ถึงจะร้ายก็ใช่ว่าจะไม่รัก (เกิดใหม่)

ถึงจะร้ายก็ใช่ว่าจะไม่รัก (เกิดใหม่)

last updateLast Updated : 2025-11-10
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
Not enough ratings
30Chapters
1.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ตัวร้ายแอบรักพี่สาวของพิมพ์แพรดาวมานาน เขาทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้เธอมาครอบครอง แต่สุดท้ายหญิงสาวกลับเลือกผู้ชายธรรมดาที่ไม่มีอะไรเลย ทิ้งเขาไว้กับความอับอายและความพ่ายแพ้ พิมพ์แพรดาวที่แอบรักเขามาตลอดหลายปี ตัดสินใจวางแผนเพื่อให้ได้หัวใจของเขามาอยู่ในมือ และในที่สุดปรินวัชร์ก็ต้องหมั้นหมายกับเธอโดยไม่อาจหลีกเลี่ยง เขาร้าย เขาเย็นชา และพร้อมทำทุกอย่างเพื่อกำจัดคนที่ขวางทาง แต่ใครจะคิดว่าเพียงค่ำคืนเดียวจะเปลี่ยนไปตลอดกาล และทำให้หัวใจของเขาเริ่มสั่นไหวทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้เธอ

View More

Chapter 1

CHAPTER 1 คนที่รักไม่ใช่เธอ

"Aku gak mau nikah!"

Kepala ini mulai mengeluarkan asap saat papa kembali membahas terkait rencana gilanya. Masa iya aku mau dinikahkan dengan patner bisnisnya, jelaslah menolak. Selain tak kenal, aku juga masih muda, baru lulus SMU.

Ruangan yang cukup luas pun mendadak serasa sempit menghimpit. Lampu hias yang menerangi sedikit memudar sinarnya di pandangan ini. Arg! Kepalaku cenat-cenut jadinya.

Kupukulkan sendok pada piring hingga sisa nasi berloncatan. Meja marmer bulat ini sedikit terkotori jadinya. Setelah melepas benda itu kukepalkan telapak tangan. Mata ini diarahkan pada kedua lensa lelaki yang wajahnya belum berkerut meski sudah berusia setengah abad. Papa balas menatap lekat, seolah ingin meyakinkan bahwa ucapan itu tidak main-main.

"Perusahaan papa pailit. Kalau tak cepat diselamatkan maka ribuan karyawan akan dirumahkan. Seluruh aset kekayaan kita disita dan papa masuk penjara. Hanya pernikahan ini yang bisa menyelamatkan semua. Nay, papa mohon jangan menolak pernikahan ini!"

Ruangan ber-Ac ini tak mampu menyejukkan hati. Perut pun tiba-tiba mual dan efeknya selera makan sempurna musnah. Apalagi setelah mama tiri mengompori. Rasanya ingin kusumpal mulut penyihir itu. Enak saja demi gaya hidup sosialitanya, aku yang dikorbankan. Andai anaknya perempuan tentu sudah diumpankan. Sayang saudara tiriku laki-laki.

"Gak mau, titik!"

Sebelum papa melanjutkan pembahasan ini, aku buru-buru bangkit. Kutinggalkan suami istri yang mungkin sedang jengkel setengah mati.

Kaki ini hampir saja terantuk lantai yang kebeningannya bagai cermin. Untung saja cepat mengerem ayunannya Setelah keluar dari ruang makan, aku langsung menuju tangga penghubung ke lantai dua. Di sana kamar semua anggota keluarga berada.

Dalam hitungan tiga menit aku sampai di kamar yang letaknya di sayap sebelah kanan tangga. Tempat ini berjarak dua puluh meter dari ruang pribadi papa yang ada di sayap kiri tangga.

Kuhempaskan tubuh di ranjang bersprei merah muda dengan motif karakter. Guling berwarna senada telah berada di selipan lengan. Kucoba pejamkan mata untuk merelaksasi saraf yang tegang akibat emosi jiwa. Perlahan napas diatur agar tak lagi memburu.

