ถึงจะร้ายก็ใช่ว่าจะไม่รัก (เกิดใหม่)

ถึงจะร้ายก็ใช่ว่าจะไม่รัก (เกิดใหม่)

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-11-10
โดย:  อัญธิญาน์จบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
30บท
1.3Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ตัวร้ายแอบรักพี่สาวของพิมพ์แพรดาวมานาน เขาทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้เธอมาครอบครอง แต่สุดท้ายหญิงสาวกลับเลือกผู้ชายธรรมดาที่ไม่มีอะไรเลย ทิ้งเขาไว้กับความอับอายและความพ่ายแพ้ พิมพ์แพรดาวที่แอบรักเขามาตลอดหลายปี ตัดสินใจวางแผนเพื่อให้ได้หัวใจของเขามาอยู่ในมือ และในที่สุดปรินวัชร์ก็ต้องหมั้นหมายกับเธอโดยไม่อาจหลีกเลี่ยง เขาร้าย เขาเย็นชา และพร้อมทำทุกอย่างเพื่อกำจัดคนที่ขวางทาง แต่ใครจะคิดว่าเพียงค่ำคืนเดียวจะเปลี่ยนไปตลอดกาล และทำให้หัวใจของเขาเริ่มสั่นไหวทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้เธอ

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

CHAPTER 1 คนที่รักไม่ใช่เธอ

It was in the early evening, but it seemed later than it should have. The stormy weather gave an eerie vibe that loomed overhead. A lone wanderer is seen quickly walking towards a sizeable two-story estate door as the lightning flashes illuminating the person trying to avoid the rain. Being his last delivery for the day, he’s been ready for his shift to end so he can take a hot shower to take away the weather’s chill.

The small awning above the door gave little relief from the drenching rain from the storm. It finally opened from knocking on the door for a minute and sounding the doorbell multiple times. A rather displeased man is standing there and questions him.

“This is the Weston estate. State your business.” He bellowed, looking at the gentleman in front of him being rained upon.

“I’m here to deliver this envelope. It’s assigned to Mr. George Weston and must be hand-delivered and signed for.” The delivery man said quickly, holding a large brown envelope while getting drenched by the rain.

“All deliveries are to be handed to me to be delivered; just hand it over.” He didn’t smile or was courteous in the least and began to grab for the large brown envelope in the delivery guy’s hands.

“Sorry, no can do, it has to be delivered by my service, and he has to sign for it.” The young man replied, feeling annoyed. He had just explained that it had to be hand-delivered, and the person in front of him wanted to snatch it from his grasp.

“Wait right here as I go inquire with the master.”

“Are you kidding me? It’s raining cats and dogs out here, and this thing isn’t giving enough shelter. Could you please let me in before I’m drowned?” asked the delivery man pointing at the small awning and getting even more annoyed at the butler leaving a person in this condition.

“Very well, if you must, please come in, stay by the door, and do not wander off.” Replied the butler as he moved aside and allowed him into the two-story foyer while closing the door.

“Man, any longer, and I would have drowned. Wow, what a place. It’s grand to see.” The delivery man looked around the foyer as he walked into the home.

“Someone who hasn’t seen the world, I gather. Please wait here, and I’ll go inquire with the master.”

The butler then turned and started to leave the foyer.

“Right here?” asked the delivery guy taking two steps more into the home and then replying, “Or right here?” He then took two more steps into the room.

“Humph, there’s always a comedian.”

The delivery guy smiled as he waited for his return, shaking the rain off of himself and trying to dry his wet hair with his hands as best as possible. He looked at the foyer more, and he could see the exquisite quality of the room with a rounding staircase leading to the second floor.

His eyes went up and locked upon a gorgeous woman coming down from the second floor. She gracefully came down like a goddess. Her golden hair shining with the light, piercing blue eyes and beautiful features couldn’t compare to some glamor models you would see on tv or in magazines. She wore a long red evening gown that came down towards her feet and hugged her every curve. The delivery man was awed as she approached him; he had never seen such a more beautiful woman in his life that made him utterly speechless.

