All Chapters of ผู้ชายคนนี้คุณหนูมาเฟียจองแล้ว (NC20+): Chapter 121 - Chapter 130

มอซิลล่า ผับ“ครับแด๊ด..”เสียงเข้มดุดันเอ่ยทิ้งท้ายก่อนที่จะกดวางสายผู้เป็นบิดาบังเกิดเกล้า ที่ได้ต่อสายตรงมาถามถึงสาเหตุที่เขาตัดสินใจคุมความประพฤติของไดอาน่า..โดยไม่คิดที่จะปรึกษาอะไรกับท่าน ซึ่งพอท่านได้ฟังในสิ่งที่เขาทำใจยอมรับไม่ได้..ท่านก็พอจะเข้าใจความรู้สึกและพยายามทำให้เขาใจเย็นลง นั่นเพราะความเป็นจริงแล้วไดอาน่าไม่ได้แข็งแกร่ง..เธอลูกเลี้ยงดูมาอย่างเปราะบางแทบจะไม่ต่างจากไข่ในหิน ฉะนั้นแล้วการจะทำให้ไดอาน่าเข้าใจถึงความเป็นห่วงของทุกคน..ก็ควรที่จะใช้วิธีละมุนละม่อมแทนการใช้วิธีรุนแรงอย่างที่เขาได้เลือกทำกึกกก!!!ปลายเท้าหนาจำต้องหยุดชะงักอยู่กับที่..เพราะทันทีที่หมุนตัวเตรียมจะเดินกลับเข้าห้องVVIPของทางผับ ดันเจอกับตัวต้นเหตุที่ทำเดมเคร์อาละวาดบอดี้การ์ดของไดอาน่าจนสลดเหมือดคารองเท้า แต่มันก็ไม่สามารถทำให้เดมเคร์อารมณ์เย็นลงได้..เพราะทุกครั้งที่ความจริงเกี่ยวกับน้องสาวเขาถูกรังแกแทรกเข้ามาในหัว คนเป็นพี่ชายเฉกเช่นเขาก็แทบอยากจะยกพวกไปถล่มไอ้เพื่อนชั่วร้ายอย่างมันให้เละคาตีนนัก!“….”แต่กลับตรงกันข้ามกับเจโรม..ที่เพียงยืนล้วงกระเป๋ากางเกงแสลกสบประสานสายตากับเดมเคร์อย่างไม่คิด

ห้องVVIP ของมอซิลล่า ผับหมับบบ!!! หมับบบ!!!“0.0..เห้ยยยย!!!…ไอ้เคย์เดน!!!”ความวุ่นวายพลันเกิดขึ้นเป็นระยะๆ..หลังทั้งสี่ได้ฟังคำสารภาพบาปจากปากของเจโรมทั้งหมด อารมณ์เดือดดาลสลับกันปะทุราวรับภูเขาไฟระเบิดย่อมๆ..เมื่อไดอาน่าก็ไม่ต่างจากน้องสาวที่ทุกคนเฝ้าทะนุถนอมมาตั้งแต่เด็ก แต่บัดนี้กลับถูกไอ้เสือร้ายเงียบลักลอบเข้ามาเจาะไข่แดงหน้าตาเฉย! ฉะนั้นแล้วจึงเป็นเรื่องปกติ..ที่ไอ้พี่ชายจอมหวงน้องสาวแต่ไม่แสดงออกอย่างเดมเคร์จะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาขนาดนี้พรึบบบบ!!!!“=*=กูละอยากกระทืบมึงฉิปหายเลยวะสัส!..นั่นน้องเพื่อนนะโว้ย!!!”เคย์เดนสะบัดชายเสื้อเชิทพร้อมกับทิ้งสะโพกสอบลงนั่งบนโซฟากำมะหยี่สีแดงเลือดนก..ก่อนจะต่อว่าเจโรมอย่างเดือดดาลไม่ต่างจากเดมเคร์ และท้ายประโยคนั้นก็ลืมที่จะย้ำว่าไดอาน่าคือน้องสาวในสายเลือดของเดมเคร์..และมันคือสิ่งต้องห้ามที่ทุกคนก็รู้ดีว่าแตะไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บขบ!“แล้วยังไง..ก็ไม่ใช่น้องกูสักหน่อย”แต่กลับไม่มีแม้ร่องรอยแห่งความสำนึกเฉกเช่นมนุษย์ทั่วไปให้ทุกคนได้เห็นจากเจโรม นอกเสียจากควันบุหรี่ที่ถูกพ่นขึ้นเหนือใบหน้าหล่อเหลา..พร้อมกับคำพูดที่ไม่ต่างจากน้ำมันที่ราดลงบ