Bayangan seseorang melintas tiba-tiba. Ya, lelaki yang matanya serupa daun di belah dua itu menjadi salah satu alasan menolak pernikahan ini. Tak mungkin aku mengempas cinta yang telah lama dipupuk, hingga bunganya mekar merekah. Meskipun bertepuk sebelah tangan, tetaplah mengharapkan. Kalau aku menikah dengan pria lain berarti pupus sudah semuanya.

Tak terasa buliran bening mulai meluruh. Menolak sekuat apapun tak mungkin rencana papa dihentikan. Seluruh harapan itu akan musnah hanya dalam satu ikrar.

Sakit di dadaku makin menghebat kala terbayang takkan lagi bisa bersenang-senang bareng teman-teman. Shoping, nonton, atau sekedar kumpul-kumpul pasti tak bisa lagi kulakukan. Tragis amat hidupku. Masih muda harus terkurung dalam sangka pernikahan.

"Gaaak! Aku gak mau nikaaah!"

*

"Njiir, lo mo maried? Bisa ena-ena, dong! Hahaha!" ledek Nindia sambil tertawa puas.

"Temen gak berbakti, lo! Gue sengsara lo malah bahagia!"

Kulempar saja kepala Nindia dengan boneka hello kitty. Gadis berambut keriting itu datang ke rumah setelah kupanggil. Pasalnya saat ini aku dikurung. Seluruh gerak-gerik diawasi, takut kabur mungkin. Sahabat kepo tingkat dewa ini terus saja melempar candaan. Makin pusing saja aku dibuatnya.

"Nay, gak masalahlah lo maried. Selain bisa nyelametin ortu, lo tetep masih bisa kuliah, hang out, shopa shopi bareng kita. Caya dweh, kita kagak bakal ninggalin lo!"

Sumpah, nyesel curhat sama Nindia. Bukannya kasih solusi untuk nolak pernikahan, malah mendukung. 'kan asem. Padahal jelas aku sudah menerangkan keberatan karena masih berharap sama cowok terpopuler di sekolah dulu.

Lagian ngapain lo mikirin si Dodol. Tuh cowok kagak ada benernya. Dah otak mesum, sok borju pulak! Mending ya pasti-pasti aje!"

