All Chapters of ผู้ชายคนนี้คุณหนูมาเฟียจองแล้ว (NC20+): Chapter 181 - Chapter 190

วันต่อมาฟอดดดด~~~ปลายจมูกโด่งเป็นสันเคลื่อนลงไปฝังบนแก้มซาลาเปานุ่มนิ่มของคนขี้เซา..ที่ยังคงนอนหลับน้ำลายยืดอยู่บนเตียงหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ แตกต่างกับเจโรมที่ในตอนนี้ได้อยู่ในชุดสูทสีดำสนิทพร้อมออกไปตามนัดหมายของบิดาจอมขี้เซาแล้ว “อื้อออออ~~”แค่ยังไม่ทันได้หมุนตัวด้วยซ้ำ..พลันเสียงบ่นงึมงำในลำคอระหงของคนที่นอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงก็ดังขึ้น เจโรมส่ายศีรษะเบาๆอย่างอ่อนอกอ่อนใจ..ก่อนจะล้วงมือหยิบกระเป๋าตังขึ้นมาหยิบบัตรแบล็คการ์ดสีสำหรูขึ้นมาวางบนโต๊ะข้างหัวเตียง ทำตามสัญญาที่ได้ให้ไว้กับไดอาน่า..เสร็จสรรพเรียบร้อยแล้วเจโรมก็ขยับปลายเท้าหนาเดินออกไป พร้อมกับโทรศัพท์ที่สั่นเครืออยู่ในกระเป๋ากางเกงแสลก บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าอีกฝ่ายคงจะร้อนอกร้อนใจกลัวเขาจะผิดนัด..ถึงขึ้นต้องโทรมาเร่งเขายิกๆแบบนี้“หึ..”เสียงแค่นหัวเราะในลำคอดังขึ้นเบาๆ ก่อนเจโรมจะปล่อยให้จอมขี้เซามีความสุขในห้วงเวลาหลับใหลของตัวเอง จากนั้นเขาก็ก้าวขาเดินออกไปจากห้องนอนเพื่อไปตามนัดหมายที่บิดาของจอมขี้เซาได้หยิบยื่นให้..โดยที่ปล่อยให้คนถูกสูบเรี่ยวแรงจนหมดตัวนอนพักผ่อนอยู่บนเตียงจนกว่าที่เธอจะพอใจตึกๆๆๆๆหนึ่งชั่วโม

“หึ..งั้นผมจะทำลายสถิตินั้นเองครับ”สิ้นคำพูดนั้นบรรยากาศรอบข้างก็เย็นยะเยือกลงฉับพลัน เจโรมกระตุกยิ้มมุมปากเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะตวัดขายาวราวกับนายแบบเดินเข้ามาทิ้งสะโพกสอบลงนั่งบนเก้าอี้ตรงกันข้ามกับอดีตมาเฟียใหญ่ ที่พยายามเก็บงำความไม่พอใจของตัวเองเอาไว้อย่างสุดกำลัง และเขาก็เลือกที่จะทำเป็นมองไม่เห็นรังสีอำมหิตนั้น..และกวาดสายตาสังเกตสถานการณ์ตรงหน้าตามสัญชาตญาณ“กติกาไม่ยุ่งยาก..แค่นายหยิบได้ไพ่ใหญ่สุดขึ้นมาก็ชนะทันที”ทันทีที่เจโรมนั่งประจำเก้าอี้ที่เตรียมเอาไว้โดยเฉพาะ..ที่อดีตมาเฟียที่ชื่นชอบในการพนันก็แจกแจงกติกาการเล่นให้แก่เจโรมได้รับรู้ พร้อมกันนั้นก็กระดิกนิ้วเรียกพนักงานแจกไพ่ของคาสิโนเข้ามาประจำที่“ผมจะมั่นใจได้ยังไงว่าคุณลุงจะไม่คิดวิธีโกงผม”เจโรมกวาดสายตาสำรวจไปรอบๆ..ก่อนมาทำทีหยั่งเชิงถามอดีตมาเฟียผู้ชื่นชอบการพนันทุกชนิดบนโลกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ จนเดมเคร์ที่ยืนมองอยู่ขมวดคิ้วยุ่ง..พยายามตามหาความผิดปกติของอดีตเพื่อนจอมร้ายกาจช่วยเหลือผู้เป็นบิดาอย่างแข็งขัน“หึ…นำไพ่ไปให้มันเช็ค”นอกจากคริสเตียนจะไม่หงุดหงิดแล้ว..บริเวณมุมปากยังปรากฏเป็นรอยยิ้มลึกลับ ก่อนจะหันไปสั่

