Semua Bab ผู้ชายคนนี้คุณหนูมาเฟียจองแล้ว (NC20+): Bab 111 - Bab 120

‘อยู่เฉยๆก็พอ…ที่เหลือฉันจะจัดการเอง’ไม่ใช่แค่วิญญาณที่แทบจะหลุดออกจากร่าง เพราะตอนนี้หัวใจดวงเล็กที่กระหน่ำเต้นรัวเร็วราวกับตีกลองในสนามรบ..ก็แทบจะทะลุออกมานอกอกอยู่รอมร่อ ไดอาน่าขบเม้มริมฝีปากบางกระจับอย่างเขินอาย..เพราะสิ้นคำพูดแสนเอาแต่ใจนั้นเสื้อเชิทตัวโคร่งบนร่างกายของเธอก็ถูกผู้เป็นเจ้าของแกะกระดุมออกจนหมด ห้องน้อยเกิดอาการหดเกร็งเสียววูบวาบเมื่อถูกความเย็นจากเครื่องปรับอากาศ..ตกกระทบจนขนอ่อนลุกซู่ไปทั่วสรรพางค์กายสาว กลิ่นกายหอมหวานไม่ต่างจากสารเสพติดชนิดรุนแรง..ทำหน้าที่ปลุกปั่นประสาทการรับรู้ของเจโรมให้คลั่งดังพายุหมุนขนาดใหญ่ ลมหายใจแกร่งกระชั้นชิดขึ้นเรื่อยๆ..เมื่อภาพเบื้องหน้ากำลังจะทำให้เขากักเก็บความต้องการมหาศาลนี้เอาไว้ไม่อยู่!พรืดดด!!!“อะ..!!”นาทีต่อมาไดอาน่าก็ต้องอุทานขึ้นด้วยความตกใจสุดขีด..หลังแผ่นปิดจุดสีเนื้อขนาดเล็กเท่าสามนิ้วได้ถูกเจ้าของนัยต์ตาสีเทาเข้มกระชากออกอย่างป่าเถื่อน ร่างกายของไดอาน่าสั่นผวาก่อนยอดอกสีหวานจะตอบสนองต่อสัมผัสชูชันแข็งเป็นไตขึ้นมารวดเร็ว ด้วยความเขินอายที่ร่างกายเปลือยเปล่าถูกจ้องมองตาไม่กระพริบ..มือเล็กๆก็รีบเลื่อนขึ้นปิดหน้าอกอวบให

แจ๊ะ!!! แจ๊ะ!!! แจ๊ะ!!! แจ๊ะ!!! แจ๊ะ!!!“อะ!..อะ!..อะ!..พี่เจ..อื้อออ!..ไดเสียว”เสียงจังหวะปลายนิ้วร้ายที่กระแทกกระทันผลุบเข้าผลุบออกร่องฉ่ำคับแน่นดังขึ้นถี่ๆ..แทบจะทำไดอาน่าเจียนบ้าคลั่ง! ใบหน้าหวานแดงก่ำราวกับลูกตำลึงสุก..พลางตะกุกตะกักร้องขอความเมตตาจากเจโรมแทบฟังไม่เป็นภาษามนุษย์ นั่นเพราะคนเจ้าเล่ห์มักจะแกล้งงอปลายนิ้วครูดตามผนังถ้ำคับแน่น ทำไดอาน่าร่ำร้องเสียงหลงร่างกายกระตุกรัวๆ..จนเผลอใช้ฝ่าเท้าเล็กข้างหนึ่ง ยกขึ้นถีบหน้าอกแกร่งอย่างไม่อาจควบคุมร่างกายได้..เมื่อเขาทำให้ทุกอย่างที่เป็นเธอมันรวนไปหมด!“กล้าดีนิ”นึกกลัวว่าเขาจะโมโหไปกับการกระทำไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงของเธอ แต่เปล่าเลย!..เพราะเจโรมเพียงแค่กระตุกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์พร้อมกับเปรยขึ้นราวกับโรคจิต ที่ชื่นชอบความรุนแรงเป็นชีวิตจิตใจ..ไดอาน่าที่เห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปก็เกิดอาการเลิ่กลักใจสั่นผวา เพราะเธอดันลืมเรื่องหนึ่งไปเสียสนิท..ว่าตัวตนอีกด้านของเขานั้นมันโรคจิตมากแค่ไหนพรึบบบบ!!!“0.0!พี่เจ!…ไดรับมันไม่ไหว”ใบหน้าหวานราวกับตุ๊กตากระเบื้องพลันซีดเผือกเป็นไก่ต้ม ก่อนจะเดินหน้าเรียกคะแนนความสงสาร..หลังเจโรมถอดถอนปลายนิ

