All Chapters of เมียเด็กจอมมาเฟีย (NC35+): Chapter 61 - Chapter 70

ทัณฑ์บำเรอมาเฟีย Chapter 9“คุณฌอร์นเก่งจังค่ะ พายมีความสุขมาก”กนิษฐาพลิกตัวมากอดร่างใหญ่ที่ขยับตัวกอดตอบ“ผมก็มีความสุขครับ มีมากด้วย” เขาตอบ “ผมกะว่าจะต่ออีกสักรอบ แต่คุณบอกว่าต้องตื่นไปทำงานแต่เช้ามืด งั้นคืนนี้แค่นี้ก่อนนะ พรุ่งนี้รับรองว่าทั้งคืน” “ค่ะ” กนิษฐาอยากตอบไปว่า เธอไหว ทว่าเธอไม่บอกไปเช่นนั้น ไม่ต้องการเผยธาตุแท้ตัวเองออกมา มันต้องค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป สองชั่วโมงผ่านไป ฌอร์นยังนอนไม่หลับ เดิมทีเขาให้กนิษฐาหนุนแขนต่างหมอน แต่เมื่อผ่านไปครึ่งชั่วโมงเธอหลับสนิท เขาดึงแขนออกอย่างนุ่มนวล วางศีรษะเธอบนหมอน แล้วกระเถิบตัวออกห่างร่างสาวเล็กน้อย นอนลืมตาโพรงมองเพดานผ่านความมืดสลัวของห้อง “ทำไมต้องคิดถึงแอลด้วยวะ” ฌอร์นถามตัวเอง สาเหตุที่เขานอนไม่หลับเพราะปรินดา เธอเข้ามาในห้วงคำนึงแบบวิ่งเข้าวิ่งออก น่าแปลกคือ ยามนึกถึงร่างกายเขาร้อนพิกล ไม่ได้ร้อนจากอากาศภายในห้องเพราะชุ่มฉ่ำเรียกว่าเย็นจนหนาวก็ได้ ร้อนในทีนี้คือ ความร้อนจากไฟเสน่หา ปรารถนาสัมผัสร่างกาย ทำอย่างที่เคยทำทุกวันจนตัวเนื้อสั่น “แม่งเอ๊ย!” เขาสบถออกมาเบาๆ ลุกขึ้นนั่ง เท้า

ทัณฑ์บำเรอมาเฟีย Chapter 11 “แอลเอาของกลับมาไว้ที่บ้านตั้งแต่ตอนเที่ยงกว่าๆ แล้วก็ออกไปข้างนอกค่ะ” ปรินดาตอบ กนิษฐาไม่คิดถามต่อ เพราะคิดว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของปรินดา “บอกฉันว่าจะกลับก่อนห้าโมง นี่มันจะสามทุ่มแล้วนะ ผิดเวลาหลายครั้งแล้ว คราวหน้าฉันคงไม่ให้เธอไปไหนกับใครอีก” แม้เสียงจะเรียบ ทว่าปรินดารับรู้ได้ถึงความโกรธ “มีเรื่องด่วนน่ะค่ะ คุณแม่พี่ตั้มลื่นตกบันไดค่ะ พี่ตั้มกับแอลก็เลยไปโรงพยาบาลค่ะ กว่าคุณแม่พี่ตั้มจะเข้าเฝือกเสร็จก็ทุ่มกว่าๆ แอลเลยกลับมาช้าค่ะ”ฌอร์นฟังเหตุผลของการกลับบ้านช้าด้วยใบหน้าเรียบเฉย ราวกับไม่ตกใจที่เธอไปกับณัฐกิตต์ เป็นเพราะณัฐกิตต์โทรมาขออนุญาตพาปรินดาออกไปเที่ยว เขายอมให้ไปแต่มีข้อแม้ว่า ต้องพาปรินดากลับบ้านก่อนห้าโมงเย็นสีหน้ากนิษฐามีความตกใจและแปลกใจในเวลาเดียวกัน จากคำตอบปรินดา คาดเดาไม่ยากว่า ไปข้างนอกของอีกฝ่ายคือ ไปกับณัฐกิตต์“เธอไปไหนกับพี่ตั้ม แล้วทำไมฉันไม่รู้ล่ะว่าแม่พี่ตั้มลื่นตกบันได”กนิษฐารีบถาม ในใจขุ่นมาก ลืมนึกไปว่า ข้อตกลงอีกหนึ่งอย่างของฌอร์นคือ ระหว่างที่กนิษฐาอยู่กับฌอร์น เธอห้ามติดต่อกับณัฐกิตต์

