All Chapters of เมียเด็กจอมมาเฟีย (NC35+): Chapter 101 - Chapter 110

เดิมพันรักจอมมาเฟีย Chapter 23“ลิซ่าฮะ ลิซ่าบอกผมฮะ”เด็กชายตอบ ไลลาตวัดตามองหน้าฟรานเซสโก้แวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตามมามองคนเป็นลูกที่ต่อจากนี้ไป เธอคงอบรมสั่งสอนจนปากเปื่อยปากแฉะ“ต่อไปนี้ทำอย่างนั้นไม่ได้แล้วนะครับ อัลบาโรต้องสั่งเท่าที่กินไหว สั่งทีละหลายอย่างไม่ได้ แต่ถ้ากินจานแรกหมดแล้วอยากสั่งจานที่สองก็ทำได้ครับ กินให้หมดเป็นจานๆ ไป” ไลลาค่อยๆ สอนอัลบาโร “อัลบาโรต้องสงสารป๊ะป๋านะครับ ป๊ะป๋าเป็นคนทำงานหาเงินเลี้ยงอัลบาโร ที่ป๊ะป๋ากลับดึกเพราะต้องทำงานหาเงินให้อัลบาโรใช้ ถ้าอยากให้ป๊ะป๋ากลับบ้านไว ไม่อยากให้ป๊ะป๋าเหนื่อย อัลบาโรต้องประหยัด รู้จักใช้เงินจะได้มีเงินใช้ไปนานๆ เข้าใจไหมครับ ”ฟรานเซสโก้สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเธอพาดพิงถึงเขา จะว่าไปคำพูดไลลามีทั้งถูกและผิด ที่ถูกคือ เขาเป็นคนทำงานหาเงิน ส่วนที่ผิดไปจากความจริงคือ สาเหตุที่เขากลับบ้านดึกไม่ใช่เพราะวิ่งหาเงิน แต่ไปสังสรรค์ทำตัวโสดไม่มีพันธะ ไปเที่ยวกับสาวสวยไม่ซ้ำหน้าต่างหาก หรือที่เธอพูดเช่นนี้เพราะประชดเขา“ป๊ะป๋าทำงานเหนื่อยหรือฮะ” อัลบาโรหันไปถามคนเป็นพ่อ“เหนื่อยครับ เหนื่อยมากด้วยครับ”ฟรานเซสโก้ตอบ เป็นคำตอบที่ไม่เป็น

เดิมพันรักจอมมาเฟีย Chapter 25ครั้งล่าสุดโมณิเย่เมาหนัก ทะเลาะกับโอลิเวียเช่นเคย แต่ครั้งนี้พลั้งมือคว้าที่เขี่ยบุหรี่ฟาดลงไปบนศีรษะของโอลิเวียสุดแรง เธอสลบทันที โมณิเย่ตกใจรีบพาส่งโรงพยาบาล และการถูกทำร้ายครั้งนี้โอลิเวียไม่ปล่อยให้เรื่องที่ผ่านไปเหมือนทุกครั้ง เธอหมดความอดทนจึงโทรศัพท์หาพี่ชาย พร้อมกับบอกเล่าเรื่องราว เอมานเอเล่รีบมาหาน้องสาวทันที และพอเห็นสภาพของโอลิเวีย เอมานเอเล่ถึงกับเลือดขึ้นหน้า ตั้งใจว่าวันรุ่งขึ้นจะไปจัดการกับโมณิเย่ แต่แล้วเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น อยู่ ๆ อาการของโอลิเวียก็ทรุดหนัก ต้องนำตัวส่งเข้าห้องฉุกเฉิน และเสียชีวิตในอีกสองวันต่อมา ผลการตรวจถึงสาเหตุของการเสียชีวิตคือมีเลือดคั่งในสมอง สมองซีกซ้ายบวมช้ำ นั่นยิ่งเพิ่มความโกรธในใจคนเป็นพี่มากขึ้นหลายสิบเท่าความบังเอิญไม่มีในโลก เรื่องนี้คงใช้กับเอมานเอเล่ไม่ได้ เขามารู้ทีหลังว่าแท้จริงแล้วโมณิเย่คือลูกชายลูเก้ ความแค้น ความโกรธโหมใส่ใจเขาอย่างหนัก หมายจะฆ่าให้ตายทั้งบ้าน แต่แล้วเขาก็คิดวิธีแก้แค้นสองพ่อลูกได้สำเร็จ เป็นวิธีที่จะทำให้ครอบครัวลูเก้ตายทั้งเป็นวิธีนั้นคือนำตัวเมเชลมาเป็นเครื่องบำเรอกาม เหยีย

เดิมพันรักจอมมาเฟีย Chapter 27“เดี๋ยวก่อนเมเชล มาหาฉันหน่อยสิ” เมเซลก้าวเดินไปหาคนคุมชีวิตตนที่กระชากตัวเธอมานั่งบนตัก “มารูแอล นี่ผู้หญิงในบ้านฉันชื่อเมเชล”“สวัสดีเมเชล”มารูแอลทักทายผู้หญิงในบ้านของเอมานเอเล่ด้วยรอยยิ้ม ตอนที่เห็นหน้าเมเชล เขาสองจิตสองใจคิดว่าเธอเป็นคนรับใช้บ้านนี้หรือไม่ ถ้าเป็นคงไม่รอดมือเจ้าของบ้านหลังนี้แน่ เพราะเมเชลทั้งสวยและผิวพรรณดี แม้ว่าจะตัวเล็กไปหน่อย แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหา เขามีความคิดหนึ่งในใจว่าท่าทางเอมานเอเล่จะหวงผู้หญิงคนนี้ไม่เบา ไม่เช่นนั้นคงไม่แสดงความเป็นเจ้าของขนาดนี้“สวัสดีค่ะ” เมเชลทักกลับ ยิ้มบางๆ ส่งให้“เมเชลสวยไหมมารูแอล” เอมานเอเล่ถาม แววตาของผู้พูดมารูแอล เดาไม่ออกว่าต้องการสิ่งใด มันดูแปลกๆ อย่างไรพิกล แล้วที่ถามเขาก็คาดเดาไม่ได้ว่าต้องการอะไรจากตน“สวยครับ” มารูแอลตอบตามจริง“สนใจไหมล่ะ ลีลาเมเชลไม่เบาเลยนะ”เมเชลตาเบิกกว้าง มองหน้าเจ้าของตักที่ตนนั่งอยู่ด้วยความตกใจ ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้ยินคำพูดประโยคนี้ มารูแอลตกใจไม่แพ้กัน ความตกใจอาจน้อยกว่าคนตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังขืนตัวลุกขึ้นยืน ทว่าฝ่ามือใหญ่ของเอมานเอเล่จับสะโพกเธอไว้แน่น ไม่ใ

เดิมพันรักจอมมาเฟีย Chapter 29ริมฝีปากบางได้รูปสวยประกบเรียวปากนุ่มบดเคล้าแผ่วเบาคล้ายจะทักทาย ก่อนจะเพิ่มน้ำหนักบดจูบมากขึ้น แต่ไม่ได้หยาบกระด้างเช่นทุกครั้ง จูบเช้านี้ของเขานุ่มนวลทะนุถนอมกลีบปากสาวประหนึ่งแก้วเจียระไน ไม่ช้าไม่นานลิ้นสากใหญ่สอดเข้าไปในโพรงปากสาวที่เผยอออกกว้างรอรับความอุ่นขึ้น และทันทีที่เรียวลิ้นของทั้งคู่สัมผัสกัน การโรมรันลิ้นบังเกิดขึ้น ต่างฝ่ายต่างแลกรัดพันเกี่ยวลิ้นอย่างกระหายฝ่ามือของสองหนุ่มสาวต่างลูบไล้เรือนร่างของอีกฝ่าย ฝ่ามือที่เปรียบเสมือนแผ่นความร้อนสัมผัสแตะต้องตรงส่วนใด มวลไฟฟ้าอุบัติขึ้นตรงส่วนนั้น ลามเลียลึกลงสู่ชั้นผิวเนื้อ แทรกซึมเข้าไปในเซลล์ทุกส่วนในร่างกายจูบเขาหวานเหลือเกิน…ความรู้สึกของเมเซลบอกเช่นนั้น ทุกครั้งที่เอมานเอเล่จูบ รสจูบของเขามีเพียงอย่างเดียวที่เธอรู้สึก หยาบคาย ดุดันจนปากเธอร้าวระบม ไม่อยากให้เขาสัมผัสปากของตนด้วยซ้ำไป ด้วยหน้าที่ทำให้เธอแบกรับความหยาบโลนของชายหนุ่มรูปงาม แต่ใจโหดเหี้ยม ครั้งนี้ไม่ใช่ เมเชลปรารถนาให้เขาจูบตนนาน ๆ ให้เธอรับรู้ความรู้สึกหวานอันซาบซ่านให้มากที่สุด เพราะไม่รู้ว่าจะมี โอกาสแบบนี้อีกหรือไม่เอมา

เดิมพันรักจอมมาเฟีย Chapter 31เสียงกริ่งสัญญาณบอกเวลาเลิกเรียนดังขึ้น ไม่กี่อึดใจต่อมาเหล่านักเรียนทั้งหลายทุกระดับชั้นต่างทยอยเดินออกจากห้องเรียนเพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน บางคนเดินเข้าห้องสมุด บางคนวิ่งไปเล่นในสนามหญ้าหน้าโรงเรียน บางคนจับกลุ่มคุยกับเพื่อน และมีส่วนหนึ่งที่รอผู้ปกครองมารับระดับชั้นอนุบาลจะไปคอยผู้ปกครองในห้องหนึ่งที่ทางโรงเรียนจัดเตรียมไว้ให้ ห้องนี้จะอยู่ชั้นล่างของอาคาร ติดกับทางเข้า เป็นห้องขนาดใหญ่ มีของเล่นไว้ให้นักเรียนเล่นและมีทีวีให้ดูระหว่างรอผู้ปกครองมารับ ฝาผนังห้องดังกล่าวเป็นกระจก สามารถมองออกไปด้านนอกได้ เด็กเล็กคนอื่นพา กันเล่น แต่มีเด็กชายคนหนึ่งนั่งอยู่ริมผนังกระจก ทอดสายตามองไปยังด้านนอกตลอดเวลาราวกับว่ารอใครบางคนอยู่ทว่าการรอคอยของอัลบาโรเหมือนยาวนาน เด็กชายรอคอยเฟรานเซสโก้ที่นัดหมายว่าจะมารับตนกลับบ้านด้วยความหวัง อัลบาโรจ้องมองไปยังถนนหน้าโรงเรียนนิ่ง ไม่ขยับตาไปไหน รอคอยให้รถยนต์ของบิดามาจอด แล้วก้าวลงจากรถมารับตนในห้องนี้“อัลบาโร ฉันไปก่อนนะ” ร็อกโก้บอกเพื่อนพร้อมโบกมือลา“แม่ฉันมารับแล้ว ฉันกลับแล้วนะ” โอเว่นลาเพื่อนอีกคนเพื่อนร่วมชั้นเรียน