ก๊อกกกก!!! ก๊อกกกก!!! ก๊อกกกก!!!และแล้วช่วงเวลาที่ลินคอนกับมัลคัมหวาดกลัวที่สุดก็เดินทางมาถึงจนได้ เมื่อขบวนรถหรูสีดำทมิฬที่มีตราสัญลักษณ์ของตระกูลบูเกต์ติดอยู่..กำลังขับเคลื่อนตามกันเข้ามาภายในอาณาจักรตระกูล อีแวนสัน บวกกับสภาพอากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝันที่มาพร้อมกับขบวนรถ..แทบจะไม่ต่างจากพญามัจจุราชที่ค่อยๆคืบคลานเข้ามาปลิดชีพของพวกเขา“นะ..นายครับ”ทั้งสองสลับมองหน้ากันอยู่ชั่วครู่หนึ่ง..ก่อนจะเป็นลินคอนที่จำต้องเป็นหน่วยกล้าตาย ส่งเสียงตะโกนเรียกผู้เป็นนายที่ยังคงเก็บตัวเงียบอยู่ภายในห้องทำงานอย่างกล้าๆกลัวๆ นั้นเพราะเจโรมไม่ได้รู้สึกเป็นเดือดเป็นร้อนอะไรกับสถานการณ์ที่มันกำลังวุ่นวายจนยากที่จะหลีกเลี่ยงได้..ทำราวกับเจ้าตัวตั้งใจที่จะทำให้มันเป็นแบบนี้มาโดยตลอดอยู่แล้ว!ขวับบบ!!!/ขวับบบ!!!ความคิดที่แทบไม่ต่างกันนั้น..ทำทั้งสองคู่หูคู่ตายหันขวับไปมองหน้ากันอย่างพร้อมเพียง สัญชาตญาณที่ต่างก็แม่นยำพอๆกันกำลังแจ้งเตือนจุดเปลี่ยนที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า“มึงกับกูคงพลาดอะไรไป”ลินคอนพึมพำลอดผ่านไรฟันอย่างคิดไม่ตก ใบหน้าที่เคร่งเครียดจัดบ่งบอกได้เป็นอย่างดีตัวเองกับเพื่อนคงจะพลาดเหตุการณ์บางอย่

