All Chapters of ผู้ชายคนนี้คุณหนูมาเฟียจองแล้ว (NC20+): Chapter 61 - Chapter 70

สวบบบบบบบ!!!! แต่นอกจากร่างบางจะไม่ฟังแล้ว..ยังเลือกทำในสิ่งที่เจโรมถึงกับคำรามออกมาด้วยความทรมาน เมื่อฝ่ามือเล็กๆแต่พิษสงร้ายนั่น..จัดการคว้าหมับเข้าที่แก่นกายร้อนแล้วไม่รอช้าที่จะกดบั้นท้ายอวบอั๋นนั่งทับตัวตนใหญ่อลังการของเขาอย่างเด็ดเดี่ยว! “ซี้ดดด!!..ยัยแสบ..!!”ความคับแน่นเกือบทำเจโรมคลั่ง..เหงื่อกาฬมากมายพร้อมใจกันผุดขึ้นราวกับดอกเห็ด ความเย็นของเครื่องปรับอากาศไม่ได้ช่วยทำให้ความเร้าร้อนบนเตียงเวลานี้ทุเลาลงแม้แต่น้อย “>\\\\“เธออวดดีเอง..แม้งเอ้ย!!..อย่าเกร็ง!”ไม่วายที่เสียงทุ้มแหบพล่าจะตำหนิเด็กอวดเก่ง..อย่างไม่สนใจว่าร่างเล็กในตอนนี้กำลังสั่นเป็นเจ้าเข้า ร่องรักที่บีบรัดแก่นกายยักษ์อย่างรุนแรงทำเจโรมต้องรีบหาวิธีรับมือกับสถานการณ์ในนาทีนี้อย่างรีบเร่ง ฝ่ามือหนาทั้งสองข้างจับตรึงบั้นท้ายงอนงามเอาไว้ไม่ได้คนเหนือร่างขยับสะเปะสะปะ..ก่อนจะกัดฟันพูดกับไดอาน่าด้วยน้ำเสียงที่ยังคงเจือปนเต็มไปด้วยความหงุดหงิด เพราะเพียงแค่เหตุการณ์เดียว..เด็กแสบกลับทำให้เขาต้องแหกกฎเกณฑ์ชีวิตมากมาย จนความวุ่นวายที่เขาไม่ต้องการ..บัดนี้กำลังจะคืบคลานเข้ามาในชีวิตของเขาแล้ว! “ทำได้ที่ไหนละคะ!..หนอนข

แกร๊กกกก!!!“หึ..อวดดี” ไล่หลังบานประตูที่ปิดลง..เสียงทุ้มแหบพล่าก็เอ่ยตำหนิถึงความอวดดีของไดอาน่าด้วยสายตาที่คุกรุ่นเต็มไปด้วยความหงุดหงิด นั่นเพราะร่างบางทำเหมือนตัวเองเป็นผู้หญิงมากประสบการณ์ชีวิต..ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วพึ่งจะถูกเขาทำลายความบริสุทธิ์มาหมาดๆ กลิ่นคาวเลือดบวกกับกลิ่นกายหอมหวานที่ยังคงตลบอบอวลอยู่ภายในห้อง..เป็นสิ่งตอกย้ำได้เป็นอย่างดีว่าเขากับเธอพึ่งผ่านศึกรักอันดุเดือดเดือดพล่านกันมาหมาดๆ แต่ที่มันทำให้เจโรมรู้สึกไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก..คงเป็นเพราะว่าไดอาน่าแสร้งทำเป็นอวดเก่งต่อหน้าเขาผู้ที่ไม่เคยปล่อยให้ใครมาเล่นหูเล่นตา ลมหายใจถูกพ่นออกมาอย่างหงุดหงิดงุ่นง่าน..เมื่อไม่สามารถจัดการกับอารมณ์เดือดดาลของตัวเองได้อย่างเช่นทุกครั้ง “อย่าคิดมาสร้างความวุ่นวายให้ฉันก็พอ” ดวงตาคมกริบราวกับพญาเหยี่ยวในตำนานเหลือบมองไปยังนาฬิกาที่แขวนอยู่บนฝาผนัง..และเมื่อเวลาที่ปรากฏอยู่บนนั้นบอกถึงเช้าวันใหม่แล้ว เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจก็เอ่ยลอดผ่านไรฟันออกมาเบาๆ..พร้อมกันนั้นก็กระชากชายผ้าห่มออกจากเรือนร่างกำยำที่เปลือยเปลือย ไม่ต่างจากอีกคนที่ได้ระเห็จตัวเองย่องหนีความผิดไปเป็นที่เรียบร้