“Who are you? What are you doing here? Don’t you know where you are?” she asked continuously as she approached the young man as she was getting off of the stairs.

The delivery guy could only look at her beauty as she continued to question him.

“What, the cat got your tongue? Can’t you speak?” She was annoyed at the person in front of her for not answering her questions.

“Right, sorry, my name is Blake Elon, from Elon Delivery Services. I’m here to deliver this envelope to Mr. George Weston, and I’m waiting for him to receive it.” He finally answered.

Blake was of average height with delicate features, giving you the impression of a meek and timid person, black hair, brown eyes that seemed slightly saddened, with a healthy build. Some would say he was pretty handsome but never caught this woman’s eye, and being only a delivery guy in status, he was beneath her.

“Grandfather would never come to you. Why are you here dripping all this water onto the floor? Don’t you have any sense of surroundings?” She said with annoyance.

Before he could answer her, the butler came back. Seeing the two together, he hurried over.

“Little Miss, what are you doing here? They’re all waiting for you in the dining area.”

“I saw this person loitering in the foyer. Why else would I be here? Sigh, seeing everyone is waiting, I’ll go first.” She replied as she turned onto her heels and left them, ignoring the young man altogether. Commoners to her were only trash in her eyes and served only one purpose: to serve her and her family.

“Wow, what a firecracker.” Said Blake looking at the woman when she left the room.

“Sir, please restrain yourself. She’s the lord’s first granddaughter Miss. Claire Dalton. If you would please follow me, I will escort you to the master. You are not to speak until spoken to.” The butler then turned and headed in the direction of the woman.

The two walked into a large dining area, overhearing an ongoing conversation. He could tell that a personal conversation was taking place.

“Grandfather, Steve Andersons is willing to propose marriage tomorrow, and I want your blessing so I can accept.” Said Claire Dalton, who just criticized Blake in the foyer.

Their seating at the table corresponded to their family status.

The head of the family is an elderly gentleman in his late sixties sitting at the head of the table.

A blond woman is to his right in her thirties, and Claire is next to her and has an empty chair next to Claire, awaiting another person.

On his left was a gentleman. Next to him is a woman and a young man sitting next to her were listening with interest.

Who hadn’t heard of the prestigious young man Steve Anderson? His family business was the leading real estate company in Swanville. This would bring great rewards if Claire could marry into the Anderson family.

“Steve Anderson? He’s the heir to the Anderson family estate. A first-class family, am I not mistaken?” asked the elderly man at the head of the table. He looked like he was in his seventies and had an heir of superiority on him. He was George Weston, the head of the family.

“Yes, father. We could also become a prestigious family with his family’s resources.” Replied the blond woman sitting next to Claire. She was her mother, Julie Weston, and she looked like her daughter with a fair complexion, slim body, and a flare of arrogance.

“Where is he now?” asked George Weston. “Why isn’t he here to ask me himself?”

“Grandfather, he has been detained with work. His father has kept him in the company so he can take it over.” Claire Dalton replied very proudly of her future husband.

“Let me think upon this, where is Johnson? Wasn’t there a delivery for me?”

“Sir, the young gentleman is here with the delivery.” Said Johnson bowing and offering the still wet young man to him.

“Sir, if you would kindly sign for this,” Blake said, handing him the large brown envelope and his tablet.

“Right, right, let’s see the contents first.” Said George Weston taking the large envelope.

When he opened the envelope and took the contents out, his expression had changed to confusion and concern. Placing the contents back into the envelope and placing it down, he looked closer at the young man beside him.

“Son, what’s your name?”

“Blake Elon, Sir.”

“Are you related to the Elon Family in Capital City?” George asked, squinting his eyes to see through the young man beside him.

