All Chapters of ผู้ชายคนนี้คุณหนูมาเฟียจองแล้ว (NC20+): Chapter 201 - Chapter 210

ความตั้งใจที่อยากจะเซอร์ไพรส์เพื่อนสาว..กลับกลายเป็นเธอเสียเองที่ถูกทั้งสองเซอร์ไพรส์กลับ! ไดอาน่าเสมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างเมื่อได้เห็นสภาพตื่นนอนของเพื่อนสนิททั้งสอง!..และการแต่งกายที่สวมใส่เพียงเสื้อคลุมอาบน้ำอยู่บนตัว มองจากดาวอังคารก็รู้ได้ในทันทีว่าทั้งสองพึ่งพากิจกรรมอะไรมา! และเธอก็ไม่ได้ไร้เดียงสาถึงขั้นจะดูไม่ออกว่าทั้งสองได้ข้ามเส้นเพื่อนกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว“ขะ..ขอโทษที่ไม่เรียบร้อยค่ะ..พวกเราขอเวลาสักครู่นะคะ”เพลินวานเป็นฝ่ายได้สติ..ก่อนจะรีบเอ่ยขอโทษขอโพยคนข้างๆเพื่อนสาว จากนั้นก็หันขวับไปส่งสัญญาณไล่ตะเพิดมาไคให้กลับเข้าไปแต่งตัวให้เรียบร้อย..ก่อนจะหันมาส่งยิ้มแห้งๆทิ้งท้ายแล้วรีบดึงบานประตูปิดลงอย่างรวดเร็ว!ปังงงงงง!!!“0.0…นะ..นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ยยย~~~”ลมจากการปิดประตูกระแทกเข้าใบหน้าอย่างจัง..ดึงเอาสติสัมปชัญญะของไดอาน่าให้กลับเข้าสู่ร่าง ก่อนดวงตากลมโตจะกระพริบปริบๆพลางละล่ำละลักปรึกษากับตัวเองเบาๆ..เมื่อเหตุการณ์ชวนโลกแตกเบื้องหน้ายังคงทำเธอจับต้นชนปลายไม่ถูก แต่ถึงอย่างนั้นถ้าหากทั้งสองจะลงเลยกันจริงๆเธอก็พร้อมสนับสนุนเต็มที่..แค่เพียงขอเวลานอกตกใจก่อนก

หนึ่งสัปดาห์ต่อมาพรึบพรับๆๆ“ยัยขี้เซา..ตื่นได้แล้ว”ช่วงหลังมานี้เจโรมต้องเป็นฝ่ายปลุกเจ้าขี้เซาที่นอนหลับอุตุไม่ยอมตื่นจากฝัน..จนเขาเริ่มรู้สึกไม่สบายใจกับอาการผิดปกติของร่างบาง ที่หลังๆมานี้ความแสบสันแทบไม่มีให้เห็น..แต่ความขี้เซากลับเข้ามาแทนที่และมากขึ้นจนมันทำให้เจโรมเป็นกังวลใจ “งึมงำๆๆ..กี่โมงแล้วขาาาา~~”ไม่นานหลังจากที่ถูกปลุก..เสียงหวานแหบพล่าก็พึมพำขึ้นโดยที่เปลือกตาทั้งสองข้างยังคงปิดสนิท นั่นเพราะตอนนี้เธอยังคงรู้สึกง่วงเสมือนนอนไม่เต็มอิ่ม และตัวต้นเหตุที่ยืนนิ่วหน้าคิ้วขมวดอยู่ตรงหน้าของเธอนั่นแหละ..ที่ทำให้เธอเหนื่อยล้าไปทั่วร่างกายแบบนี้พรึบบบ!!!“ทำหน้าดุทำไมคะเนี่ยย?”ไดอาน่าเปิดปากหาวน้ำตาเล็ด ก่อนจะยื่นปลายนิ้วเล็กไปคลึงบริเวณหัวคิ้วที่ขมวดเป็นปมยุ่งเหยิงของเจโรมให้คลายลง แล้วเอียงศีรษะถามคนหน้าดุด้วยความสงสัย..และไม่ลืมที่จะใช้รอยยิ้มอ้อนเรียกคะแนนความสนใจไปด้วย“นอนจนจะกลายเป็นหมูอยู่แล้ว”รอยยิ้มสดใสทำให้เจโรมคล้ายความเป็นกังวลได้เปราะหนึ่ง แต่ภายในใจนั้นยังคงเป็นห่วงกับอาการแปลกประหลาดนี้ไม่น้อย แต่พอได้เห็นดวงตาใสแป๋วของไดอาน่าเจโรมก็ยอมวางความสงสัยทุกอย่างเอ

