All Chapters of ถึงจะร้ายก็ใช่ว่าจะไม่รัก (เกิดใหม่): Chapter 21 - Chapter 30

พิมพ์แพรดาวกลับมาถึงบ้านแสงแดดยามนั้นอบอ้าวจนรู้สึกอึดอัด แต่ถึงจะเข้ามาในห้องที่เปิดเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ หญิงสาวก็ยังรู้สึกเหมือนอกกำลังร้อนรุ่มไปหมดบนโต๊ะทำงานมีเอกสารกองอยู่เต็มไปหมด แต่เธอกลับมองมันด้วยสายตาว่างเปล่า สมาธิไม่มีแม้แต่น้อยนิ้วเรียวเลื่อนปากกาไปมาบนกระดาษโดยไม่รู้ว่ากำลังเขียนอะไร“คุณแพรมีคนมาหาค่ะ” แม่บ้านเดินเข้ามาบอกเธอละสายตาจากโต๊ะ เห็นคนที่ยืนรออยู่ตรงประตูเป็น มิเกลในชุดลำลองที่แฝงรอยยิ้มอ่อนโยนไว้บนใบหน้า“แพรเป็นยังไงบ้าง” หญิงสาวถามเสียงนุ่ม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเป็นห่วง“เธอรู้ได้ยังไง” เรื่องนี้เธอยังไม่ได้บอกใคร“เอ่อ ก็ฉันไปหาเธอที่บริษัทมาสิได้ยินพนักงานพูดกันนะ ฉันตกใจแทบแย่เลยรีบมาหา” มิเกลจับเพื่อนหมุนไปมาเพื่อจะดูว่าเพื่อนเจ็บตรงไหน“ฉันไม่เป็นไรแต่พี่ฟ้านี่สิ”“อย่าทำหน้าแบบนั้นไม่มีใครเป็นอะไรก็ดีแล้ว”“ก็ถือว่ายังโชคดี” แต่ไม่รู้ว่าจะโชคดีแบบนี้อีกนานแค่ไหน“เดือนหน้าวันเกิดฉันเราไปล่องเรือกันนะฉันจองไว้แล้ว”“ได้สิ”“เธอเป็นเพื่อนคนเดียวของฉันเลยนะแพร” มิเกลพูดพร้อมรอยยิ้มบางๆ“เธอก็เป็นเพื่อนคนเดียวของฉันเหมือนกัน” เธอยิ้มตอบทั้งที่ในใจ

พิมพ์แพรดาวก้าวเข้ามาในบริษัท กลิ่นหอมของดอกไม้ก็อบอวลไปทั่วจนเธอต้องชะงักทุกมุม แม้แต่โถงรับแขกหน้าบริษัท ล้วนประดับด้วยช่อดอกไม้สดหลากสีอย่างวิจิตรตระการตา“นี่มันอะไรกันคะคุณพ่อ?” เธอถามด้วยสีหน้าตกใจ พอเดินเข้ามาถึงห้องทำงานของตัวเองก็ต้องเบิกตากว้างกว่าเดิม ดอกกุหลาบสีขาวช่อใหญ่ตั้งอยู่กลางโต๊ะ ข้างกันคือช่อทิวลิปสีชมพูเรียงรายเต็มหน้าต่าง“ถามเลขาดูสิพ่อเองก็เพิ่งเห็นเหมือนกัน” พริชเอ่ยพลางยิ้มจางๆ “ของคุณปรินวัชร์ค่ะคุณแพรเขาให้มาส่งตั้งแต่เช้า บอกว่าขอให้จัดตกแต่งให้ทั่วบริษัท” เลขาสาวรีบก้าวเข้ามาแล้วก้มศีรษะเบาๆ“ทำบ้าอะไรของเขา” พิมพ์แพรดาวทวนชื่อเบาๆ สีหน้าชาวาบทันทีเธอมองไปรอบห้องอย่างอึดอัด กลิ่นดอกไม้หอมหวานเกินพอดี กลับกลายเป็นเหมือนกลิ่นของพันธนาการบางอย่างที่กักขังเธอไว้เธอหยิบการ์ดเล็กๆ จากช่อดอกไม้ขึ้นมาอ่านข้อความบนนั้น“ชอบมั้ย? ฉันตั้งใจทำให้เธอเลย”“วันนี้ท่านประธานมีคุยงานกับคุณกวินค่ะ”“แพรขอไปเองนะคะคุณพ่อ”“ตามใจลูกเลย”หญิงสาวจึงเตรียมตัวออกไปคุยงานนอกสถานที่ พอมาถึงร้านอาหารที่นัดไว้ เธอเห็นว่ากวินไม่ได้อยู่ตามลำพังแต่มีมิเกลนั่งอยู่ด้วย“แพรพอด