Sebelum ucapan Nindia makin ngaco kusampaikan bahwa lelaki yang akan dijodohkan itu umurnya dua kalilipat di atas. Masa iya menikah dengan om-om. Inginku ya nikah dengan cowok seumuran atau di atas sedikitlah. Itu pun nanti kalau sudah dewasa, bukan sekarang.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
30 Chapters
CHAPTER 1 คนที่รักไม่ใช่เธอ
วัตถุสีดำเย็นเฉียบถูกจ่อแนบเข้าที่ขมับของพิมพ์แพรดาว ปลายนิ้วของเขาอยู่บนไกปืนพร้อมจะลั่นได้ทุกเมื่อ สายตาของเขาว่างเปล่ามองหญิงสาวเหมือนไม่ใช่คนหญิงสาวยืนนิ่งร่างสั่นเทา น้ำตาเอ่อคลอจนไหลพรากไปตามแก้ม เธอหลับตาลงเพราะไม่อาจทนรับแรงกดดันได้อีกต่อไป แต่หัวใจกลับไม่ยอมสั่นคลอน กลัวแต่ไม่ยอมแพ้“สมใจเธอแล้วใช่ไหมพิมพ์แพรดาว!” เสียงตะโกนของเขาดังก้องสะท้อนในความเงียบงัน ราวกับต้องการฉีกหัวใจของเธอออกเป็นเสี่ยงๆ“แพรทำอะไรให้พี่ปริ้นท์” เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นน้ำตายังรินไหล แต่แววตานั้นกลับแน่วแน่กว่าเดิม“ทำอะไร? ไอ้ที่ฉันต้องตกอยู่ในสภาพนี้คืออะไร!”“แพรไม่ได้ทำอะไรเลยนะ” เธอปากสั่นเทาเพราะกลัวว่าเขาจะลั่นไกจริงๆ“ฉันเกลียดเธอ!” เสียงตวาดดังลั่น ก่อนที่แหวนหมั้นวงนั้นจะถูกถอดออกจากนิ้วของปรินวัชร์ แล้วปาใส่หน้าเธออย่างแรงพิมพ์แพรดาวเซไปเล็กน้อย ความเย็นของโลหะกระทบผิวพร้อมกับความปวดร้าวในใจที่ราวจะทะลุอก“จำไว้นะ คนที่ฉันรักมีแค่ฟ้าวันใหม่คนเดียวเท่านั้น!” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความชิงชัง จนหญิงสาวแทบลมหายใจติดขัดเธอก้มตัวลงช้าๆ มองแหวนวงเล็กที่กลิ้งอยู่บนพื้น แหวนที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของ
Read more
CHAPTER 2 พิมพ์แพรดาว
แสงสีขาวสว่างวาบแทงผ่านเปลือกตาหญิงสาวค่อยๆ ขยับตัว ก่อนจะเปิดตาขึ้นช้าๆ ความหนักอึ้งแล่นไปทั่วศีรษะราวกับมีบางอย่างถ่วงไว้ เธอขมวดคิ้วหายใจถี่ พยายามกวาดตามองรอบๆเพดานสีขาวซีดกลิ่นยาอ่อนๆ ลอยคลุ้งในอากาศ สายเครื่องมือบางอย่างพาดผ่านข้อมือของเธอหัวใจเริ่มเต้นแรงเธอจำได้ว่าความทรงจำสุดท้ายเธอเจ็บปวดทรมานจากการป่วยด้วยโรคร้าย แล้วทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี้ได้ ยังไม่จากโลกนี้ไปอีกเหรอ“อยากตายทำไมเธอไม่ตายๆ ไปเลยล่ะ?” เสียงเย็นเยียบดังขึ้นจากมุมห้อง หญิงสาวสะดุ้งเฮือกดวงตาเบิกกว้างทันทีเธอหันไปทางต้นเสียง เห็นเงาร่างของผู้ชายคนหนึ่งยืนพิงกำแพง สายตาของเขาคมเฉียบราวมีด เขามองเธอราวกับคนแปลกหน้าที่ไม่น่าจะอยู่ตรงนี้“...”“เธอจะเรียกร้องความสนใจจากฉันเหรอบอกเลยว่ามันไม่มีผล” เขาเสียเวลากับอีกฝ่ายมามากพอแล้ว ทำไมเธอไม่ตายไปแล้วให้รู้แล้วรู้รอด “พูดอะไร” เธอมองใบหน้าของเขามั่นใจได้ว่าตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเจอคนหล่ออยู่ใกล้ขนาดนี้ “โอ๊ยยย เจ็บนะ!” หญิงสาวร้องออกมาเมื่อเขาบีบปลายคางของเธอแน่น “ขนาดนรกยังไม่ต้องการเธอเลย เธอควรพิจารณาตัวเองได้แล้วนะว่าทำไมถึงไม่มีใครรักเธอ”