ทัณฑ์บำเรอมาเฟีย Chapter 13 ฌอร์นเชยชมดอกบัวคู่งามชั่วครู่ เขาเลื่อนใบหน้าไปยังจุดหมายใหม่ที่หัวใจร่ำร้องหนักมากว่า ต้องเดินทางไปเชยชม เป็นความรู้สึกนึกคิดที่ไม่เคยมีในหัว ทว่าเวลานี้ความปราถนามีมากเหลือเกิน มากจนเขาไม่อาจหยุดยั้งได้ริมฝีปากฌอร์นไล่ต่ำลงมาตามหน้าท้องไร้ไขมัน ที่เวลานี้แขม่วตามอารมณ์พิศวาสโห้มไหม เธอรุมร้อนราวกับถูกไฟแผดเผา อุณหภูมิในกายเพิ่มระดับทุกขณะ ยามเขาป่ายปากตวัดลิ้นไปตามผิวเนื้อสาวรอบร่องกลางสะดือ เธอเข้าใจความหมายของคำว่าเนื้อเต้นขึ้นมาทันทีทันใด ปรินดาหายใจไม่ทั่วท้องเพราะคิดว่าเขาจะหยุดปากเพียงแค่ช่วงท้อง หาใช่ตามใจคิด ใบหน้าเขาต่ำลงไปอีก ต่ำลงไปจนเธอใจสะท้าน ตื่นเต้นเป็นที่สุด“คุณฌอร์น...อา...คุณฌอร์น”คลื่นเสน่หาไหลเวียนไปทั่วกายาปรินดา ผิวกายเต้นเร้ารับสัมผัสเร่าร้อน หัวใจปรินดาเต้นแรงมาก เมื่อใบหน้าเขาซุกตรงอิสตรีเพศ ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ฌอร์นโลมไล้ร่างกายตนต่ำกว่าเอว และเป็นครั้งแรกที่เธอทำความรู้จักกับคำว่า เสียวแทบขาดใจฌอร์นลงลิ้นบนดอกกุหลาบงามที่ไม่เคยเห็นค่าอย่าไม่รังเกียจ เขาไม่เคยป้อนความสุขให้หญิงสาวคนใดเช่นนี้มาก่อน แม้แต่กนิษฐ

ทัณฑ์บำเรอมาเฟีย Chapter 15 สายวันต่อมา มื้อเช้าบ้านฌอร์นวันนี้ต่างไปจากวันก่อน นอกจากตั้งสำรับช้ากว่าหนึ่งชั่วโมงครึ่ง ยังมีแขกพิเศษอีกสองคนมาร่วมโต๊ะอาหารด้วย คนแรกคือนรวิชญ์ คนที่สองคือพงษ์พัฒน์ คนรักนรวิชญ์ อาหารเช้าเป็นโจ๊กหมูร้อนๆ มีปาท่องโก๋ชิ้นเล็กที่วิลลี่ไปซื้อจากร้านใกล้ซอยบ้าน เหตุผลที่มื้อเช้าล่าช้าไปกว่าหนึ่งชั่วโมงครึ่งเป็นเพราะ แม่ครัวสาวตื่นสาย ซึ่งฌอร์นก็ไม่ปลุก เขาปล่อยให้ปรินดานอนหลับให้เต็มอิ่ม ชดเชยที่เขามักมากในกาม หลับนอนกับเธอรวมสามยก กว่าจะได้พักผ่อนจริงๆ ก็ปาไปตีสี่กว่า พอกลับขึ้นมาบนห้องกนิษฐายังคงหลับ ฌอร์นเดินเลี่ยงเข้าห้องน้ำ อาบน้ำให้สดชื่น จากนั้นก็เดินมาล้มตัวลงนอนที่ของตน โดยที่กนิษฐาไม่รู้ว่า เขากลับมานอนตามเดิม “วันนี้ดูพี่ฌอร์นอารมณ์ดีนะครับ” นรวิชญ์สังเกตเห็นพี่ชายเดินยิ้มเขามาในห้องกินข้าว ปกติใบหน้าฌอร์นจะนิ่งๆ แม้บางครั้งจะมีรอยยิ้มก็ไม่ได้ยิ้มแก้มแทบปริเช่นวันนี้ “ก็คนมีความสุขก็ต้องยิ้มสิ” ฌอร์นตอบ ใบหน้ายิ้มราวกับคนมีความสุข “มีความสุขเรื่องอะไรครับ ผมว่าต้องมีอะไรเป็น

ทัณฑ์บำเรอมาเฟีย Chapter 17“คุณคิดหรือว่า การหนีคือทางออกและปลอดภัยที่สุด ฉันว่าไม่น่าใช่ คุณประมาทคุณลุงเกินไปแล้ว ถ้าเรื่องนี้รู้ถึงหูพี่ฌอร์นล่ะก็ ซวยแน่” คนที่เอมิลี่กลัวที่สุดคือ ฌอร์น ลูกพี่ลูกน้องจอมวายร้าย ที่ไม่เคยปล่อยคนทำผิดกับครอบครัวให้ลอยนวล “ครั้งที่แล้วมีเอ็มกับพ่อมันเป็นแพะ จะให้มันมารับผิดอีกก็ไม่ได้ คุณอยากได้เงินอะไรนักหนา เงินที่ฉันให้คุณใช้ไม่พอหรือไงถึงได้ทำอีก แล้วฉันสงสัยอย่างหนึ่งว่า ทำไมต้องนัดรับพรุ่งนี้แทนจะเป็นเมื่อวานหรือวันนี้ คนอยากได้ข้อมูลเมื่อคุณหาของให้ได้แล้ว ทำไมไม่นัดรับเร็วๆ รอสองวันทำไม”เอมิลี่นึกสงสัย“เขาไม่ว่าง อยู่เมกากลับพรุ่งนี้เที่ยงเลยนัดตอนเย็นไง” แม็คตอบ “ครั้งนี้ก็เหมือนครั้งที่แล้วแหละ ไม่มีใครรู้หรอกว่าฉันเป็นคนทำ”“คุณคิดอะไรตื้นๆ ที่ว่าจับใครมือดมไม่ได้ฉันว่าไม่ใช่นะ อย่าลืมสิว่า เมื่อวานนี้มีคุณคนเดียวที่เข้าไปในบ้านคุณลุง คนที่อยู่ในบ้านมีแค่สามคนและเป็นคนที่ไม่มีวันทรยศคุณลุง ผู้ต้องสงสัยก็ต้องเป็นคุณคนเดียว” เอมิลี่รู้จักสามคนที่ว่านั้นดี เป็นคนเก่าแก่มายี่สิบกว่าปี ซื่อสัตย์และภักดีกับฟาบิโอมาก ไม่มีทางทำเรื่องร้ายกับผู้ม