A few snickers came from the family. Who didn’t know the famous Elon family from the capital? How could a meer delivery guy be from that family?

“Sir, I come from a distant side of the main family. I’m originally from the country.” Blake hurriedly lied.

‘What’s up with this old man? Does he know that I’m a direct descendant from the family?’ Thought Blake to himself as he eyed the older man in front of him.

“You look quite healthy and with a steady job, I see.” George Weston continued.

“Yes, sir, it’s not bad, the pay is a little low, but it’s all I need for right now,” Blake explained while holding onto his signature pad.

‘It is all I need right now, staying low-key. I don’t know who put my information on the dark web, but I’ve returned from the military with many enemies.’ Thought Blake, still standing beside George Weston.

“Sir, if you don’t mind, I still have other business. If you could please sign here, our transaction will be complete.” Said Blake handing him the signature pad.

“Julie, when is Mr. Anderson supposed to propose to my dear Claire?” George asked, ignoring Blake.

The woman next to Claire and him who spoke earlier said, “Father, he’s scheduled to come over tomorrow evening to confess to my dear daughter.”

“I will deny this transaction. Claire, you are not to pursue this engagement.” George declared, looking at the mother-daughter duo.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
30
CHAPTER 1 คนที่รักไม่ใช่เธอ
วัตถุสีดำเย็นเฉียบถูกจ่อแนบเข้าที่ขมับของพิมพ์แพรดาว ปลายนิ้วของเขาอยู่บนไกปืนพร้อมจะลั่นได้ทุกเมื่อ สายตาของเขาว่างเปล่ามองหญิงสาวเหมือนไม่ใช่คนหญิงสาวยืนนิ่งร่างสั่นเทา น้ำตาเอ่อคลอจนไหลพรากไปตามแก้ม เธอหลับตาลงเพราะไม่อาจทนรับแรงกดดันได้อีกต่อไป แต่หัวใจกลับไม่ยอมสั่นคลอน กลัวแต่ไม่ยอมแพ้“สมใจเธอแล้วใช่ไหมพิมพ์แพรดาว!” เสียงตะโกนของเขาดังก้องสะท้อนในความเงียบงัน ราวกับต้องการฉีกหัวใจของเธอออกเป็นเสี่ยงๆ“แพรทำอะไรให้พี่ปริ้นท์” เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นน้ำตายังรินไหล แต่แววตานั้นกลับแน่วแน่กว่าเดิม“ทำอะไร? ไอ้ที่ฉันต้องตกอยู่ในสภาพนี้คืออะไร!”