส
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 5.1 NC20+++ ความต้องการที่รุนแรง [SM]
‘เธอมีหน้าที่แค่รองรับอารมณ์ของฉันเท่านั้น!’สิ้นคำประกาศิตจากซาตานที่สิงสถิตอยู่ในร่างของเทพบุตรจุฑาเทพ..กลิ่นอายของความอำมหิตที่ซุกซ่อนอยู่ภายในรูปลักษณ์หล่อเหลาก็กระจายไปทั่วทั้งห้องสี่เหลี่ยม พร้อมกับเปลี่ยนให้ห้องรอยัลสวีทหรูแห่งนี้ให้เป็นดั่งห้องเชือดเหยื่อเพียงพริบตาเดียวเท่านั้น! สายตาคมกริบดุดันที่จ้องเขม็งมองไปยังเหงื่อที่อยู่บนเตียงนอน..ไม่มีแม้แต่ร่องรอยแห่งความพิศวาสหรือความหลงใหลอยู่เลยสักนิดเดียว “อึกก!” พริตตี้สาวสวยรู้สึกเสมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดลำคอระหงแน่น ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงบัดนี้ซีดเผือกเป็นไก่ต้ม ก่อนเธอฝืนกลืนน้ำลายลงคออย่างหวาดหวั่น..กับตัวตนด้านมืดของชายที่เธอดันหลงผิดเดินตามมาให้เชือดถึงที่! เหงื่อกาฬมากมายผุดขึ้นมาราวกับดอกเห็ด..บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าการหลงผิดของเธอในครั้งนี้..มันไม่สามารถที่จะถอยหลังกลับได้อีกแล้ว!ดวงตาคมของร่างสูงสง่าตรงหน้าบัดนี้ดุดันจนน่ากลัวราวกับเป็นอีกคน..พริตตี้ที่ตกอยู่ในความหวาดผวากับตัวตนที่แท้จริงของเจโรมพยายามที่จะขยับสะโพกถอยหนี แต่ก็ช้าเกินไปเมื่อซาตานเลือดเย็นตรงหน้า..ตามมากกระชากเรียวขาของหญิงส
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 5.2 NC20+++ ความต้องการที่รุนแรง [SM]
ตั่บบบบบ!!! ตั่บบบบบ!!! ตั่บบบบบ!!! ‘พี่่เดมมมม..พาไดไปด้วยย~~~’ และในจังหวะที่เจโรมพยายามเร่งเครื่อง..เพื่อพาตัวเองหลุดพ้นออกไปจากความทรมานที่กัดกินร่างกายอยู่นั้นเอง พลันเสียงใสราวกับระฆังแก้วที่ตะโกนเรียกหาพี่ชายบังเกิดเกล้าตัวเองก็ดังแทรกเข้ามาในหูอีกครั้ง..“บัดซบ!!!”ทำเอาเจโรมถึงกับสบถคำหยาบคายออกมาอย่างหงุดหงิดงุ่นงาน!เฮือกกก!!!“0.0!”พริตตี้สาวที่กลายเป็นเครื่องรองรับอารมณ์ดุร้ายของซาตานถึงคราต้องผวาเฮือก!..เพราะคำสบถด่าที่หลุดออกจากปากเขาของนั้นบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเขากำลังไม่พอใจอะไรบางอย่าง และแน่นอนว่าเครื่องมือระบายอารมณ์ของเขาที่ดีที่สุดในตอนนี้ก็คือการกระหน่ำแทงร่องรักของเธอหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ..จนหญิงสาวทะยานขึ้นไปไขว่คว้าความสุขสมมาไว้ในมือนับครั้งไม่ถ้วน!ตั่บบบบบ!!! ตั่บบบบบ!!! ตั่บบบบบ!!! แต่ตรงข้ามกับเจโรมที่ไม่สามารถปลดปล่อยความทรมานได้อย่างที่หวัง! กรามแกร่งขบกัดจนขึ้นเป็นสันคมเข้ม..เมื่อครั้งนี้ภาพทุกช่วงเวลาของใครบางคนแทรกซึมเข้ามาในหัวทั้งที่เขาไม่ได้ต้องการเลยด้วยซ้ำ! เจโรมกระแทกลมหายใจออกอย่างเบื่อตัวเอง..เมื่อไม่สามารถสลัดภาพและเสียงของน้องสาวเพื่อนฝู
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status