All Chapters of เล่ห์รักไฟสวาท (NC25+): Chapter 11 - Chapter 20

Chapter 11“ปิ่น ฮือ ปิ่น ขอโทษ” หญิงสาวพูดได้เพียงเท่านี้ พร้อมกับน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาเป็นทาง“แกนี่มันหน้าด้านหน้าทนจริงๆ เลย เป็นฉันนะฉันไม่ทนอยู่ที่นี่หรอก รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองเป็นสาเหตุที่ทำให้คุณอุไรตาย ยังจะหน้าหนาเดินอยู่ที่นี่ได้ตั้งหลายปี น่าจะถูกไล่ออกไปจากไร่ตั้งแต่วันนั้นแล้ว นังตัวซวย” ป้าเยาว์ยังคงด่าทอไม่หยุด และดูเหมือนว่าจะไม่หยุดง่ายๆ ด้วย คนที่เหลือต่างผสมโรงต่อว่าต่อขานอีกแรงหนึ่ง“กะอีแค่จานแตกแค่นี้ถึงต้องมารุมด่ากันขนาดนี้เลยเหรอ” เสียงของป้าหวายดังแทรกเข้ามาอย่างเหลืออด นางฟังคำพูดไม่รักษาน้ำใจของป้าเยาว์และคนอื่นๆ ที่ทำตัวเหมือนลูกคู่อยู่นานแล้ว จำเป็นต้องเข้ามาช่วยผู้หญิงที่เปรียบเสมือนยืนอยู่ตัวคนเดียว ท่ามกลางหมู่มารแสนร้าย“มันเรื่องของฉัน ให้มันรู้ซะบ้างว่าที่นี่ใครใหญ่” ป้าเยาว์คู่อริตลอดกาลของป้าหวายเท้าเอวพูดอย่างเอาเรื่อง“พ่อเลี้ยงไงล่ะใหญ่ที่สุดหรือใครจะเถียง หรือทุกคนที่อยู่ในครัวคิดว่าคนที่ใหญ่คือแม่ครัวปากมากคนนี้ ฉันจะได้เดินไปบอกพ่อเลี้ยงว่า เงินเดือนของทุกคนพ่อเลี้ยงว่าไม่ต้องจ่าย แต่ให้นังเยาว์จ่ายเอง เพราะนังเยาว์มันใหญ่ที่นี่ที่สุด” เงียบ

Chapter 13รสจูบของเขาส่งผลตรงต่อปิ่นปักที่เริ่มมีที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน สมองคล้ายกับว่ามันว่างเปล่า เธอทำตัวไม่ถูกไม่รู้ว่าจะตอบโต้ลิ้นร้อนชื้นที่ตวัดรัดเกี่ยวลิ้นเล็กของตนอย่างไรดี จึงทำตามอารมณ์และสัญชาตญาณ อีกทั้งยังมีความเสียวซ่านลุกลามไปทั่วทั้งร่างมือหนาเริ่มสำรวจเรือนร่างสาวภายนอกเสื้อผ้า นวดเฟ้นเนื้อตัวของเธอที่นุ่มแสนนุ่ม แล้วด้วยความนุ่มนี่เองที่คิมหันต์อยากจะรู้เหลือเกินว่า ผิวเนื้อแท้ของเธอจะนุ่มมากแค่ไหน เขาจึงรีบจัดการกับพันธนาการที่บดบังความสวยงามของเรือนกายสาวทันทีชุดนอนสีชมพูแบบเสื้อกับกางเกงถูกปลดออกจากเรือนกายสาวทีละชิ้น เริ่มต้นจากกางเกงนอนที่หลุดออกไปจากปลายเท้าของปิ่นปักที่หลุดออกไปพร้อมกับชั้นในตัวจิ๋ว และอีกไม่นานเสื้อนอนกับบราเซียก็หลุดตามไป ปิ่นปักแทบจะมุดหน้าหนีเมื่อร่างกายเปล่าเปลือยของตน ปรากฏอยู่เต็มสองนัยน์ตาพราวระยับของคิมหันต์ที่มองเรือนร่างขาวโพลนของเธอตาค้างชายหนุ่มตะลึงกับความงามที่สวยสด ราวกับรูปปั้นประติมากรรมชั้นเอก แต่นี่ไม่ใช่ เรือนร่างที่สวยงามถูกธรรมชาติปั้นแต่ง ทรวงอกคู่งาม หน้าท้องแบนราบ เอวเล็ก ช่วงล่างที่อวบอัด ช่างผสมผสานกันอย่างลง

Chapter 15“ธิดาแล้วแต่คุณแม่คะ คุณแม่เห็นว่าดีธิดาก็ว่าตามนั้นค่ะ” กุลธิดาต้องพูดอย่างนี้อยู่แล้ว เพราะไม่มีครั้งไหนที่นางจะค้านคำของแม่สามีได้เลย เออออห่อหมกตามทุกอย่าง ทุกคำพูด แม้ว่าบางครั้ง บางเรื่องนางจะไม่เห็นด้วยก็ตาม เช่นการหาคู่ชีวิตให้ลูกชายในครั้งนี้“ถ้าอย่างนั้น เอาอย่างนี้ดีกว่านะ อีกประมาณสองอาทิตย์ ย่าจะไปเยี่ยมพี่คิมที่ไร่เทียมฟ้า หนูกานต์ว่างพอที่จะไปเป็นเพื่อนย่าหรือเปล่าลูก” สองแม่ลูกมองหน้ากันแล้วยิ้ม แผนที่วางไว้ใกล้เข้ามาอีกหนึ่งขั้น“ว่างค่ะ” กรองกานต์ตอบเสียงใส ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้รับคำเชิญจากอีกฝ่าย“ตกลงอีกสองอาทิตย์เราไปพักผ่อนกันที่ไร่ของพี่คิมนะคะหนูกานต์”“ค่ะคุณย่า” การสนทนายังคงดำเนินต่อไป ท่ามกลางความอึดอัดของกุลธิดา นางอยากจะบอกแม่สามีเหลือเกินว่ากรองกานต์ไม่ได้ดีอย่างที่เห็น ไม่ได้สวยงามอย่างที่เป็น ตรงกันข้ามทุกอย่างที่แสดงออกมา ทว่านางไม่กล้าพอ จำต้องปล่อยผ่านเลยไป ให้คิมหันต์เป็นผู้ตัดสินใจอนาคตครอบครัวเอง กุลธิดามีความแน่ใจอย่างหนึ่งว่า ลูกชายของตนเองไม่มีวันเลือกกรองกานต์เป็นคู่ชีวิตแน่นอน “วันนี้เงินเดือนออก เราจะไปในเมืองกัน ปิ่นจะไปด้