“แพรไม่ได้ทำอะไรเลยนะ” เธอปากสั่นเทาเพราะกลัวว่าเขาจะลั่นไกจริงๆ“ฉันเกลียดเธอ!” เสียงตวาดดังลั่น ก่อนที่แหวนหมั้นวงนั้นจะถูกถอดออกจากนิ้วของปรินวัชร์ แล้วปาใส่หน้าเธออย่างแรงพิมพ์แพรดาวเซไปเล็กน้อย ความเย็นของโลหะกระทบผิวพร้อมกับความปวดร้าวในใจที่ราวจะทะลุอก“จำไว้นะ คนที่ฉันรักมีแค่ฟ้าวันใหม่คนเดียวเท่านั้น!” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความชิงชัง จนหญิงสาวแทบลมหายใจติดขัดเธอก้มตัวลงช้าๆ มองแหวนวงเล็กที่กลิ้งอยู่บนพื้น แหวนที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของ
อ่านเพิ่มเติม
CHAPTER 2 พิมพ์แพรดาว
แสงสีขาวสว่างวาบแทงผ่านเปลือกตาหญิงสาวค่อยๆ ขยับตัว ก่อนจะเปิดตาขึ้นช้าๆ ความหนักอึ้งแล่นไปทั่วศีรษะราวกับมีบางอย่างถ่วงไว้ เธอขมวดคิ้วหายใจถี่ พยายามกวาดตามองรอบๆเพดานสีขาวซีดกลิ่นยาอ่อนๆ ลอยคลุ้งในอากาศ สายเครื่องมือบางอย่างพาดผ่านข้อมือของเธอหัวใจเริ่มเต้นแรงเธอจำได้ว่าความทรงจำสุดท้ายเธอเจ็บปวดทรมานจากการป่วยด้วยโรคร้าย แล้วทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี้ได้ ยังไม่จากโลกนี้ไปอีกเหรอ“อยากตายทำไมเธอไม่ตายๆ ไปเลยล่ะ?” เสียงเย็นเยียบดังขึ้นจากมุมห้อง หญิงสาวสะดุ้งเฮือกดวงตาเบิกกว้างทันทีเธอหันไปทางต้นเสียง เห็นเงาร่างของผู้ชายคนหนึ่งยืนพิงกำแพง สายตาของเขาคมเฉียบราวมีด เขามองเธอราวกับคนแปลกหน้าที่ไม่น่าจะอยู่ตรงนี้“...”“เธอจะเรียกร้องความสนใจจากฉันเหรอบอกเลยว่ามันไม่มีผล” เขาเสียเวลากับอีกฝ่ายมามากพอแล้ว ทำไมเธอไม่ตายไปแล้วให้รู้แล้วรู้รอด “พูดอะไร” เธอมองใบหน้าของเขามั่นใจได้ว่าตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเจอคนหล่ออยู่ใกล้ขนาดนี้ “โอ๊ยยย เจ็บนะ!” หญิงสาวร้องออกมาเมื่อเขาบีบปลายคางของเธอแน่น “ขนาดนรกยังไม่ต้องการเธอเลย เธอควรพิจารณาตัวเองได้แล้วนะว่าทำไมถึงไม่มีใครรักเธอ”
อ่านเพิ่มเติม
CHAPTER 3 รับบทตัวร้าย
พิมพ์แพรดาวถอนหายใจลึก พยายามเรียกความกล้าเข้าหาตัวเองเมื่อยืนอยู่ท่ามกลางความหรูหราของบ้านคู่หมั้นที่เคยเป็นความฝันของใครหลายคน แต่สำหรับเธอ บ้านหลังนี้กลายเป็นสนามรบของคำดูถูกและสายตาเย็นชา“ยังกล้าโผล่มาที่นี่อีกเหรอ บ้านนี้ไม่ต้อนรับเธอ” เสียงจากมุมห้องตัดเข้ามาแรงกว่าที่คิด น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความรังเกียจและคำเย้ยหยัน“แล้วไงคะ พี่ปริ้นท์ต้อนรับใครเหรอ” เธอตอบเสียงเรียบปากสั้นๆ แต่แฝงไปด้วยประกายท้าทาย “หน้าด้านจริงๆ นะ ควรจะโยนลงบ่อจระเข้ให้มันจบๆ ไป” “กลัวจังเลยค่ะ” จากที่ศึกษาตามอ่านข่าวของอีกฝ่ายมาก็พอจะรู้นิสัยมาบ้าง ทำตัวเหมือนตัวร้ายในละครที่คอยจะแย่งคนรักคนอื่นตลอดเวลา “เธอนี่มัน อย่าโผล่หน้ามาให้ฉันเห็นอีกเข้าใจไหม” “แค่แพรอยากอยู่ใกล้คุณนี่คะ” “ฉันบอกแล้วไงอย่าเข้ามาใกล้ฉัน” เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าว แต่แปลกแทนที่เขาจะรังเกียจ แต่แววตาคู่นั้นที่มองเขามันทำให้ควบคุมตัวเองไม่อยู่“ทำไมล่ะคะ หรือจะกลัวว่าพี่จะใจอ่อน?” เธอตอบกลับอย่างไม่มีเกรงกลัว น้ำเสียงทิ่มแทงแต่เธอก็ยังยืนนิ่งไม่ถอย“ฉันอยากจะฆ่าเธอไง!” ปรินวัชร์ก้าวเข้ามาใ
อ่านเพิ่มเติม
CHAPTER 4 ถ้ารักก็ต้องทำ
เสียงดนตรีคลอเบาๆ จากมุมเวทีหรูหราภายในห้อง เสียงพูดคุยของผู้ชายในชุดสูทเต็มไปหมด ทำให้พิมพ์แพรดาวรู้สึกแปลกใจตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้ามาเธอหันไปมองชายหนุ่มข้างกายที่วันนี้ใส่สูทสีดำเรียบหรู หล่อจนคนรอบข้างต้องเหลียวมอง แต่สายตาเย็นชา ของเขาทำให้เธอไม่กล้าเอ่ยถามอะไรมากนัก“พี่ปริ้นท์พาพามาทำไมคะมีแต่ผู้ชาย” แพรเอ่ยเสียงเบา พลางจับชายกระโปรงเดรสของตัวเองแน่น “งานประมูล” เขาหันมามองเพียงแวบเดียว ริมฝีปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ“งานประมูลอะไรทำไมถึงแปลกๆ” เธอเลิกคิ้วถาม น้ำเสียงเริ่มสั่นนิดๆเขาไม่ตอบ แต่ก้าวเดินต่อไปอย่างมั่นคงหญิงสาวจึงจำใจต้องเดินเคียงข้างเขาเหมือนเงา กลางสายตาหลายคู่ที่มองมาอย่างสนใจและซุบซิบเบาๆ “สวัสดีค่ะคุณปริ้นท์มีอะไรแองจี้รับใช้” “ช่วยพาผู้หญิงคนนี้ไปแต่งตัวที” “เอ่อ แน่ใจเหรอคะ” สาวสวยลังเลเพราะงานคืนนี้มีแต่เศรษฐีเข้าร่วม ไม่เข้าใจว่าเขาจะพาสาวสวยมาด้วยทำไม “อืม ทำตามที่ฉันสั่ง” “รับทราบค่ะ” “เดี๋ยว แต่งตัวอะไรกัน” พิมพ์แพรดาวงุนงง ว่าทำไมถึงต้องแต่งตัวอีก “ตามฉันมาอีกไม่นานงานจะเริ่มแล้ว”
อ่านเพิ่มเติม
CHAPTER 5 ขุดหลุมฝังตัวเอง
“อื้อออ”เขาไม่เคยรู้สึกถึงความต้องการขนาดนี้มาก่อน ครั้งแรกที่เขาอยากจะขึ้นเตียงกับพิมพ์แพรดาว มือของเขาลูบไล้ไปทั่วร่างกายของเธอ“เธอทำอะไรฉันพิมพ์แพรดาว” เขากำลังต้องการเธออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“พี่ปริ้นท์ช่วยแพรด้วย...” เธอบิดกายไปมาด้วยความทรมาน ความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนแทบหายใจไม่ออก มือเล็กกำแน่นกับผ้าปูเตียง พยายามควบคุมอาการที่ไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร แววตาเธอพร่ามัว ฉ่ำวาวราวกับกำลังต่อสู้กับบางสิ่งที่เกิดขึ้นในร่างกาย “ไอ้อาเธอร์มึงนี่เล่นแรงไปนะ” เขารู้ว่าเธอถูกวางยา คงไม่พ้นฝีมือเพื่อนรักสารเลว เขากำลังจะลุกออกห่าง แต่มือบางคว้าเสื้อเขาไว้แน่น “พี่ปริ้นท์แพรร้อน” “ปะ...