All Chapters of ผู้ชายคนนี้คุณหนูมาเฟียจองแล้ว (NC20+): Chapter 71 - Chapter 80

‘ทำไมฉันจะทำให้เขามาเป็นของฉันไม่ได้..ในเมื่อคุณแม่ฉันกับคุณแม่ของพี่เขาเป็นเพื่อนสนิทกัน และที่นัดมาทานข้าวในวันนี้ก็เพื่ออนาคตของฉันกับพี่เจโรมยังไงละยะ!’ดวงตากลมโตราวกับตุ๊กตาบัดนี้วาวโรจน์เต็มไปด้วยเพลิงโทสะ..ที่พร้อมแผดเผาห้องน้ำแห่งนี้ให้มอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน ยิ่งเจ้าหล่อนเผยความต้องการของตัวเองที่มีให้กับว่าที่สามีของเธอออกมามากเท่าไหร่..สายเลือดมาเฟียที่ไหลเวียนอยู่ภายในกายก็สั่งให้เธอระบายความโกรธลงกับฝาผนังห้องน้ำสุดแรงเกิดปังงงงงง!!!!“ว้ายยยย!!!”เสียงกรีดร้องดังขึ้น..ดึงสติสัมปชัญญะของไดอาน่าให้กลับเข้าร่าง ก่อนที่ความดำมืดในกายจะเผลอเปลี่ยนห้องน้ำแห่งนี้เป็นสนามระบายอารมณ์ของตัวเธอ“เออ..ขอโทษค่ะ..พอดีเท้าสะดุดอากาศนิดหน่อย”ไดอาน่าชักมือที่แดงเถือกกลับมา..ก่อนจะพยายามสงบสติอารมณ์แล้วกัดฟันเอ่ยขอโทษอีกฝ่ายกลับไปอย่างลวกๆ และเมื่อเจ้าหล่อนไม่คิดสนใจสิ่งรอบข้างนอกจากระดมสมองวางแผนจับผู้ชายของเธออย่างตั้งอกตั้งใจอยู่นั้น..ไดอาน่าก็แกล้งกระแทกส้นรองเท้าลงกับพื้นทิ้งท้ายก่อนจะผลักบานประตูเดินออกไปแกร๊กกกก!!! ขวับบบบ!!!ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ห้องน้ำห้องข้างๆเปิดประตูออกม

“ถ้าจะพูดจาไม่น่าฟังก็เงียบไปเถอะค่ะ!”ไม่ใช่แค่เขาที่โมโหเป็นอยู่ฝ่ายเดียว..เพราะใสตอนนี้ไดอาน่าก็แทบจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่แล้ว! ดวงตากลมโตลั่นระริกพลางข่มความรู้สึกที่ถูกเขาเหยียบย้ำหัวใจซ้ำๆ..ด้วยการรีบยุติบทสนทนาที่จะพากันลงเหวให้เร็วที่สุด..!!!หมับบบบบ!!! ปึกกกก!!!แต่เจโรมกลับไม่ยอมมอบในสิ่งที่เธอต้องการง่ายๆ..เพราะทันทีที่เธอพูดจบก็ถูกเขาจับตรึงฝาผนังเย็นยะเยือกอย่างป่าเถื่อน โดยที่เข่าข้างหนึ่งของเขาเสียบเข้าตรงกลางหว่างขาเรียวของเธอ..เป็นการปิดโอกาสไม่ให้เธอได้คิดหาทางหนีอีก!“ไปเอากับมันมาแล้ว..?”บรรยากาศที่เย็นยะเยือกราวกับอยู่หัวขั้วโลกทำไดอาน่าหวาดหวั่นกับตัวตนอีกด้านของเจโรมไม่น้อย และจังหวะที่เธอกำลังเบนใบหน้าหนีสัมผัสวาบวามนั้น..ก็เป็นจังหวะที่คำถามไร้สามัญสำนึกกระแทกใบหน้าของเธออย่างจัง!“พี่เจโรม!..อย่าพึ่งมาปั่นประสาทไดดะ..อุ๊ปปปป!!!”ไดอาน่ารู้สึกเหมือนตัวเองถูกตบหน้าตามด้วยสาดน้ำกรด! ริมฝีปากบางขบเม้นจนกลายเป็นเส้นตรง..ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นกัดฟันปรามคนเลี้ยงสุนัขไว้ในปากให้หยุดพล่ามสักที แต่เหมือนเธอจะหลงกลคนร้ายกาจ..เพราะทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้นไปต่อสู้กับเขา เจโร

“เร็วดีนิ..ร่างกายเธอมันต้องการฉัน” คำพูดห่ามๆที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้นั้น..ทำไดอาน่าถึงกับต้องรีบเบนใบหน้าหนีสายตาพราวระยับนั้น ลมหายใจพลันขาดเป็นช่วงๆเมื่อเจโรมกำลังจะทำในสิ่งที่สามารถทำให้เธอขาดอากาศตายได้!“อื้อออ!!”ไดอาน่าหลับตาปี๋พลางกัดฝ่ามือตัวเองจนแทบจะได้เลือด เพราะสิ้นคำพูดนั้นใบหน้าหล่อเหลาก็ฝังลงใจกลางความเป็นหญิงของเธออย่างรวดเร็ว..โดยที่เธอไม่อาจปฏิเสธแผล่บบบบ~~~ แผล่บบบบ~~~ แผล่บบบบ~~~ทันทีที่ความหวานล้ำราวกับน้ำผึ้งเดือนห้าสัมผัสกับปลายลิ้น..เจโรมก็ไม่รอช้าที่จะตวัดปลายลิ้นร้ายดื่มด่ำกับน้ำหวานสีใสที่ซึมออกมาทุกหยาดหยด กลีบดอกไม้แสนสวยถูกเจโรมใช้ปลายลิ้นร้อนชอนไชหาน้ำหวานทุกซอกทุกมุม..โดยที่ในเวลาเดียวกันนั้นนิ้วร้ายก็ยังคงกดแช่คาร่องรักของไดอาน่าอยู่อย่างเดิม“อื้อออ~~~”เสียงครวญครางในลำคอระหงดังผะแผ่ว..ท้องน้อยบิดตัวเสียววูบวาบราวรับมีฝูงผีเสื้อนับพันบินวนอยู่ภายในนั้น เหงื่อเมื่อเล็กๆพร้อมใจกันผุดขึ้นตามร่างกายเมื่อความเร้าร้อนที่เขาประเคนมาให้เธอมากมาย..แทบจะทำเธอล้มทั้งยืนอยู่รอมร่อหมับบบ!!!และเหมือนเจโรมจะรู้ว่าเธอกำลังจะยืนด้วยขาของตัวเองไม่ไหว..ถึงได้รีบให้ฝ่