คฤหาสน์ตระกูลบูเกต์พรึบบบบ!!!มือเล็กจัดการโยนโทรศัพท์ของตัวเองลงบนเตียงอย่างไม่สบอารมณ์..หลังจากที่กดรับสายเบอร์ปริศนาแต่ก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆจากปลายสายกลับมา ทำราวกับมีมือดีโทรมาก่อกวนอารมณ์ที่ไม่สงบของเธอในช่วงเวลาที่นางมารกำลังเข้าครอบงำจิตใจอยู่ ใบหน้าหวานราวกับตุ๊กตากระเบื้องบัดนี้ยับยู่ยี่ไม่ต่างกับผมเฝ้า..ที่ฟูฟ่องราวกับคนบ้าสติเลอะเลือน ลมหายใจถูกพ่นออกมาอย่างรุนแรง..ก่อนไดอาน่าจะระบายอารมณ์ที่ยังไม่เข้าที่ลงกับหมอนที่ถูกกำปั้นเล็กชกรัวๆจนไม่เป็นทรงเดิมอีกต่อไปก๊อกกกก!!! ก๊อกกกก!!! ก๊อกกกก!!!กลับมานั่งกอดเข่าโศกเศร้าอยู่บนเตียงได้ไม่นานเสียงเคาะบานประตูห้องก็ดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่บานประตูจะค่อยๆเปิดออกกว้างเผยให้เห็นบุคคลที่เธอคิดถึงสุดหัวใจ“หม่ามี้ขาาาา~~~”เสียงใสสั่นเครือเล็กน้อยตะโกนร้องเรียกมารดาคนสวยเสียงดังลั่นสนั่นลั่นห้อง และไม่รอช้าที่จะกระโดดลงจากเตียงนอนเจ้าหญิงของตัวเองกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปกอดผู้เป็นมารดา ที่ยืนยิ้มอ้าแขนรอรับอย่างรู้ดี..ว่าเธอในตอนนี้กำลังต้องการความอบอุ่นจากท่านเป็นอย่างมากฟุบๆๆๆ~~~ ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและความประสงค์ดี..ค่อยๆลูบศี

หนึ่งอาทิตย์ต่อมาเป็นหนึ่งอาทิตย์ที่ทำให้เธอได้เรียนรู้และเติบโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า..จนเธอที่เคยหมกมุ่นอยู่แต่กับการวาดฝันอนาคตภาพลวงตา เริ่มกล้าที่จะก้าวขาเดินออกมาเผชิญหน้ากับความจริง..ว่าบางทีบทสรุปของความคิดอาจไม่เป็นดั่งที่คาดหวังเอาไว้ แม้ว่ามันจะเป็นสิ่งที่ยากที่จะยอมรับ..และเธอก็ต้องเข้มแข็งและยืนหยัดเพื่อกลับมากอบกู้ศักดิ์ศรีของตัวเองคืนบ้างพรึบพรับๆๆๆ และความตั้งมั่นนั้นก็นำมาสู่การเลือกเสื้อผ้าที่จะสวมใส่ออกงานกาล่าดินเนอร์..ในค่ำคืนนี้เป็นเพื่อนมารดาคนสวยของเธอเป็นงานแรก ใบหน้าหวานราวกับตุ๊กตาและเบื้องค่อยๆหงิกงอลงเรื่อยๆ เมื่อเสื้อผ้ามากมายที่ให้เหล่าแม่บ้านขนออกมาจากตู้ให้เธอเลือก..กลับไม่มีชุดไหนเลยที่พอจะถูกตาต้องใจคุณหนูมาเฟียสุดสวยอย่างเธอ! นั่นจึงทำให้ไดอาน่าทอดถอนหายใจออกมายาวเหยียดเป็นกิโล..ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนกลิ้งเป็นขนุนไปบนกองเสื้อผ้าเท่าภูเขา พร้อมกับเปิดโหมดให้สมองช่วยคิดว่าทางออกสำหรับเรื่องนี้โดยด่วน..เพราะเธอจะไม่ยอมออกไปพบปะสาธารณะด้วยสภาพโทรมๆอย่างนี้แน่นอน!พรึบบบบ!!!“0.0!ยัยเพลินไง!”และตัวช่วยที่เธอต้องการที่สุดในตอนนี้..ก็คงจะหนีไม่พ้

พรึบพรึบๆๆแฟ้มเอกสารเล่มแล้วเล่มเล่าที่เจโรมนั่งตรวจทานและตวัดปลายปากกาด้ามหรูเซ็นลงไป ก่อนที่จะจับโยนลงไปกองรวมกันอยู่บนโต๊ะทำงาน..จากนั้นก็เลื่อนมือไปหยิบแฟ้มเอกสารชุดใหม่มาตรวจดูความเรียบร้อยต่อเรื่อยๆไม่ต่างจากเครื่องจักรกลไร้ชีวิต นั่นเพราะเขาไม่ชื่นชอบความผิดพลาด..ซึ่งมันก็ไม่ต่างจากชีวิตที่แสนจะว่างเปล่าของตัวเองในยามนี้ ที่มันกำลังขาดหาย..จากสิ่งที่เรียกว่าความวุ่นวายในแบบฉบับของไดอาน่าติ้งงงง!!!พลันจังหวะนั้นเองเสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าก็ดังขึ้นในรอบหนึ่งอาทิตย์..ที่เจโรมหมกตัวเคลียร์งานของตัวเองอยู่แต่ภายในห้อง และแน่นอนว่าพอได้ยินเสียงนั้นเอกสารสำคัญของบริษัทก็ไม่อยู่ในสายตาอีกต่อไป..เมื่อทุกความสนใจได้พุ่งไปยังโทรศัพท์สีดำแบรนด์ดังของตัวเองอย่างรวดเร็ว“หึ..”รูปแอบถ่ายที่โชว์หราอยู่บนหน้าจอสามารถเรียกรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ปรากฏขึ้นบริเวณริมฝีปากสีไวน์ก่ำ ดวงตาคมกริบที่เคยเรียบเฉยบัดนี้พลันเปลี่ยนเป็นทอประกายระยิบระยับของความเจ้าเล่ห์..เมื่อเหยื่อที่ตัวเองเฝ้ามองอยู่ในความมืดเงียบๆได้เริ่มเคลื่อนไหว และแน่นอนว่าคนที่รอคอยโอกาสนี้อยู่ก่อนแล้ว..ย่อมไม่มีทางที่จะปล่อยให้เหยื่อ