บนรถบรืนนนนน~~~ บรืนนนนน~~~ บรืนนนนน~~~ขบวนรถหรูสัญชาติยุโรปนับห้าคัน..ค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากอาณาจักรตระกูลมาเฟียอภิมหาอำนาจอย่างช้าๆ ก่อนจะหักเลี้ยวเข้าสู่ถนนสายหลักเพื่อมุ่งหน้าสู่จุดหมายปลาย..นั่นก็คือคฤหาสน์หลังใหญ่ของเจโรมที่สร้างติดกับแม่น้ำเจ้าพระยาเมื่อสองปีก่อนครืดดดดด~~~ ครืดดดดดด~~~ ครืดดดดด~~~“….”ปล่อยสมองให้ว่างเปล่าได้ไม่นานเสียงโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงแสลกที่สวมใส่ก็ดังขึ้น..ก่อนเจโรมจะค่อยๆลืมตาขึ้นเพื่อหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าขึ้นมากดรับสายอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ นั่นเพราะโทรศัพท์ส่วนตัวของเขาจะมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะสามารถต่อสายตรงถึงตัวเขาได้กึกกก!!! แต่แล้วคิ้วเข้มที่พาดเฉียงอยู่เหนือดวงตาคมกริบก็ต้องขมวดเป็นปมยุ่งเหยิง เมื่อวัตถุปริศนาที่ติดมือขึ้นมาด้วยนั้น..มันคือชั้นในลูกไม้ตัวจิ๋วของร่างบางที่เขากลืนกินเธอจำอิ่มหนำสำราญใจจนข้ามคืน“เออ..นายครับ..”ปังงงงงง!!! ยังไม่ทันที่บอดี้การ์ดคนสนิทจะได้เอ่ยรายงานการปฏิบัติหน้าที่อย่างเช่นทุกครั้ง..ก็ถูกเจโรมปิดจบบทสนทนาด้วยการกระชากบานกั้นระหว่างห้องโดยสารกับคนขับให้ปิดลงอย่างรวดเร็ว ทำเอามัลคัมกับลิ

“ตะ..ตื่นแล้วค่ะป้ากานดาคนสวย~~”เมื่อรู้ว่าเป็นใคร..ไดอาน่าก็รีบปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ จากนั้นก็ตะโกนตอบกลับแม่นมที่เธอเคารพรักอย่างเช่นทุกๆครั้ง“ทำไมเสียงแปลกๆละคะคุณหนู?”แต่กลับไม่สามารถทำให้คนที่ดูแลเธอมาตั้งแต่แบเบาะมองข้ามความผิดปกตินี้ไปได้..เมื่อแม่นมของเธอตะโกนถามเข้ามาแทบจะทันทีที่เธอพูดจบ ซึ่งคนมีชนักติดหลังถึงกับนึกหงุดหงิดตัวเอง..ที่ไม่สามารถปกปิดความผิดปกติต่อคนรอบๆกายได้เลย!“เวียนหัวนิดหน่อยค่ะ”คำตอบเดียวกันกับสิ่งที่เธอใช้กับมารดาบังเกิดเกล้า..ถูกหยิบยกขึ้นมาใช้กับแม่นมกานดาคนสวยอย่างรวดเร็ว พร้อมกันนั้นก็พยายามกวาดสายตามองหาเสื้อคลุมอาบน้ำเพื่อต้องการอำพรางร่างกายที่บอบช้ำของตัวเองเอาไว้..กันสถานการณ์ไม่คาดฝันที่อาจจะเกิดขึ้น!“ป้าขอเข้าไปดูหน่อยนะคะ”และแล้วคำขอที่เธอหวาดกลัวที่สุดก็เกิดขึ้น..หลังคนเป็นห่วงเธอไม่ต่างจากมารดาขอเข้ามาดูอาการของเธอ“0.0!..มะ..ไม่ต้องค่ะ!!!..ไดกำลังจะอาบน้ำ”ดวงตากลมโตถึงกับเบิกกว้างแทบถลนออกมานอกเบ้า..ก่อนคนมีความลับที่ไม่ต้องการให้ใครรู้จะรีบร้อนห้ามปรามความคิดของแม่นมลงอย่างรีบร้อน และเพื่อไม่ให้ท่านเป็นกังวลใจท้ายประโยคเธอจึงตะโกนขออ

“เปล่าครับ”นานนับนาทีก่อนที่เจโรมจะรวบรัดตัดจบบทสนทนาลง..พร้อมกับดึงสายตาจากทั้งสองกลับมาที่มารดาของตัวเองที่กำลังพยายามเค้นหาความผิดปกติของเขาอยู่“งั้นก็ไปกันเถอะ”“…ครับ..”สิบนาทีต่อมาบรรยากาศภายในห้องอาหารที่น่าอึดอัดจนไม่เหมือนการกินข้าวพ่วงท้ายด้วยนัดดูตัว..ทำเอาสองแม่ลูกที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้ามถึงกับหน้าซีดปากสั่น เพราะรังสีจิตสังหารที่แผ่กระจายออกมาจากตัวของชายหนุ่มเพียงคนเดียวของห้อง..มันมากมายจนทำทุกคนไม่กล้าเริ่มเปิดหัวข้อของการนัดพบปะกันในครั้งนี้“ไม่ได้เจอหนูโมนาตั้งนานเลยนะคะ..น้าได้ข่าวว่าตอนนี้หนูเป็นถึงดาราสาวเนื้อหอมเลยใช่ไหมคะ”ก่อนจะเป็นโอลิเวียมารดาของเจโรมที่ต้องเป็นฝ่ายทำลายบรรยากาศน่าอึดอัดนี้ลง..ด้วยการหันไปทักทายบุตรสาวคนสวยของเพื่อนเก่าที่เธอพอจะทราบข่าวคราวว่าตอนนี้โมนาเป็นถึงดาราชื่อดังระดับประเทศ“เออ..โมแค่โชคดีนะค่ะคุณน้า”ความอ่อนน้อมถ่อมตนและคำพูดที่ไม่แข็งกระด้างสามารถเรียกรอยยิ้มจากโอลิเวียได้อย่างง่ายดาย พร้อมกันนั้นก็ใช้สายตานางพญาคอยสังเกตปฏิกิริยาของบุตรชาย..ที่ยังคงตีหน้าเย็นชาไม่แม้จะชายตาแลความสวยของบุตรสาวเพื่อนเก่าของเธอเลยด้วยซ้ำ! ‘มันน่