“>\\\ ห้องอาหารส่วนตัว “ช่วงนี้เพลินวานไม่ค่อยว่างเลยเนอะมาไค..?”หลังสวาปามอาหารบนโต๊ะไม่ต่างจากคนอดอยากมาแรมปี..เสียงหวานใสราวกับระฆังแก้วก็เอ่ยถามเพื่อนชายที่นั่งทานอาหารอยู่เงียบๆอย่างมีมารยาท ความแตกต่างระหว่างเธอกับเพื่อนสนิททำเอาไดอาน่าอดไม่ได้ที่จะเบ๊ะปากมองบนอย่างหมันไส้นิดๆไม่ได้ “…ไม่รู้..”ความเงียบจนผิดปกติทำไดอาน่ากระพริบตาพริบๆมองมาไคด้วยความสงสัย..ซึ่งก็ไม่นานก่อนที่เสียงทุ้มราบเรียบจะเอ่ยออกมาอย่างประหยัดคำพูด แต่ไม่รู้ทำไมเสี้ยวหนึ่งของสัญชาตญาณส่อรู้ของเธอถึงบอกว่า..กำลังมีบางอย่างที่มันไม่ปกติ ป๊อกกก!!! “อะ!…มาไค!..มันสกปรกนะ..!”และในขณะที่เธอใช้จิตสัมผัสเพ่งมองหาความผิดปกติอยู่นั้นเอง..ความเจ็บแปล๊บบริเวณหน้าผากมนก็ต้องทำให้ไดอาน่าอุทานร้องเสียงหลง ก่อนจะวางความสงสัยของตัวเองเอาไว้แล้วเงยหน้าไปตำหนิกับการกระทำป่าเถื่อนของมาไคอย่างไม่จริงจังนัก พร้อมกันนั้นก็รีบใช้กระดาษทิชชู่เช็ดหน้าผากมนของตัวเองรัวๆ..หลังถูกมาไคใช้ปลายตะเกียบเคาะจนสมองของเธอแทบสลับที่ “กินราวกับคนตายอดอยากไปได้ยัยเบ๊อะ..!”ไม่พอยังมาวิจารณ์ถึงการสวาปามอาหารอย่างเอร็ดอร่อยของเธออีกหนึ่งกรุบ ซึ

“ไดอาน่าค่ะคุณน้า”ไดอาน่าฝืนกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่..ก่อนจะดึงสายตาจากบุตรชายจอมเย็นชาของท่านมาแนะนำตัวเองอย่างเป็นทางการ“ว่างๆไปทานขนมที่บ้านสิจ๊ะ..น้าชอบทำขนม อ่อ..ชวนแฟนหนูไปด้วย....”และเหมือนว่าท่านจะพึ่งได้สติว่าตอนนี้ยังมีคนอื่นๆร่วมฟังบทสนทนาอยู่ด้วย ฉะนั้นแล้วท่านจึงรวบรัดบทสนทนาระหว่างเธอกับท่านลงด้วยการชักชวนเธอไปทานขนมที่บ้าน..โดยท้ายประโยคนั้นก็ไม่ลืมที่จะเผื่อแผ่ความใจดีไปยังมาไคที่ยืนเงียบอยู่ข้างๆเธอด้วยพรึบบบ!!!“ผมจะรอที่รถ..”แต่ยังพูดไม่ทันจบประโยคด้วยซ้ำ..คนเป็นบุตรชายก็ขยับปลายเท้าพร้อมกับพึมพำพูดกับมารดาเพียงสั้นๆแต่ได้ใจความ รังสีอำมหิตที่แผ่กระจายออกไปโดยรอบทำเอาทุกคนถึงกับทำตัวไม่ถูก..เพราะไม่รู้ว่าได้เผลอไปทำอะไรให้กับเจ้าของความเย็นชาไม่สบอารมณ์รึเปล่าหมับบบ!!!ก่อนจะเป็นโอลิเวียที่รีบเอื้อมมือไปรั้งแขนล่ำของบุตรชายเอาไว้..ไม่ยอมให้เจโรมได้ทำอะไรตามใจตัวเองไปมากกว่าที่เป็นอยู่ เพราะแค่เจ้าตัวหายหน้าออกจากห้องอาหารนานเกินกว่าปกติ..เธอก็แทบขุดหาเรื่องมาแก้ต่างเอาตัวรอดให้ไม่ได้อีกแล้ว“อย่าเสียมารยาทสิ..ไปส่งน้องขึ้นรถด้วยเจโรม”นิสัยไม่สนโลกที่ได้รับมาจากสามีท