บททั้งหมดของ ถึงจะร้ายก็ใช่ว่าจะไม่รัก (เกิดใหม่): บทที่ 1 - บทที่ 10

วัตถุสีดำเย็นเฉียบถูกจ่อแนบเข้าที่ขมับของพิมพ์แพรดาว ปลายนิ้วของเขาอยู่บนไกปืนพร้อมจะลั่นได้ทุกเมื่อ สายตาของเขาว่างเปล่ามองหญิงสาวเหมือนไม่ใช่คนหญิงสาวยืนนิ่งร่างสั่นเทา น้ำตาเอ่อคลอจนไหลพรากไปตามแก้ม เธอหลับตาลงเพราะไม่อาจทนรับแรงกดดันได้อีกต่อไป แต่หัวใจกลับไม่ยอมสั่นคลอน กลัวแต่ไม่ยอมแพ้“สมใจเธอแล้วใช่ไหมพิมพ์แพรดาว!” เสียงตะโกนของเขาดังก้องสะท้อนในความเงียบงัน ราวกับต้องการฉีกหัวใจของเธอออกเป็นเสี่ยงๆ“แพรทำอะไรให้พี่ปริ้นท์” เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นน้ำตายังรินไหล แต่แววตานั้นกลับแน่วแน่กว่าเดิม“ทำอะไร? ไอ้ที่ฉันต้องตกอยู่ในสภาพนี้คืออะไร!”“แพรไม่ได้ทำอะไรเลยนะ” เธอปากสั่นเทาเพราะกลัวว่าเขาจะลั่นไกจริงๆ“ฉันเกลียดเธอ!” เสียงตวาดดังลั่น ก่อนที่แหวนหมั้นวงนั้นจะถูกถอดออกจากนิ้วของปรินวัชร์ แล้วปาใส่หน้าเธออย่างแรงพิมพ์แพรดาวเซไปเล็กน้อย ความเย็นของโลหะกระทบผิวพร้อมกับความปวดร้าวในใจที่ราวจะทะลุอก“จำไว้นะ คนที่ฉันรักมีแค่ฟ้าวันใหม่คนเดียวเท่านั้น!” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความชิงชัง จนหญิงสาวแทบลมหายใจติดขัดเธอก้มตัวลงช้าๆ มองแหวนวงเล็กที่กลิ้งอยู่บนพื้น แหวนที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของ

พิมพ์แพรดาวถอนหายใจลึก พยายามเรียกความกล้าเข้าหาตัวเองเมื่อยืนอยู่ท่ามกลางความหรูหราของบ้านคู่หมั้นที่เคยเป็นความฝันของใครหลายคน แต่สำหรับเธอ บ้านหลังนี้กลายเป็นสนามรบของคำดูถูกและสายตาเย็นชา“ยังกล้าโผล่มาที่นี่อีกเหรอ บ้านนี้ไม่ต้อนรับเธอ” เสียงจากมุมห้องตัดเข้ามาแรงกว่าที่คิด น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความรังเกียจและคำเย้ยหยัน“แล้วไงคะ พี่ปริ้นท์ต้อนรับใครเหรอ” เธอตอบเสียงเรียบปากสั้นๆ แต่แฝงไปด้วยประกายท้าทาย “หน้าด้านจริงๆ นะ ควรจะโยนลงบ่อจระเข้ให้มันจบๆ ไป” “กลัวจังเลยค่ะ” จากที่ศึกษาตามอ่านข่าวของอีกฝ่ายมาก็พอจะรู้นิสัยมาบ้าง ทำตัวเหมือนตัวร้ายในละครที่คอยจะแย่งคนรักคนอื่นตลอดเวลา “เธอนี่มัน อย่าโผล่หน้ามาให้ฉันเห็นอีกเข้าใจไหม” “แค่แพรอยากอยู่ใกล้คุณนี่คะ” “ฉันบอกแล้วไงอย่าเข้ามาใกล้ฉัน” เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าว แต่แปลกแทนที่เขาจะรังเกียจ แต่แววตาคู่นั้นที่มองเขามันทำให้ควบคุมตัวเองไม่อยู่“ทำไมล่ะคะ หรือจะกลัวว่าพี่จะใจอ่อน?” เธอตอบกลับอย่างไม่มีเกรงกลัว น้ำเสียงทิ่มแทงแต่เธอก็ยังยืนนิ่งไม่ถอย“ฉันอยากจะฆ่าเธอไง!” ปรินวัชร์ก้าวเข้ามาใ