เห้ย เธอจะแก้ผ้าทำไม” เขารีบจับมือของเธอไว้ เมื่อคนตรงหน้ากำลังถอดชุดตัวเองเอก แต่สายตาของเขาปะทะเข้ากับทรวงอกอวบที่มีแผ่นปิดจุกติดไว้พอดี “แพรร้อน” เธอบิดตัวดึงเขาเข้ามาใกล้ มือบางลูบไล้แผ่นอกของเขา “ผู้หญิงร่านคงสมใจเธอแล้วสินะ” เลือดในกายพลุ่งพล่านไปทั่วร่างกาย ใบหน้าของเขาอยู่ไม่ห่างจากเธอแค่คืบเดียว ก่อนที่เธอจะดึงเขาไปจูบ ริมฝีปากหนาบดคลึงไปมา
อ่านเพิ่มเติม
CHAPTER 6 ไม่อยากได้แล้ว
พิมพ์แพรดาวขยับตัวอย่างเมื่อยขบ ก่อนจะรู้สึกถึงความอุ่นร้อนแผ่วๆ อยู่ข้างกาย เธอขมวดคิ้วใครกันมานอนอยู่ตรงนี้พอหันไปมองชัดๆ หัวใจแทบหยุดเต้น ยิ่งนึกถึงเรื่องเมื่อคืนหญิงสาวก้มมองสภาพของตัวเอง เมื่อคืนเธอไม่ได้ฝันแต่มันคือความจริง“กรี๊ดดดด” หญิงสาวกรี๊ดลั่นสุดเสียง ก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นนั่ง แล้วถีบเขาเต็มแรงจนร่างสูงร่วงลงจากเตียงไปตุ้บ“โอ๊ย เธอเป็นบ้าอะไรของเธอเนี่ย!” เขาตะโกนขึ้นมาพร้อมขยี้หัวตัวเองอย่างหงุดหงิด“แล้วพี่มานอนข้างแพรได้ยังไงล่ะคะ!” เธอหน้าขึ้นสีแดงจัดด้วยทั้งความตกใจและเขิน “นี่มันห้องฉันต่างหาก!” เขาชี้นิ้วกลับไปที่เตียง พร้อมกับลุกขึ้นโดยที่ยังไม่สวมเสื้อผ้า “ว้าย ไอ้บ้านี่” เธอบ่นอุบอิบเมื่อเขาเล่นไม่ใส่อะไรเลย พร้อมกับดึงผ้าห่มมาปิดหน้าตัวเองไว้ พลางหลบตาเขาแทบไม่ทัน “เธอตื่นมาก็ดีแล้วไสหัวออกไปจากห้องของฉัน เรื่องเมื่อคืนหวังว่าคงไม่เอาไปฟ้องแม่ของฉันหรอกนะ” “แค่เสียตัวมีอะไรต้องตื่นเต้นนักหนา ทีเมื่อคืนพี่ปริ้นท์เอาแพรไปประมูลยังไม่ว่าอะไรเลย” เสียรู้เขาจนได้เมื่อก่อนชีวิตของเธอบัดซบกว่านี่ยังอดทนมาได้เลย สงสารก็แต่เจ้าของร่างรั
อ่านเพิ่มเติม
CHAPTER 7 ไม่ได้รักเหมือนกัน
พอพิมพ์แพรดาวก้าวเข้ามาในบ้าน เสียงทุ้มต่ำของเขาก็ดังขึ้นทันทีจากโซฟากลางห้อง“เหอะ เพิ่งแยกจากกันที่โรงแรมไม่กี่ชั่วโมงก็มีผู้ชายมาส่งถึงบ้านเลยเหรอ คราวหลังคงส่งกันบนเตียงสินะ” น้ำเสียงเย้ยหยันเต็มไปด้วยความไม่พอใจ“ขอบคุณที่ชี้ทางให้ค่ะ” เธอตอบเสียงนิ่งแต่มีแววประชดชัดเจนคำพูดนั้นทำให้ปรินวัชร์กำมือแน่น ความเย็นชาในดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นประกายโทสะทันที“พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงพิมพ์แพรดาว?”