Read more
CHAPTER 3 รับบทตัวร้าย
พิมพ์แพรดาวถอนหายใจลึก พยายามเรียกความกล้าเข้าหาตัวเองเมื่อยืนอยู่ท่ามกลางความหรูหราของบ้านคู่หมั้นที่เคยเป็นความฝันของใครหลายคน แต่สำหรับเธอ บ้านหลังนี้กลายเป็นสนามรบของคำดูถูกและสายตาเย็นชา“ยังกล้าโผล่มาที่นี่อีกเหรอ บ้านนี้ไม่ต้อนรับเธอ” เสียงจากมุมห้องตัดเข้ามาแรงกว่าที่คิด น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความรังเกียจและคำเย้ยหยัน“แล้วไงคะ พี่ปริ้นท์ต้อนรับใครเหรอ” เธอตอบเสียงเรียบปากสั้นๆ แต่แฝงไปด้วยประกายท้าทาย “หน้าด้านจริงๆ นะ ควรจะโยนลงบ่อจระเข้ให้มันจบๆ ไป” “กลัวจังเลยค่ะ” จากที่ศึกษาตามอ่านข่าวของอีกฝ่ายมาก็พอจะรู้นิสัยมาบ้าง ทำตัวเหมือนตัวร้ายในละครที่คอยจะแย่งคนรักคนอื่นตลอดเวลา “เธอนี่มัน อย่าโผล่หน้ามาให้ฉันเห็นอีกเข้าใจไหม” “แค่แพรอยากอยู่ใกล้คุณนี่คะ” “ฉันบอกแล้วไงอย่าเข้ามาใกล้ฉัน” เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าว แต่แปลกแทนที่เขาจะรังเกียจ แต่แววตาคู่นั้นที่มองเขามันทำให้ควบคุมตัวเองไม่อยู่“ทำไมล่ะคะ หรือจะกลัวว่าพี่จะใจอ่อน?” เธอตอบกลับอย่างไม่มีเกรงกลัว น้ำเสียงทิ่มแทงแต่เธอก็ยังยืนนิ่งไม่ถอย“ฉันอยากจะฆ่าเธอไง!” ปรินวัชร์ก้าวเข้ามาใ
Read more
CHAPTER 4 ถ้ารักก็ต้องทำ
เสียงดนตรีคลอเบาๆ จากมุมเวทีหรูหราภายในห้อง เสียงพูดคุยของผู้ชายในชุดสูทเต็มไปหมด ทำให้พิมพ์แพรดาวรู้สึกแปลกใจตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้ามาเธอหันไปมองชายหนุ่มข้างกายที่วันนี้ใส่สูทสีดำเรียบหรู หล่อจนคนรอบข้างต้องเหลียวมอง แต่สายตาเย็นชา ของเขาทำให้เธอไม่กล้าเอ่ยถามอะไรมากนัก“พี่ปริ้นท์พาพามาทำไมคะมีแต่ผู้ชาย” แพรเอ่ยเสียงเบา พลางจับชายกระโปรงเดรสของตัวเองแน่น “งานประมูล” เขาหันมามองเพียงแวบเดียว ริมฝีปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ“งานประมูลอะไรทำไมถึงแปลกๆ” เธอเลิกคิ้วถาม น้ำเสียงเริ่มสั่นนิดๆเขาไม่ตอบ แต่ก้าวเดินต่อไปอย่างมั่นคงหญิงสาวจึงจำใจต้องเดินเคียงข้างเขาเหมือนเงา กลางสายตาหลายคู่ที่มองมาอย่างสนใจและซุบซิบเบาๆ “สวัสดีค่ะคุณปริ้นท์มีอะไรแองจี้รับใช้” “ช่วยพาผู้หญิงคนนี้ไปแต่งตัวที” “เอ่อ แน่ใจเหรอคะ” สาวสวยลังเลเพราะงานคืนนี้มีแต่เศรษฐีเข้าร่วม ไม่เข้าใจว่าเขาจะพาสาวสวยมาด้วยทำไม “อืม ทำตามที่ฉันสั่ง” “รับทราบค่ะ” “เดี๋ยว แต่งตัวอะไรกัน” พิมพ์แพรดาวงุนงง ว่าทำไมถึงต้องแต่งตัวอีก “ตามฉันมาอีกไม่นานงานจะเริ่มแล้ว”