“อื้อออ”เขาไม่เคยรู้สึกถึงความต้องการขนาดนี้มาก่อน ครั้งแรกที่เขาอยากจะขึ้นเตียงกับพิมพ์แพรดาว มือของเขาลูบไล้ไปทั่วร่างกายของเธอ“เธอทำอะไรฉันพิมพ์แพรดาว” เขากำลังต้องการเธออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“พี่ปริ้นท์ช่วยแพรด้วย...” เธอบิดกายไปมาด้วยความทรมาน ความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนแทบหายใจไม่ออก มือเล็กกำแน่นกับผ้าปูเตียง พยายามควบคุมอาการที่ไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร แววตาเธอพร่ามัว ฉ่ำวาวราวกับกำลังต่อสู้กับบางสิ่งที่เกิดขึ้นในร่างกาย “ไอ้อาเธอร์มึงนี่เล่นแรงไปนะ” เขารู้ว่าเธอถูกวางยา คงไม่พ้นฝีมือเพื่อนรักสารเลว เขากำลังจะลุกออกห่าง แต่มือบางคว้าเสื้อเขาไว้แน่น “พี่ปริ้นท์แพรร้อน” “ปะ...เห้ย เธอจะแก้ผ้าทำไม” เขารีบจับมือของเธอไว้ เมื่อคนตรงหน้ากำลังถอดชุดตัวเองเอก แต่สายตาของเขาปะทะเข้ากับทรวงอกอวบที่มีแผ่นปิดจุกติดไว้พอดี “แพรร้อน” เธอบิดตัวดึงเขาเข้ามาใกล้ มือบางลูบไล้แผ่นอกของเขา “ผู้หญิงร่านคงสมใจเธอแล้วสินะ” เลือดในกายพลุ่งพล่านไปทั่วร่างกาย ใบหน้าของเขาอยู่ไม่ห่างจากเธอแค่คืบเดียว ก่อนที่เธอจะดึงเขาไปจูบ ริมฝีปากหนาบดคลึงไปมา

พอพิมพ์แพรดาวก้าวเข้ามาในบ้าน เสียงทุ้มต่ำของเขาก็ดังขึ้นทันทีจากโซฟากลางห้อง“เหอะ เพิ่งแยกจากกันที่โรงแรมไม่กี่ชั่วโมงก็มีผู้ชายมาส่งถึงบ้านเลยเหรอ คราวหลังคงส่งกันบนเตียงสินะ” น้ำเสียงเย้ยหยันเต็มไปด้วยความไม่พอใจ“ขอบคุณที่ชี้ทางให้ค่ะ” เธอตอบเสียงนิ่งแต่มีแววประชดชัดเจนคำพูดนั้นทำให้ปรินวัชร์กำมือแน่น ความเย็นชาในดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นประกายโทสะทันที“พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงพิมพ์แพรดาว?”“ก็แปลตามที่พี่พูดไงคะไม่ผิดนี่” เธอยกคางขึ้นนิด แววตาท้าทาย “เธอนี่มันปากดีจริงๆ เลยนะเมื่อก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้” เขากัดฟันกรอด ลุกขึ้นจากโซฟาอย่างหัวเสีย “เมื่อก่อนกับตอนนี้มันเหมือนกันที่ไหน” เสียงของเธอสั่นน้อยๆ แต่แฝงด้วยความเหนื่อยล้า “หมายความว่าเธอคิดจะทิ้งฉันเหรอ!” เขาขมวดคิ้ว หัวเราะในลำคอ “ไม่ได้รักแล้วก็เลิกกันได้สิ” เธอตอบเสียงเรียบ “ฉันก็ไม่ได้รักเธอเหมือนกัน” ดวงตาเขาวาวโรจน์ทันที “ค่ะ นั้นเราก็ต่างคนต่างอยู่” “เธอจะทำแบบนี้ทำไม ทำไมเราไม่ถอนหมั้นกันเลยล่ะ” เขารู้สึกไม่ชอบใจเพราะอะไรอีกฝ่ายถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้ หรือเมื่อคืนเขาทำ

“ขอเบอร์ติดต่อหน่อยได้ไหมครับ” พิมพ์แพรดาวนิ่งไปชั่วขณะ มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเล็กน้อยขณะที่ผู้ชายตรงหน้ารีบยัดเครื่องใส่มือเธอ พลางพูดเสียงร่าเริงเธอกำลังจะยกนิ้วกดหมายเลข แต่ทันใดนั้นมือของปรินวัชร์ก็พุ่งเข้ามากระชากโทรศัพท์ไปจากมือเธอรวดเร็ว เขากดเบอร์ตัวเองลงไปบนหน้าจอ พร้อมส่งสายตาเย็นเฉียบก่อนพูดเสียงต่ำแต่เต็มไปด้วยอำนาจ“1669 เหมาะกับมึงที่สุด” “มีแฟนแล้ว น่าเบื่อวะแล้วไม่บอก” ชายคนนั้นบ่น พลางก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว “พี่ปริ้นท์” เธอมองเขาแบบเต็มตา ดวงตาเบิกกว้างทั้งตกใจและโกรธ “ปล่อยนะ! “ เธอร้องเสียงหลง แต่แรงที่เขาดึงกลับทำให้ร่างบางแทบเสียหลักเขาไม่ตอบคำใดเพียงกระชากเธอออกจากไนต์คลับอย่างรวดเร็ว เสียงเพลงจังหวะเร้าใจดังขณะที่ผู้คนรอบตัวชะงักไปชั่วขณะ เห็นชายหนุ่มสูงใหญ่ลากหญิงสาวออกไปพิมพ์แพรดาวพยายามดิ้น ร่างสั่นด้วยความตกใจ แต่แรงของเขามากเกินไป เธอจึงได้แต่ร้องเรียกชื่อเขาซ้ำๆ“ปล่อยแพรนะ!” “เธอคันมากเหรอถึงได้มาเต้นอ่อยผู้ชาย” ใบหน้าของเขาเข้ามาใกล้จนแทบสัมผัส รอยยิ้มเย็นชาปรากฏบนมุมปาก “พี่ยุ่งอะไรด้วย” “น้องแพรครับ” ก