เสียงหวีดแหลมของเธอดังก้องเหนือแม่น้ำ ก่อนร่างบางจะร่วงลงจากดาดฟ้าเรือ เสียงน้ำกระเซ็นดังก้องสะท้อนกลางค่ำคืน แสงไฟจากเรือสะท้อนผิวน้ำระยิบระยับราวกับภาพฝันอันเลือนราง ตู้ม!“แพร!!!” เสียงตะโกนของปรินวัชร์ดังลั่น เขาไม่คิดแม้แต่วินาทีเดียว ร่างสูงพุ่งพรวดไปที่ราวเรือก่อนจะกระโดดลงไปในความมืดของสายน้ำเสียงกระแทกของร่างเขาดังตามมาอีกระลอก น้ำเย็นเฉียบปะทะทั่วตัว แต่เขาไม่สนใจสิ่งใดนอกจากหญิงสาวที่กำลังจมหายไปต่อหน้า“แพร! อยู่ไหน!” เขาตะโกนลั่น พยายามมองหาในความมืด ปรินวัชร์ดำผุดดำว่ายอย่างบ้าคลั่งกลางสายน้ำที่มืดมิดและเชี่ยวกราก สายลมยามค่ำพัดแรงจนคลื่นกระทบตัวเขาไม่หยุด จนเขามองเห็นหญิงสาวไม่รอช้าสักเสียววินาที ลูกน้องที่กระโดดลงมาช่วยต่างพากันไม่กลัวตาย ก่อนจะพาปรินวัชร์และพิมพ์แพรดาวขึ้นเรือได้อย่างปลอดภัย“แพร ลืมตาสิได้ยินไหม!” เขาตะโกนเรียกข้างหูน้ำที่เย็นเฉียบยิ่งทำให้เสียงของเขาสั่นเครือ เธอไม่ตอบร่างเล็กแน่นิ่งในอ้อมแขนปรินวัชร์กัดฟันแน่น“แพร! ได้ยินไหม!” เขาตะโกนอีกครั้ง ขณะตบเบาๆ ที่แก้มเธอน้ำที่ไหลตามเส้นผมของเธอหยดลงบนฝ่ามือเขาอย่างช้าๆ ใบหน้าของ

เขากุมมือเธอไว้แน่นมองใบหน้าซีดขาวนั้นอย่างห่วงใย ดวงตาที่ไม่เคยอ่อนโยนต่อใครกลับเต็มไปด้วยความกังวล“แพรได้ยินฉันไหม”เปลือกตาของหญิงสาวค่อยๆ ขยับ เธอกะพริบตาปริบ ๆ มองไปรอบห้องสีขาว ก่อนจะเห็นเขานั่งอยู่ข้างเตียง สีหน้าดูอิดโรยแต่ยังพยายามยิ้มให้“คุณปริ้นท์แพรเป็นอะไรไป” เสียงเธอเบาแทบกระซิบ ความทรงจำสุดท้ายคือเวียนศีรษะจากที่มองพลุก่อนจะจำอะไรไม่ได้“เป็นลมน่ะ” เขาตอบเสียงนุ่ม พลางใช้นิ้วโป้งลูบหลังมือเธอเบาๆ “...” เธอลองขยับตัวแต่รู้สึกเวียนหัวจนต้องเอนกลับไป“ไม่ต้องคิดมาก แค่พักผ่อนก่อนนะ” เขาบอก แต่สายตากลับหลบไปทางอื่น“หมอบอกว่ายังไงบ้างคะ” พิมพ์แพรดาวขมวดคิ้ว“เอ่อ เรื่องนั้น...” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังรวบรวมความกล้าดวงตาคมเข้มสั่นระริกอย่างเห็นได้ชัด“ว่าไงคะ” เธอถามย้ำเสียงยังอ่อนแรงแต่แฝงความสงสัย “ท้อง...” เขาสูดหายใจลึก ก่อนเอ่ยเสียงแผ่วจนแทบเป็นกระซิบ“อะไรนะคะ?” เธอเบิกตากว้าง ไม่แน่ใจว่าฟังผิดหรือไม่ “หมอบอกว่าแพรท้อง” เขาพูดช้าๆ แล้วก้มหน้าลงมือที่จับมือเธอไว้แน่นขึ้นเล็กน้อยเธอชะงักไปทั้งตกใจทั้งสับสน ใจหนึ่งเต้นแรงอย่างไม่เข้าใจ ส

พิมพ์แพรดาวเปิดประตูบ้านเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉียบ ก่อนจะโยนกระเป๋าสะพายลงบนโซฟาอย่างแรง เธอยังรู้สึกเลือดเดือดพล่านหลังจากรู้ความจริงว่าอาการบาดเจ็บของปรินวัชร์ เป็นเพียงแผนที่เขาใช้หลอกให้เธอเป็นห่วงและกลับมาอยู่ข้างเขา“แพรฟังฉันก่อน” ปรินวัชร์เปิดประตูเข้ามาในสภาพยังไม่ทันถอดสูท “ฟังทำไมคะ? จะให้ฟังคำโกหกของคุณอีกเหรอ แกล้งทำเป็นเจ็บตัวเพื่อให้แพรกลับไปดูแล มันสนุกนักใช่ไหม!” หญิงสาวหันขวับ“ฉันไม่ได้ตั้งใจให้เธอโกรธ” เขาพูดเสียงอ่อน แต่สายตายังจริงจัง “ฉันแค่...”“แพรไม่อยากฟัง” น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อย ทั้งโกรธทั้งเสียใจ “แพรที่ทำไปเพราะอยากขอเธอแต่งงานอีกครั้ง ในหัวใจของเธอก็รักฉันมากเหมือนกันใช่ไหม” เขาก้าวเข้าไปใกล้ แต่เธอกลับถอยหนี“มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ คุณใช้ความเป็นห่วงของแพรเป็นเครื่องมือ!” เธอตะโกนใส่ก่อนหันหลัง “เธอจะเดินหนีฉันไปอีกเหรอ ทั้งที่รู้ว่าฉันรักเธอขนาดนี้” เขายืนนิ่งกำมือแน่น แววตาสำนึกเต็มเปี่ยมแต่ก็เจือด้วยความห่วงใย หญิงสาวหยุดฝีเท้าหันกลับมามอง พิมพ์แพรดาวยืนนิ่งน้ำตาคลอเบ้าเมื่อเห็นชายหนุ่มตรงหน้าคุกเข่าลงอีกครั้ง เสียงพ