“หึๆๆ”ความรู้สึกแห่งชัยชนะมันช่างหอมหวานจนคนเจ็บที่นอนเป็นผักอยู่บนเตียงคนไข้..ถึงกับยิ้มหน้าบานเท่าจานดาวเทียม เพราะแน่นอนว่าหลังจากแผนการพลีชีพของเจโรมสำเร็จไปได้ด้วยดี..จากการกางแขนปกป้องอดีตมาเฟียยักษ์ใหญ่อย่างไม่กลัวตาย หลังจากนั้นมา..กางขวางคอทั้งสองคนก็ถูกประมุขตัวจริงแห่งตระกูลบูเกต์ลากไปสั่งสอนจนหน้าหดเหลือสองนิ้ว ‘สมใจไอ้ช้อยคนนี้ซะเหลือเกิน!’“มีความสุขเชียวนะมึง!”แต่มีความสุขอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวได้ไม่นาน..อดีตเพื่อนตัวดีของเขาก็กัดฟันส่งเสียงทักทายอยู่บริเวณบานประตูห้องพักฟื้น นั่นเพราะเขาพึ่งจะถูกผ่ากระสุนออกมาจากแผ่นหลังเสร็จเมื่อไม่กี่ชั่วโมงมานี้..และมันก็เสนอให้เขาพักรักษาตัวอยู่ในชั้นพักฟื้นของตระกูลบูเกต์“มึงควรจะเรียกกูว่าน้องเขยได้แล้วนะไอ้เดม”คนเจ็บปากแจ๋วเลิกคิ้วทวงถามอดีตเพื่อนสนิทด้วยใบหน้าเรียบเฉย..ไม่ได้แสดงอาการเจ็บปวดอะไรออกมาให้เห็นแม้แต่น้อย ความกวนประสาทด้วยใบหน้ามึนๆของมัน..ถ้าหากไม่เห็นว่ามันโดนยิงกับตา เขาก็คงจะคิดว่ามันแกล้งทำแล้วละ“เหอะ!..ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ากูจะได้มึงเป็นน้องเขยว่ะ!”ไม่อยากจะยอมรับความจริงสักเท่าไหร่..แต่ในเมื่อทุกอย่างมันดำเนิน

แกร๊กกกก!!!“แบร่~~~”แม้ว่าบานประตูห้องพักฟื้นจะปิดลงไปแล้วก็ตาม..แต่ไดอาน่าที่อารมณ์ยังคุกรุ่นก็ไม่หยุดที่จะทำท่าทางล้อเลียนพี่ชายตัวเองตามหลัง เพราะตลอดเวลาที่ผ่านนั้นเธอต้องคอยอดทนมองดูไอ้พี่ชายจอมวายร้ายและบิดาบังเกิดเกล้า รวมหัววางแผนกลั่นแกล้งว่าที่สามีของเธอทุกวัน..จนเธอแทบจะเป็นบ้าเสียสติ! แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเธอก็ต้องข่มอารมณ์ให้ใจเย็นดั่งน้ำร้อนลวก..เพราะเธอได้ถูกคนบนเตียงสั่งห้ามไม่ให้ตอบโต้ใดๆหมับบบ!!! แต่ครั้งนี้เธอกลับดึงอารมณ์ให้กลับมาเป็นปกติได้ยากกว่าทุกครั้ง..จนเจโรมที่จับสังเกตความผิดปกติของเธอได้ รีบใช้สัมผัสแสนอบอุ่นเข้าปลอบประโลม และใช้ฝ่ามือหนารั้งเอวบางขอดของเธอขึ้นไปนั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนเตียงเดียวกันกับเขาอย่างง่ายดาย “พอได้รึยัง?”พร้อมกับที่เสียงทุ้มนุ่มละมุนเอ่ยชิดใบหูเล็ก ลมหายใจอุ่นๆและสัมผัสรัญจวน..สามารถปัดเป่าอารมณ์ปั่นป่วนของเธอจนสงบลงได้อย่างน่ามหัศจรรย์ใจ“อยากบอกว่ายัง..>.แต่ไดจะเป็นเด็กดีเพื่อพี่เจค่ะ”ไม่รู้เป็นเพราะอะไรถึงทำให้เธออยากอ้อนเขามากมายขนาดนี้ ไดอาน่าหันไปฉีกยิ้มแก้มปริพลางปรับน้ำเสียงให้ดูน่ารักน่าเอ็นดู เอาอกเอาใจคนไข้สุดหล่อกระชากตับไ

เวลาต่อมาฟุบบบบ!!!ร่างบางทิ้งสะโพกอวบอั๋นลงบนโซฟาอย่างหมดเรี่ยวแรง หลังจากแปลงร่างเป็นองครักษ์คอยรับหน้าไล่ตะเพิดแขกจอมวุ่นวายออกไปจากห้องเป็นเวลาหลายชั่วโมง จวบจนกระทั่งเข็มสั้นของนาฬิกาชี้ไปที่เลขหกของวัน..บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าหลายชั่วโมงที่ผ่านมานี้เธอและคนไข้สุดหล่อยังไม่ได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง!! และคงไม่ใช่แค่เธอที่หงุดหงิดจนแทบอยากพังทุกสิ่งทุกอย่างให้ราบเรียบเป็นหน้ากลอง แต่ก็ต้องฝืนยิ้มอย่างขมขื่น..นั่นเพราะทุกคนที่มาเยี่ยมล้วนแล้วแต่ประสงค์ดี ซึ่งเธอก็ไม่อยากขัดสัทธาแต่บางจังหวะเธอก็อยากปรนนิบัติพัดวีตามตำราสตรีที่บุรุษต้องการบ้าง แต่ก็นั่นแหละ..ถึงเธอจะอารมณ์เสียมากแค่ไหน..แต่รอยยิ้มรับแขกก็ยังคงประดับประดาอยู่บนใบหน้า จนล่าสุดนี้เธอแทบจะหุบยิ้มไม่ได้อยู่แล้ว!“สงบสักที”ตบตีกับจิตใจอันดำมืดอยู่ภายในหัวได้ไม่นานเสียงทุ้มต่ำก็พึมพำออกมาเบาๆ ทำให้เธอดึงตัวเองกลับมายังปัจจุบันได้อย่างรวดเร็ว..ก่อนจะผงกศีรษะจากพนักโซฟา ขึ้นไปมองคนเจ็บที่กึ่งนอนกึ่งนั่งอยู่บนเตียง..ตีหน้าบูดบึ้งไม่ได้ต่างจากเธอสักเท่าไหร่“อิๆ..เป็นครั้งแรกที่ไดเห็นพี่เจงอแงได้น่ารักแบบนี้”พอเห็นเขาในโหมดแสดงอา