“ก็แปลตามที่พี่พูดไงคะไม่ผิดนี่” เธอยกคางขึ้นนิด แววตาท้าทาย “เธอนี่มันปากดีจริงๆ เลยนะเมื่อก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้” เขากัดฟันกรอด ลุกขึ้นจากโซฟาอย่างหัวเสีย “เมื่อก่อนกับตอนนี้มันเหมือนกันที่ไหน” เสียงของเธอสั่นน้อยๆ แต่แฝงด้วยความเหนื่อยล้า “หมายความว่าเธอคิดจะทิ้งฉันเหรอ!” เขาขมวดคิ้ว หัวเราะในลำคอ “ไม่ได้รักแล้วก็เลิกกันได้สิ” เธอตอบเสียงเรียบ “ฉันก็ไม่ได้รักเธอเหมือนกัน” ดวงตาเขาวาวโรจน์ทันที “ค่ะ นั้นเราก็ต่างคนต่างอยู่” “เธอจะทำแบบนี้ทำไม ทำไมเราไม่ถอนหมั้นกันเลยล่ะ” เขารู้สึกไม่ชอบใจเพราะอะไรอีกฝ่ายถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้ หรือเมื่อคืนเขาทำ
อ่านเพิ่มเติม
CHAPTER 8 ฉันไม่ได้หึง
พิมพ์แพรดาวเดินทอดน่องไปตามห้างหรูในใจกลางเมือง กระเป๋าในมือเต็มไปด้วยของแบรนด์เนมที่เธอแทบไม่เคยกล้าแม้แต่จะมองเมื่อยังเป็นเธอคนก่อน ผู้หญิงธรรมดาที่ต้องนับเงินทุกบาทเพื่อเก็บเงินไว้ไปหาหมอแต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับตรงกันข้าม เธอรูดบัตรอย่างไม่ลังเลซื้อทุกอย่างที่อยากได้ เหมือนพยายามกลบความว่างเปล่าข้างในหัวใจ“เห้อออ น่าเบื่อชะมัดจะตายก็ไม่ให้ตายอีก” เธอพึมพำกับตัวเองก่อนเดินเข้าไปในร้านกาแฟชื่อดัง ทันใดนั้นเสียงทุ้มคุ้นๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง“น้องแพรจริงๆ ด้วย”เธอชะงักหันกลับไปมองอย่างงุนงง ชายหนุ่มในชุดสูทเรียบหรู หน้าตาหล่อเหลามีรอยยิ้มอบอุ่นยืนอยู่ตรงหน้า แต่ในหัวกลับว่างเปล่า เธอพยายามนึกเท่าไหร่ก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร“เอ่อ ขอโทษนะคะ เรารู้จักกันเหรอคะ?” “พี่กวินไงครับรุ่นพี่น้องแพร” ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ “อ๋อ ค่ะจำแทบไม่ได้เลย” เธอกะพริบตาปริบๆ ก่อนแสร้งยิ้มบางๆ กลบเกลื่อน แต่ก็จำเขาไม่ได้อยู่ดี“ไม่แปลกครับผ่านมาตั้งหลายปี พี่เพิ่งกลับมาช่วยงานคุณพ่อนะตอนนี้น้องแพรเป็นยังไงบ้าง” เขาตอบอย่างสุภาพ ก่อนมองเธอด้วยสายตาประหลาดใจ “ก็สบายดีค่ะ” “ว่างไหมครั
อ่านเพิ่มเติม
CHAPTER 9 ไม่ได้ขอให้มารัก