เวลาต่อมา“=0=ฮ่าววว~~~”นั่งหวีผมอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ภายในห้องแต่งตัว ไดอาน่าก็พยายามเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้น..พร้อมกับอ้าปากหาววอดๆอย่างไม่ห่วงภาพลักษณ์ความสวย ซึ่งไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรช่วงนี้เธอถึงได้รู้สึกง่วงอยู่บ่อยๆ แม้จะพยายามทำตัวเองให้กระปรี้กระเปร่าอยู่ตลอดเวลา..แต่ก็เพียงไม่นานเธอก็กลับมาง่วงนอนอีกครั้ง และเพราะเป็นแบบนี้กิจกรรมแช่น้ำนมบำรุงผิวของเธอถึงต้องยกเลิกไปอย่างไม่มีกำหนด นั่นเพราะเจโรมและมารดาของเธอไม่อนุญาตให้ทำอีก..หรือจนกว่าเธอจะกลับมาเป็นปกติหมับบบบ!!!ซึ่งก็เหมือนในตอนนี้ที่เธอกำลังจะหลับกลางอากาศ..โดยที่ยังทาครีมบำรุงผิวไม่เสร็จด้วยซ้ำ! แต่ทุกครั้งที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นเจโรมก็มักจะเข้ามาช่วยเหลือเธอได้ทันเสมอ ไดอาน่าพยายามต่อสู้กับเปลือกตาที่หนักอึ้ง..ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไประบายยิ้มแทนคำขอบคุณที่เขาอยู่ตรงนี้ และคอยปกป้องคุ้มครองเธอให้ปลอดภัยครบสามสิบสอง“ไปโรงพยาบาลกัน”เป็นครั้งแรกที่เจโรมยื่นคำขาด..ให้ไดอาน่าไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกายเช็คร่างกายให้ละเอียด เพราะทุกครั้งที่พบว่าเธอทิ้งตัวกลางอากาศ..หัวใจแกร่งก็กระตุกวูบกลัวจะเกิดอะไรขึ้นกับร่างบาง“ได

ปังงงงง!!!สายลมเย็นๆที่ปะทะเข้าใบหน้าทำไดอาน่ารีบหลับตาปี๋ยืนตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า เมื่อภายในหัวนาทีนี้เต็มไปด้วยข้อสันนิษฐานมากมายเกี่ยวกับอาการผิดปกติของเจโรม และไม่สามารถจัดการกับอารมณ์ที่ปั่นป่วนเกินกว่าพายุหมุนของตัวเองได้ จึงทำให้ไดอาน่ากลั้นน้ำตาเม็ดโตเอาไว้ไม่อยู่..ได้แต่ยืนสะอื้นไห้จนตัวสั่น อยู่หน้าประตูห้องน้ำที่ถูกเปิดออกกว้างด้วยฝีมือของคนที่เธอเป็นห่วงสุดใจหมับบบบ!!! พรึบบบบ!!!ก่อนจะถูกเจโรมรั้งตัวเข้าไปโอบกอด..พร้อมกับปลอบประโลมร่างบางที่กำลังร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรด้วยสัมผัสที่เขาทำได้ดีที่สุด โดยที่ในเวลาเดียวกันนั้นเจโรมที่เกือบจะหมดแรงกับการอาเจียนอย่างรุนแรง ก็ถือโอกาสสูดดมกลิ่นหอมของไดอาน่าเข้าไปเยียวยาร่างกายและศีรษะที่หนักอึ้ง..จนทุกสิ่งทุกอย่างรอบกายพลันเอนเอียงไปหมดพรึบบบบบ!!!“0.0..พะ..พี่เจ..?”น้ำหนักที่ทิ้งตัวลงมาเรื่อยๆทำไดอาน่าต้องรีบดึงสติของตัวเอง..แล้วเป็นฝ่ายรีบประคองร่างใหญ่เอาไว้อย่างอัตโนมัติ ต่อมน้ำตาพลันหยุดทำงานชั่วขณะ..ก่อนไดอาน่าจะละล่ำละลักเรียกเจโรมอย่างลุ้นระทึก เพราะความผิดปกติที่เธอสัมผัสได้นี้..มันสะกิดต่อมความกลัวของเธอให้ทำงานอีกครั้ง

สามวันต่อมาเหมือนสวรรค์จะเล่นตลก..จากที่เธอต้องเป็นคนที่มีความสุขมากๆ กลับต้องแบ่งส่วนหนึ่งมาคอยเป็นห่วงเจโรมที่หลังจากวันนั้น..ก็มักจากอาศัยอยู่ในห้องน้ำจนกลายเป็นกิจวัตรประจําวันไปเสียแล้ว ไม่พออาการคลื่นไส้อาเจียนยิ่งกว่าอาหารเป็นพิษของเขาก็เหมือนจะรุนแรงมากยิ่งขึ้น ซึ่งคนดื้อเอาแต่ใจก็ยังคงเป็นคนดื้ออยู่วันยันค่ำ..เพราะเจโรมไม่คิดจะไปโรงพยาบาลจนเธองอนเขาสามเวลาหลังอาหาร แต่คนเจ้าเล่ห์ก็มักจะใช้วิชาง้อล้ำลึกมาทำให้เธอไม่อาจโกรธเคืองเขาได้นาน ไม่ต่างจากวันนี้…ที่เขาก็ดื้อไม่ยอมทำตามคำขอของเธอเหมือนเดิม!แกร๊กกกก!!!“พี่เจควรจะไปโรงพยาบาลแทนการไปสถานที่อโคจรแบบนั้นนะคะ”เพียงแค่บานประตูห้องน้ำถูกเปิดออก..เสียงหวานที่เตรียมคำพูดเป็นชุดก็จัดการร่ายยาวใส่คนดื้อตรงหน้าอย่างจริงจัง ใบหน้าหวานหงิกงอเป็นปลายจวักก่อนจะเดินหน้ากดดันเจโรมอย่างหนัก..เพราะเธอได้รับคำขอร้องจากทุกคนให้ช่วยทำให้เจโรมยอมไปโรงพยาบาลสักที ซึ่งเธอที่มีความคิดเห็นตรงกันกับทุกคนก็ไม่ลังเลที่จะแปลงร่างเป็นนางมารน้อย..เพื่อเข็นคนดื้อให้ยอมไปตรวจร่างกายให้ละเอียดยิบอีกครั้ง“บ่นเป็นยัยแก่ไปได้…พี่มีประชุม..พี่เราก็ไป”แต่ก็อ