Read more
CHAPTER 5 ขุดหลุมฝังตัวเอง
“อื้อออ”เขาไม่เคยรู้สึกถึงความต้องการขนาดนี้มาก่อน ครั้งแรกที่เขาอยากจะขึ้นเตียงกับพิมพ์แพรดาว มือของเขาลูบไล้ไปทั่วร่างกายของเธอ“เธอทำอะไรฉันพิมพ์แพรดาว” เขากำลังต้องการเธออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“พี่ปริ้นท์ช่วยแพรด้วย...” เธอบิดกายไปมาด้วยความทรมาน ความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนแทบหายใจไม่ออก มือเล็กกำแน่นกับผ้าปูเตียง พยายามควบคุมอาการที่ไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร แววตาเธอพร่ามัว ฉ่ำวาวราวกับกำลังต่อสู้กับบางสิ่งที่เกิดขึ้นในร่างกาย “ไอ้อาเธอร์มึงนี่เล่นแรงไปนะ” เขารู้ว่าเธอถูกวางยา คงไม่พ้นฝีมือเพื่อนรักสารเลว เขากำลังจะลุกออกห่าง แต่มือบางคว้าเสื้อเขาไว้แน่น “พี่ปริ้นท์แพรร้อน” “ปะ...เห้ย เธอจะแก้ผ้าทำไม” เขารีบจับมือของเธอไว้ เมื่อคนตรงหน้ากำลังถอดชุดตัวเองเอก แต่สายตาของเขาปะทะเข้ากับทรวงอกอวบที่มีแผ่นปิดจุกติดไว้พอดี “แพรร้อน” เธอบิดตัวดึงเขาเข้ามาใกล้ มือบางลูบไล้แผ่นอกของเขา “ผู้หญิงร่านคงสมใจเธอแล้วสินะ” เลือดในกายพลุ่งพล่านไปทั่วร่างกาย ใบหน้าของเขาอยู่ไม่ห่างจากเธอแค่คืบเดียว ก่อนที่เธอจะดึงเขาไปจูบ ริมฝีปากหนาบดคลึงไปมา
Read more
CHAPTER 6 ไม่อยากได้แล้ว
พิมพ์แพรดาวขยับตัวอย่างเมื่อยขบ ก่อนจะรู้สึกถึงความอุ่นร้อนแผ่วๆ อยู่ข้างกาย เธอขมวดคิ้วใครกันมานอนอยู่ตรงนี้พอหันไปมองชัดๆ หัวใจแทบหยุดเต้น ยิ่งนึกถึงเรื่องเมื่อคืนหญิงสาวก้มมองสภาพของตัวเอง เมื่อคืนเธอไม่ได้ฝันแต่มันคือความจริง“กรี๊ดดดด” หญิงสาวกรี๊ดลั่นสุดเสียง ก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นนั่ง แล้วถีบเขาเต็มแรงจนร่างสูงร่วงลงจากเตียงไปตุ้บ“โอ๊ย เธอเป็นบ้าอะไรของเธอเนี่ย!” เขาตะโกนขึ้นมาพร้อมขยี้หัวตัวเองอย่างหงุดหงิด“แล้วพี่มานอนข้างแพรได้ยังไงล่ะคะ!” เธอหน้าขึ้นสีแดงจัดด้วยทั้งความตกใจและเขิน “นี่มันห้องฉันต่างหาก!” เขาชี้นิ้วกลับไปที่เตียง พร้อมกับลุกขึ้นโดยที่ยังไม่สวมเสื้อผ้า “ว้าย ไอ้บ้านี่” เธอบ่นอุบอิบเมื่อเขาเล่นไม่ใส่อะไรเลย พร้อมกับดึงผ้าห่มมาปิดหน้าตัวเองไว้ พลางหลบตาเขาแทบไม่ทัน “เธอตื่นมาก็ดีแล้วไสหัวออกไปจากห้องของฉัน เรื่องเมื่อคืนหวังว่าคงไม่เอาไปฟ้องแม่ของฉันหรอกนะ” “แค่เสียตัวมีอะไรต้องตื่นเต้นนักหนา ทีเมื่อคืนพี่ปริ้นท์เอาแพรไปประมูลยังไม่ว่าอะไรเลย” เสียรู้เขาจนได้เมื่อก่อนชีวิตของเธอบัดซบกว่านี่ยังอดทนมาได้เลย สงสารก็แต่เจ้าของร่างรั