“ขอเบอร์ติดต่อหน่อยได้ไหมครับ” พิมพ์แพรดาวนิ่งไปชั่วขณะ มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเล็กน้อยขณะที่ผู้ชายตรงหน้ารีบยัดเครื่องใส่มือเธอ พลางพูดเสียงร่าเริงเธอกำลังจะยกนิ้วกดหมายเลข แต่ทันใดนั้นมือของปรินวัชร์ก็พุ่งเข้ามากระชากโทรศัพท์ไปจากมือเธอรวดเร็ว เขากดเบอร์ตัวเองลงไปบนหน้าจอ พร้อมส่งสายตาเย็นเฉียบก่อนพูดเสียงต่ำแต่เต็มไปด้วยอำนาจ“1669 เหมาะกับมึงที่สุด” “มีแฟนแล้ว น่าเบื่อวะแล้วไม่บอก” ชายคนนั้นบ่น พลางก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว “พี่ปริ้นท์” เธอมองเขาแบบเต็มตา ดวงตาเบิกกว้างทั้งตกใจและโกรธ “ปล่อยนะ! “ เธอร้องเสียงหลง แต่แรงที่เขาดึงกลับทำให้ร่างบางแทบเสียหลักเขาไม่ตอบคำใดเพียงกระชากเธอออกจากไนต์คลับอย่างรวดเร็ว เสียงเพลงจังหวะเร้าใจดังขณะที่ผู้คนรอบตัวชะงักไปชั่วขณะ เห็นชายหนุ่มสูงใหญ่ลากหญิงสาวออกไปพิมพ์แพรดาวพยายามดิ้น ร่างสั่นด้วยความตกใจ แต่แรงของเขามากเกินไป เธอจึงได้แต่ร้องเรียกชื่อเขาซ้ำๆ“ปล่อยแพรนะ!” “เธอคันมากเหรอถึงได้มาเต้นอ่อยผู้ชาย” ใบหน้าของเขาเข้ามาใกล้จนแทบสัมผัส รอยยิ้มเย็นชาปรากฏบนมุมปาก “พี่ยุ่งอะไรด้วย” “น้องแพรครับ” ก
อ่านเพิ่มเติม
CHAPTER 10 จะเลือกใคร
พิมพ์แพรดาวออกมาดูหนังกับพี่สาวในช่วงบ่าย ฟ้าวันใหม่เหลือบมองน้องสาวที่ดูเหม่อลอย ก่อนเอ่ยเสียงเบา“แพรถ้าไม่ไหว ไม่ต้องฝืนหรอก” “พี่ฟ้าพูดเรื่องอะไรคะ” เธอหันมามองพี่สาว ดวงตาคู่นั้นมีทั้งความเหนื่อยความลังเล และความพยายามจะเข้มแข็ง “พี่รู้ว่าแพรรักคุณปริ้นท์มาก แต่เราไม่ควรพาตัวเองไปเจ็บขนาดนั้นนะ วิ่งตามคนไม่มีใจวิ่งให้ตายเขาก็ไม่หันกลับมามอง” ฟ้าวันใหม่มองน้องด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนยื่นมือมากุมเบาๆ “แพร...” เธอยิ้มบางๆ ดวงตาสั่นระริก “พี่ไม่ได้รักเขาหรอกแพรสบายใจได้ ไม่ต้องห่วงว่าเขาจะตามมาวอแวพี่หรอก แพรเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ” “แพรจะลองคิดดู”บนจอหนังมีฉากพระเอกกับนางเอกบอกรักกัน แต่ในใจของหญิงสาวกลับรู้ดีว่า ความรักของเธอมันไม่ได้สวยงามแบบในจอเลยสักนิดคนที่เคยผ่านความตายมาแล้วน่าจะใช้ชีวิตให้คุ้ม ทำไมต้องทนอยู่กับผู้ชายที่ไม่เอาไหนอย่างปรินวัชร์ด้วย แต่ทั้งพิมพ์แพรดาวกับชายหนุ่มก็ศีลเสมอกันนั่นแหละ เธอควรตัดสินใจและเลือกทางเดินของตัวเองทั้งสองเดินมาถึงลานจอดรถที่เงียบสงัด เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นสลับกันไปมา“เราไม่ได้มาเที่ยวด้วยกันแบบนี้มานาน
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status