Lahat ng Kabanata ng ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน: Kabanata 251 - Kabanata 260

ท้ายแม่น้ำแยกออกเป็นลำสาขาหลายสาย แถมสองฝั่งของลำสาขาส่วนใหญ่ยังเป็นภูเขารกร้าง รอบ ๆ ไม่มีผู้คนอาศัยอยู่เลย ยิ่งทำให้การกู้ภัยยากขึ้นมากพอกำหนดจุดรวมพลกู้ภัยไว้ที่ลานบ้านชาวนาแห่งหนึ่ง หลินชิงเหยียนก็นั่งลงบนเก้าอี้ เธอต้องรวบรวมข้อมูลจากทีมกู้ภัยหลายทีม แล้วส่งต่อกลับไปให้พวกเขาแบบทันเวลาเธอต้องใจเย็นให้ได้ และต้องตัดสินใจให้เด็ดขาดด้วย"ยังไม่เจอคนอีกเหรอ อย่าเสียเวลา รีบลงไปค้นหาต่อข้างล่างเดี๋ยวนี้!"เจียงม่อเหยียนใส่อุปกรณ์พร้อมแล้ว ตั้งใจจะลงไปค้นหาด้วยตัวเอง"คุณชายเจียง คุณไม่มีประสบการณ์กู้ภัย ลงไปก็มีแต่จะเพิ่มความวุ่นวาย" หลินชิงเหยียนเอ่ยเจียงม่อเหยียนยกมือขึ้น "เดี๋ยวฝนจะตกแล้ว ถ้าคืนนี้หาเขาไม่เจอ เขาก็จะตกอยู่ในอันตรายจริง ๆ นะ!""ฝนจะตก ใครก็ห้ามไม่ได้ ตอนนี้สิ่งเดียวที่เราทำได้คือการรอ""เธอรอได้เพราะเธอไม่ได้มีความรู้สึกกับเขา แต่ฉันรอไม่ได้ เขาเป็นพี่น้องของฉัน!"เจียงม่อเหยียนตะคอกใส่หลินชิงเหยียน แล้วก็พุ่งออกไปทันทีโดยไม่สนผู้ช่วยหานที่พยายามห้าม"คุณนาย จะทำยังไงดี?"หลินชิงเหยียนนวดขมับ รู้สึกเสียใจนิด ๆ ที่พาเจียงม่อเหยียนมาด้วย แต่จริง ๆ แล้วเธอ

หลินชิงเหยียนเม้มริมฝีปากแน่น เธอไม่กล้ารับหัวใจของเขาเซิ่งถิงเห็นเธอไม่พูด ก็ก้มลงกัดริมฝีปากเธอแรง ๆ หนึ่งที"ถ้าเธอเอา ฉันก็ให้"หลินชิงเหยียนร้องไห้อีกแล้ว คราวนี้เป็นเพราะตกใจแววตาเซิ่งถิงดุดันขึ้น เขาไม่ยอมปล่อยเธอไปแน่"เธอรู้ว่าฉันอยากได้ยินอะไร""ห้ามหลบ พูดมันออกมา""เหยียนเหยียน โอกาสมีแค่ครั้งเดียวนะ"หลินชิงเหยียนเอาแต่ร้องไห้ แต่ไม่ยอมพูด พอเซิ่งถิงคาดคั้นจนเธอจนมุม เธอก็ฝังหน้าลงกับอกเขา ทำตัวเป็นเต่าหัวหดเซิ่งถิงฉีกเสื้อเธอออกเหมือนลงโทษ มือใหญ่กดรั้งเอวเธอ บังคับให้แนบเข้าหาตัวเขาไฟถูกจุดขึ้นจากจุดที่ร่างกายแตะกัน แล้วลุกลามอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่งจนหยุดไม่อยู่เขาไล่จากริมฝีปากเธอลงไปทีละนิด ประทับร่องรอยของตัวเองทีละน้อย แย่งชิง และครอบครองอย่างเอาแต่ใจ ก่อนจะพาเธอจมลงไปในทะเลไฟด้วยกันเธอร้องไห้หนักกว่าเดิม ทั้งโหยหาเขา ทั้งผลักไสเขา"ที่รัก...""ฉันอยู่นี่""ทรมาน...""ฉันก็เหมือนกัน""ฉัน...""พูดสิ"หลินชิงเหยียนแทบจะถูกไฟเผาจนไหม้หมดแล้ว แต่เธอยังเหลือเศษเสี้ยวสติ จึงไม่ยอมพูด ไม่ยอมอ่อนข้อ ไม่ยอมเป็นฝ่ายเริ่มเธอกอดเขาไว้ตอนที่เขาครอบ