Read more
CHAPTER 7 ไม่ได้รักเหมือนกัน
พอพิมพ์แพรดาวก้าวเข้ามาในบ้าน เสียงทุ้มต่ำของเขาก็ดังขึ้นทันทีจากโซฟากลางห้อง“เหอะ เพิ่งแยกจากกันที่โรงแรมไม่กี่ชั่วโมงก็มีผู้ชายมาส่งถึงบ้านเลยเหรอ คราวหลังคงส่งกันบนเตียงสินะ” น้ำเสียงเย้ยหยันเต็มไปด้วยความไม่พอใจ“ขอบคุณที่ชี้ทางให้ค่ะ” เธอตอบเสียงนิ่งแต่มีแววประชดชัดเจนคำพูดนั้นทำให้ปรินวัชร์กำมือแน่น ความเย็นชาในดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นประกายโทสะทันที“พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงพิมพ์แพรดาว?”“ก็แปลตามที่พี่พูดไงคะไม่ผิดนี่” เธอยกคางขึ้นนิด แววตาท้าทาย “เธอนี่มันปากดีจริงๆ เลยนะเมื่อก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้” เขากัดฟันกรอด ลุกขึ้นจากโซฟาอย่างหัวเสีย “เมื่อก่อนกับตอนนี้มันเหมือนกันที่ไหน” เสียงของเธอสั่นน้อยๆ แต่แฝงด้วยความเหนื่อยล้า “หมายความว่าเธอคิดจะทิ้งฉันเหรอ!” เขาขมวดคิ้ว หัวเราะในลำคอ “ไม่ได้รักแล้วก็เลิกกันได้สิ” เธอตอบเสียงเรียบ “ฉันก็ไม่ได้รักเธอเหมือนกัน” ดวงตาเขาวาวโรจน์ทันที “ค่ะ นั้นเราก็ต่างคนต่างอยู่” “เธอจะทำแบบนี้ทำไม ทำไมเราไม่ถอนหมั้นกันเลยล่ะ” เขารู้สึกไม่ชอบใจเพราะอะไรอีกฝ่ายถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้ หรือเมื่อคืนเขาทำ
Read more
CHAPTER 8 ฉันไม่ได้หึง
พิมพ์แพรดาวเดินทอดน่องไปตามห้างหรูในใจกลางเมือง กระเป๋าในมือเต็มไปด้วยของแบรนด์เนมที่เธอแทบไม่เคยกล้าแม้แต่จะมองเมื่อยังเป็นเธอคนก่อน ผู้หญิงธรรมดาที่ต้องนับเงินทุกบาทเพื่อเก็บเงินไว้ไปหาหมอแต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับตรงกันข้าม เธอรูดบัตรอย่างไม่ลังเลซื้อทุกอย่างที่อยากได้ เหมือนพยายามกลบความว่างเปล่าข้างในหัวใจ“เห้อออ น่าเบื่อชะมัดจะตายก็ไม่ให้ตายอีก” เธอพึมพำกับตัวเองก่อนเดินเข้าไปในร้านกาแฟชื่อดัง ทันใดนั้นเสียงทุ้มคุ้นๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง“น้องแพรจริงๆ ด้วย”เธอชะงักหันกลับไปมองอย่างงุนงง ชายหนุ่มในชุดสูทเรียบหรู หน้าตาหล่อเหลามีรอยยิ้มอบอุ่นยืนอยู่ตรงหน้า แต่ในหัวกลับว่างเปล่า เธอพยายามนึกเท่าไหร่ก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร“เอ่อ ขอโทษนะคะ เรารู้จักกันเหรอคะ?” “พี่กวินไงครับรุ่นพี่น้องแพร” ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ “อ๋อ ค่ะจำแทบไม่ได้เลย” เธอกะพริบตาปริบๆ ก่อนแสร้งยิ้มบางๆ กลบเกลื่อน แต่ก็จำเขาไม่ได้อยู่ดี“ไม่แปลกครับผ่านมาตั้งหลายปี พี่เพิ่งกลับมาช่วยงานคุณพ่อนะตอนนี้น้องแพรเป็นยังไงบ้าง” เขาตอบอย่างสุภาพ ก่อนมองเธอด้วยสายตาประหลาดใจ “ก็สบายดีค่ะ” “ว่างไหมครั