Chapter 17“ได้ พี่จะทำตามที่ปิ่นขอร้อง ต่อไปนี้พี่จะเรียกนิว่าปิ่นถูกต้องมั้ย” รอยยิ้มหวานด้วยความดีใจ กระจ่างเต็มใบหน้าของสาวรุ่นน้อง“ขอบคุณพี่ตั้มมากค่ะ”“ว่าแต่ว่าปิ่นมาอยู่ที่นี่อยู่ที่ไหนเหรอ” เขาเปิดหัวข้อสนทนาใหม่“ปิ่นอยู่ที่ไร่เทียมฟ้าค่ะ ไร่กาแฟพันธุ์ดีที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดนี้” เสียงใสตอบอย่างมีความสุข“อ๋อ ไร่ของพ่อเลี้ยงคิมหันต์”“พี่ตั้มรู้จักคุณคิมด้วยเหรอคะ”“รู้จักสิเค้าดังจะตาย ใครๆ ก็รู้จัก” อลงกตรู้จักเพียงแต่ชื่อเท่านั้น หากแต่ไม่เคยเห็นหน้า การพูดคุยของทั้งสองดำเนินต่อไปนานนับชั่วโมง จนปิ่นปักลืมเรื่องเวลาที่รถสองแถวจะพาคนงานเดินทางกลับไร่เสียสนิทคนงานทุกคนต่างก้มหน้านิ่งนั่งตัวลีบอยู่บนรถสองแถว ต่างเกิดอาการเกร็งขึ้นมาทันที เนื่องจากสายตาของพ่อเลี้ยงหนุ่มฉายวับถึงความหงุดหงิด โกรธ ใบหน้าเรียบตึงคล้ายกับว่าถูกขึงตึงด้วยเชือก มองทุกคนที่อยู่ในรถตาขวาง“มากันครบแล้วก็ออกรถได้แล้ว” เสียงของพ่อเลี้ยงดังจนคนขับรถที่ยืนอยู่ท้ายรถสะดุ้ง“ยังเหลือปิ่นอีกคนหนึ่งครับพ่อเลี้ยง” คนขับรถเอ่ยบอกเสียงสั่นๆ“ไปได้แล้ว เมียกูเดี๋ยวกูพากลับเอง ไปสิ” คนที่ได้ยินคำสั่งวิ่งไปประจำ

Chapter 19ตำรวจได้สอบปากคำผู้ที่อยู่ในที่เกิดเหตุทราบว่า ปิ่นปักเดินทางมาหาญาติที่อยู่ไม่ห่างจากที่เกิดเหตุ แต่การณ์กลับเป็นว่าญาติที่หญิงสาวไปหาไม่อยู่ไปต่างจังหวัด อยู่แต่ลูกชาย หญิงสาวจึงอาศัยอยู่ที่นั่นเพื่อรอญาติผู้ใหญ่ พักได้เพียงไม่ถึงสามชั่วโมงลูกชายของญาติผู้นั้นใช้กำลังปลุกปล้ำ เธอจึงวิ่งหนีออกมาและมานั่งทรุดกายร้องไห้ที่ริมข้างทาง พอเห็นรถวิ่งมาหญิงสาวเพียงแค่อยากขอความช่วยเหลือ พาเธอไปส่งในเมืองเท่านั้น เพราะเวลาที่เกิดเหตุเป็นเวลาประมาณสองทุ่มเศษ ปิ่นปักไม่มีเจตนาที่จะทำให้ใครเป็นอันตรายถึงชีวิตเลย พ่อเลี้ยงแห่งไร่เทียมฟ้าถึงกับอึ้งในคำบอกเล่าของปิ่นปัก แต่คำพูดต่อจากนั้นทำให้ทุกคนถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน“ให้ปิ่นติดคุกก็ได้ค่ะ ปิ่นไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน ปิ่นไม่มีญาติ คุณตำรวจจับปิ่นเข้าคุกก็ได้ค่ะ”ประโยคนี้เองทำให้คิมหันต์รับหญิงสาววัยสิบเก้าปีเข้ามาอยู่ในไร่ สร้างความไม่พอใจให้กับทุกคนที่รู้เรื่องนี้ โดยเฉพาะพรเพ็ญมารดาของอุไร เดือดดาลด่าทอปิ่นปักด้วยถ้อยคำที่รุนแรง เกลียดชังตัวต้นเหตุเข้าไส้ ปิ่นปักไม่โต้แย้ง ได้แต่ก้มหน้ารับคำด่าทอ เพราะเธอไม่มีที่ไปนั่นเอง และนี่คือที่มา