หลินชิงเหยียนพูดไม่ได้ก็จริง แต่เธอยังลงมือได้ดังนั้นเธอเลยคว้าคอเสื้อเจียงม่อเหยียนไว้ แล้วเตะป้าบเข้าให้ระหว่างทางกลับเข้าเมือง เจียงม่อเหยียนไข้ขึ้นจนเบลอไปหมด แต่ปากก็ยังไม่ยอมแพ้"รอฉันหายป่วยก่อนนะ ฉันจะใส่เดี่ยวกับเธอให้รู้แล้วรู้รอด!"หลินชิงเหยียนไม่สนใจเขา เธอกดวิดีโอคอลหาพ่อจินแทนเมื่อคืนทั้งเธอกับเซิ่งถิงไม่ได้กลับไป คาดว่าพ่อจินคงนอนไม่หลับทั้งคืนคุณพ่อจินรับสายเร็วมาก หลินชิงเหยียนยิ้มแล้วโบกมือให้เขาก่อน จากนั้นก็หันกล้องไปทางเซิ่งถิง"อ้าว ลูก ทำไมถึงบาดเจ็บล่ะ? เกิดอะไรขึ้น? ร้ายแรงไหม? ตอนนี้อยู่ที่ไหนกันแล้ว?""ไม่เป็นไร พ่อไม่ต้องคิดมากหรอก" เซิ่งถิงขมวดคิ้วเอ่ย"ต้องมีอะไรแน่ ๆ รีบบอกพ่อมาเร็ว""พอแล้ว วางสายเถอะ"เซิ่งถิงดันกล้องออกไป ท่าทางเหมือนไม่อยากพูดต่อแม้แต่คำเดียวหลินชิงเหยียนถอนหายใจ เซิ่งถิงเป็นแบบนี้กับพ่อเขามาโดยตลอด ไม่รู้เพราะอะไรเธอกลัวพ่อจินจะเสียใจ จึงรีบหันกล้องกลับมาที่ตัวเอง แต่พ่อจินกลับยิ้มแฉ่ง"จริง ๆ ต่อให้เรื่องใหญ่แค่ไหน ขอแค่พวกเธอไม่เป็นอะไรก็พอแล้ว"หลินชิงเหยียนยิ้มพลางพยักหน้า พร้อมกับยกนิ้วโป้งให้เขาด้วย"เหยี

เมื่อก่อนพวกเธอเคยเป็นเพื่อนรัก และเคยสัญญากันไว้ว่าตอนอีกฝ่ายแต่งงาน จะต้องไปเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้กันและกันแต่ตอนนี้ เวินรั่วอันแอบไปคบกับแฟนของเธอลับหลัง แถมยังไปจดทะเบียนกับเขา ท้อง และหลอกเธอมาสามปี แล้วยังจะให้เธอเป็นเพื่อนเจ้าสาวอีกเหรอ?หลินชิงเหยียนยิ้มเย็น เวินรั่วอันเอามิตรภาพในอดีตของพวกเธอมาเป็นมีดแทงตรงเข้าที่อกเธอแค่ว่าตอนนี้เธอไม่เจ็บแล้วยังไม่ทันที่หลินชิงเหยียนจะพูดอะไร เวินรั่วอันก็ดีใจจนลากเธอเข้าไปในห้องนอนใหญ่"การจัดวางกับของตกแต่งแบบที่เธอชอบ ฉันไม่ชอบเลย ก็เลยรีโนเวทใหม่หมด เปลี่ยนไปเยอะมากเลยนะ" เวินรั่วอันชี้ไปที่ห้องที่แปะตัวอักษร ยินดี เต็มไปหมด แล้วพูดอย่างภูมิใจเปลี่ยนไปเยอะจริง ๆ หลินชิงเหยียนหัวเราะหึ"แต่ทำไมเธอไม่เปลี่ยนเตียงล่ะ?"เวินรั่วอันเม้มปากเล็กน้อย "ฉะ ฉันชอบเตียงนี้อยู่นะ""ที่แท้เธอก็ชอบของที่ฉันนอนเหลือไว้นี่เอง" หลินชิงเหยียนปรายตามองเวินรั่วอัน"ฉันได้มาด้วยฝีมือฉันเองต่างหาก" เวินรั่วอันทำท่าภูมิใจแบบผู้ชนะ"ของที่ฉันไม่เอาแล้วอ่ะนะ""ยังไงตอนนี้มันก็เป็นของฉัน""เธอคิดเหรอว่าฉันยังจะไปแย่งขยะชิ้นนี้กับเธอ?""คนแย่งไม่ได

เมื่อมาถึงโรงแรม ญาติฝ่ายหญิงกับเพื่อนเจ้าสาวคนอื่น ๆ ก็อยู่กันที่นี่แล้วหลินชิงเหยียนเห็นเพื่อนร่วมชั้นหญิงอยู่หลายคน เมื่อพวกเธอเห็นเธอ ก็ซุบซิบกันทันที"ถึงเธอจะโดนหลอกแต่งงาน และเวินรั่วอันแย่งสามีในนามของเธอไป แต่เรื่องแบบนี้มันพูดยาก สรุปตอนนี้เวินรั่วอันได้เข้าตระกูลรวย ส่วนเธอโดนเขี่ยทิ้ง""นิสัยเธอน่ะทั้งเย็นชาทั้งเย่อหยิ่ง สมควรแล้ว""แต่ฉันก็ยอมรับนะว่าเธอใจกว้าง ถึงขั้นมาเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้เวินรั่วอันได้""ต่อไปเวินรั่วอันก็เป็นคุณนายซ่ง ใครไม่อยากประจบล่ะ"พวกเธอพูดเสียงดัง ตั้งใจให้หลินชิงเหยียนได้ยินมุมปากหลินชิงเหยียนกระตุกเล็กน้อย แล้วในกลุ่มคนพวกนั้นเธอก็เห็นเจียงซาน พอเจียงซานเห็นเธอแวบแรก เธอก็ทั้งลนลานทั้งหวาดกลัว ถึงขั้นอยากหลบหน้าไปเลยแต่เวินรั่วอันไม่ให้โอกาสนั้น เธอดึงเจียงซานมาตรงหน้า แล้วก็ดึงหลินชิงเหยียนออกไปที่ระเบียงด้านนอกเพื่อดื่มกาแฟด้วยกัน เวินรั่วอันคิดว่าเจียงซานยังเป็นผู้จัดการแผนกโครงการของเซิ่งซื่ออยู่ เลยพยายามเอาใจสุด ๆ ถึงขั้นลากเก้าอี้ให้เธอนั่ง แต่เจียงซานจะกล้านั่งก่อนที่ไหน จึงทำเป็นเชิญหลินชิงเหยียนให้นั่งเก้าอี้ตัวนั้นแทนอย