Read more
CHAPTER 9 ไม่ได้ขอให้มารัก
“ขอเบอร์ติดต่อหน่อยได้ไหมครับ” พิมพ์แพรดาวนิ่งไปชั่วขณะ มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเล็กน้อยขณะที่ผู้ชายตรงหน้ารีบยัดเครื่องใส่มือเธอ พลางพูดเสียงร่าเริงเธอกำลังจะยกนิ้วกดหมายเลข แต่ทันใดนั้นมือของปรินวัชร์ก็พุ่งเข้ามากระชากโทรศัพท์ไปจากมือเธอรวดเร็ว เขากดเบอร์ตัวเองลงไปบนหน้าจอ พร้อมส่งสายตาเย็นเฉียบก่อนพูดเสียงต่ำแต่เต็มไปด้วยอำนาจ“1669 เหมาะกับมึงที่สุด” “มีแฟนแล้ว น่าเบื่อวะแล้วไม่บอก” ชายคนนั้นบ่น พลางก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว “พี่ปริ้นท์” เธอมองเขาแบบเต็มตา ดวงตาเบิกกว้างทั้งตกใจและโกรธ “ปล่อยนะ! “ เธอร้องเสียงหลง แต่แรงที่เขาดึงกลับทำให้ร่างบางแทบเสียหลักเขาไม่ตอบคำใดเพียงกระชากเธอออกจากไนต์คลับอย่างรวดเร็ว เสียงเพลงจังหวะเร้าใจดังขณะที่ผู้คนรอบตัวชะงักไปชั่วขณะ เห็นชายหนุ่มสูงใหญ่ลากหญิงสาวออกไปพิมพ์แพรดาวพยายามดิ้น ร่างสั่นด้วยความตกใจ แต่แรงของเขามากเกินไป เธอจึงได้แต่ร้องเรียกชื่อเขาซ้ำๆ“ปล่อยแพรนะ!” “เธอคันมากเหรอถึงได้มาเต้นอ่อยผู้ชาย” ใบหน้าของเขาเข้ามาใกล้จนแทบสัมผัส รอยยิ้มเย็นชาปรากฏบนมุมปาก “พี่ยุ่งอะไรด้วย” “น้องแพรครับ” ก
Read more
CHAPTER 10 จะเลือกใคร
พิมพ์แพรดาวออกมาดูหนังกับพี่สาวในช่วงบ่าย ฟ้าวันใหม่เหลือบมองน้องสาวที่ดูเหม่อลอย ก่อนเอ่ยเสียงเบา“แพรถ้าไม่ไหว ไม่ต้องฝืนหรอก” “พี่ฟ้าพูดเรื่องอะไรคะ” เธอหันมามองพี่สาว ดวงตาคู่นั้นมีทั้งความเหนื่อยความลังเล และความพยายามจะเข้มแข็ง “พี่รู้ว่าแพรรักคุณปริ้นท์มาก แต่เราไม่ควรพาตัวเองไปเจ็บขนาดนั้นนะ วิ่งตามคนไม่มีใจวิ่งให้ตายเขาก็ไม่หันกลับมามอง” ฟ้าวันใหม่มองน้องด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนยื่นมือมากุมเบาๆ “แพร...” เธอยิ้มบางๆ ดวงตาสั่นระริก “พี่ไม่ได้รักเขาหรอกแพรสบายใจได้ ไม่ต้องห่วงว่าเขาจะตามมาวอแวพี่หรอก แพรเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ” “แพรจะลองคิดดู”บนจอหนังมีฉากพระเอกกับนางเอกบอกรักกัน แต่ในใจของหญิงสาวกลับรู้ดีว่า ความรักของเธอมันไม่ได้สวยงามแบบในจอเลยสักนิดคนที่เคยผ่านความตายมาแล้วน่าจะใช้ชีวิตให้คุ้ม ทำไมต้องทนอยู่กับผู้ชายที่ไม่เอาไหนอย่างปรินวัชร์ด้วย แต่ทั้งพิมพ์แพรดาวกับชายหนุ่มก็ศีลเสมอกันนั่นแหละ เธอควรตัดสินใจและเลือกทางเดินของตัวเองทั้งสองเดินมาถึงลานจอดรถที่เงียบสงัด เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นสลับกันไปมา“เราไม่ได้มาเที่ยวด้วยกันแบบนี้มานาน
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status