สิบนาทีต่อมาณ.โถงคฤหาสน์ของเจโรม“ตายจริง~~ น้าไม่ได้เจอเดมตั้งนาน..หล่อขึ้นจนน้าจำเดมแทบไม่ได้เลย~~”ทันทีที่ได้เห็นเพื่อนของบุตรชายนั่งอยู่บนโซฟารับแขกบริเวณโถงคฤหาสน์ โอลิเวียก็ไม่รอช้าที่จะส่งเสียงทักทายเพื่อนบุตรชายเพียงคนเดียวของเธออย่างสนิทสนม..โดยไม่ทันได้สังเกตเห็นถึงบรรยากาศรอบกายที่เปลี่ยนไปจากทุกครั้ง!“สวัสดีครับคุณน้า”เดมเคร์จำต้องละสายตาจากเจโรมชั่วคราว..เพื่อหันไปทักทายมารดาของไอ้เพื่อนตัวร้ายอย่างนอบน้อมถ่อมตน ซึ่งก็ได้รับรอยยิ้มเอ็นดูจากโอลิเวียที่รีบเดินเข้ามานั่งใกล้ๆไดอาน่า..แล้วส่งสัญญาณให้แม่บ้านนำของว่างเข้ามารับแขก“มารับน้องสาวหรือเดม?”โอลิเวียระบายยิ้มอย่างอารมณ์ดีที่นานทีปีหนคฤหาสน์ของเจโรมจะคึกคัก พร้อมกันนั้นก็เอื้อมมือไปจับมือเล็กของไดอาน่ามากุมไว้..แล้วหันไปเลียบเคียงถามเดมเคร์ที่ดูเหมือนจะสงบนิ่งกว่าทุกครั้ง แต่พอสมองที่ฉลาดเป็นกรดเริ่มปะติดปะต่อสถานการณ์ได้บ้างโอลิเวียก็ลอบยิ้มกริ่ม เพราะดูเหมือนเดมเคร์จะหวงน้องสาวของตัวเองไม่น้อย..ถึงได้ตีหน้าขรึมเป็นยักษ์เฝ้าวัดโพธิ์แบบนี้“ครับคุณน้า ผมมารับไดกลับ..แต่ดูเหมือนจะไม่ง่ายอย่างที่คิดครับ”ซึ่งเดมเคร์ก็ไ

ใช่แล้วเธอกำลังถูกพี่ชายจอมเผด็จการคุมประพฤติ! ไม่อยากพูดให้ชอกช้ำหัวใจและความรู้สึกไปมากกว่านี้..แต่มันก็ที่คือเรื่องจริงที่เธอถูกขังให้ทบทวนตัวเองอยู่ภายในห้องนอน! โดยมีแม่นมและเคนโซ่คอยเที่ยวส่งข้าวส่งน้ำให้เธอตามคำสั่งเด็ดขาดของท่านประมุขผู้กุมอำนาจแห่งตระกูลบูเกต์ โดยไม่มีสิทธิ์ให้การช่วยเหลือเธอทุกทาง!..เพราะไม่อย่างงั้นทุกคนจะได้รับโทษอันสูงสุดของตระกูล!“ทานสักหน่อยเถอะค่ะคุณหนู”อาหารที่ยังไม่ถูกแตะแม้แต่คำเดียว..ทำแม่นมที่ดูแลไดอาน่ามาตั้งแต่เป็นเด็กแบเบาะหัวใจแทบจะขาดรอนๆ ก่อนจะวางถาดอาหารชุดใหม่ลงบนโต๊ะแทนที่อาหารชุดเก่า พร้อมกับเอ่ยบอกไดอาน่าให้นำสารอาหารเหล่านี้เข้าสู่ร่างกายบ้าง..ก่อนที่จะเป็นลมเป็นแล้งไป ซึ่งแม่นมอย่างเธอก็คงจะเสียใจมากที่ไม่สามารถดูแลคุณหนูแห่งตระกูลบูเกต์ให้ดีพอ..เหมือนดั่งคำมั่นก่อนที่เธอจะเข้ามารับหน้าที่ที่ทุกคนให้ความไว้วางใจ“ไดยังไม่หิวค่ะ”น้ำเสียงเศร้าๆไม่ได้สดใสร่าเริงเหมือนอย่างเดิมเอ่ยบอกแม่นมที่เธอเคารพรัก พร้อมกับส่ายศีรษะทุยเล็กเบาๆแล้วเบนใบหน้าหนีจากถาดอาหารบนโต๊ะไปยังหน้าต่าง ดวงตากลมโตพลันสั่นระริกไม่ได้รู้สึกโกรธพี่ชายจอมเผด็จการมากขน