Alle Kapitel von ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน: Kapitel 241 – Kapitel 250

หรือว่าไป๋เจ๋อหย่วนจะจำเธอได้?หัวใจของหลินชิงเหยียนเต้นระรัว แต่มันก็สงบลงได้อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หมุนตัวไปมองทางไป๋เจ๋อหย่วน“คุณไป๋หมายความว่ายังไงคะ?”เมื่อครู่นี้ไฟในร้านอาหารค่อนข้างที่จะสลัว ดังนั้นเขาจึงมองใบหน้าของหลินชิงเหยียนได้อย่างไม่ชัดเจน ตอนนี้เขาจึงเหลือบสายตามองเธออยู่หลายครั้ง “ได้ยินมาว่าคุณเซิ่งใช้เงินห้าร้อยล้านซื้อภาพของหลินเหยาให้กับคุณ”ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง แต่เธอยังสงสัยมากกว่าเขาเสียอีก “ฉันชอบภาพวาดของคุณหลินเหยามาก สไตล์การวาดก็ดี มุมมองก็ดี ฉันล้วนชอบทั้งหมด…”“อย่างนั้นเหรอครับ?” ไป๋เจ๋อหย่วนเลิกคิ้วขึ้น หลินชิงเหยียนยิ้มแต่ก็ไม่ได้ตอบอะไร แต่กลับถามเขากลับว่า “คุณไป๋ก็ออกเงินสามร้อยล้านเพื่อเสนอราคาเหมือนกันไม่ใช่เหรอคะ ถ้าอย่างนั้นเหตุผลของคุณคืออะไร?”เธอคิดว่าเขาจะตอบแบบขอไปที แต่เขากลับตอบอย่างจริงจังว่า “หลินเหยาเคยเป็นผู้หญิงที่ฉันรักมากที่สุด”หลินชิงเหยียนขมวดคิ้วขึ้น คาดไม่ถึงว่าเขาจะพูดออกมาโดยไม่รู้สึกกดดันเลย!“คุณบอกว่าเคย?” “หลังจากนั้นเกิดเรื่องอะไรบางอย่าง ทำให้พวกเราต้องเลิกรากันไป”“เรื่องอะไรเหรอคะ?”“ขอโทษด้วย ฉั

เมื่อเห็นว่าแท่งเหล็กกำลังฟาดลงมา ในขณะที่หลินชิงเหยียนหมุนตัวหลบ เธอก็สามารถรับแท่งเหล็กเอาไว้ได้ เธอเคยเรียนศิลปะการต่อสู้ แต่ไม่ว่าอย่างไรเธอก็สู้แรงของชายหนุ่มที่ใช้แรงงานมาหลายปีไม่ได้ ตอนที่เธอคว้าแท่งเหล็กเอาไว้ เขาก็สะบัดตัวออก ท่าทางของเธอยังคงสงบนิ่ง ตอนที่ผู้ชายคนนั้นตีลงมา เธอก็จงใจเดินถอยหลังไปหยุดอยู่ที่ขอบบันได ก่อนเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว เนื่องจากแรงเฉื่อย กอปรกับชายคนนั้นไม่ทันได้ระวัง เขาเหยียบลงไปที่ความว่างเปล่าก่อนเสียหลักแล้วล้มลงไปด้านหน้าหลินชิงเหยียนฉวยโอกาสถีบเขาจากด้านหลัง หลังจากที่เขาล้มลงไปที่พื้นอย่างแรง เธอก็ใช้เท้าเหยียบที่ท้ายทอยเขาเพื่อควบคุมแต่คนอื่น ๆ ก็ยังไล่ตามมา อีกทั้งพวกเขายังมีร่างกายกำยำสูงใหญ่มากกว่าคนแรกเสียอีก ในมือของพวกเขาทุกคนล้วนมีอาวุธ หลินชิงเหยียนหยิบแท่งเหล็กที่หล่นมาจากพื้น ตอนที่คนเหล่านั้นไล่ตามมาถึง เธอก็ง้างแท่งเหล็กขึ้นแล้วฟาดลงที่ศีรษะของคนคนนั้น สายตาของเธอทั้งเย็นชาและโหดเหี้ยม เส้นเลือดสีเขียวบนหลังมือที่จับแท่งเหล็กก็ปูดโปนขึ้นมา เหมือนกับว่าหากฟาดแท่งเหล็กลงไป ศีรษะของชายคนนั้นจะต้องแหลกละเอียดแน่

"ผมเป็นคนตัวใหญ่หยาบคาย หน้าตาน่ากลัว แต่จริง ๆ ผมน่ะอ่อนโยนมาก โดยเฉพาะผู้หญิงสวย ๆ อย่างคุณหลิน ผมยิ่งไม่กล้าทำร้ายใหญ่เลย ถ้าคุณดื่มเหล้าแก้วนี้ ผมก็จะรับคุณเป็นเพื่อน ส่วนเรื่องค่าแรงพวกนั้นก็แค่เศษเงินเท่านั้นเอง"สายตาของหลี่เฉินเลี่ยงที่จ้องมองเธอราวกับพรานที่จับเหยื่อได้ แล้วก็เตรียมยกขึ้นโต๊ะไว้เรียบร้อย เหลือแค่รอเขาลิ้มรสเท่านั้นหลินชิงเหยียนมองข้ามหลี่เฉินเลี่ยงไปมองซ่งเหยียนจินที่ดื่มเหล้าแก้วแล้วแก้วเล่าจริง ๆ เขาก็เริ่มลนลานอยู่บ้าง แต่พอเห็นหลินชิงเหยียนมองมา เขาก็รีบทำท่าภูมิใจทันที แถมยังเลิกคิ้วใส่เธออีกด้วย"ประธานหลี่ชอบเธอมากเลย""เพราะงั้นคุณเลยขายฉันงั้นเหรอ?""ธะ เธออย่าคิดมากสิ ประธานหลี่แค่อยากเป็นเพื่อนกับเธอเท่านั้นเอง""ฉันดื่มเหล้าแก้วนี้ได้ แต่ฉันอยากรู้ว่าค่าแรงที่พวกเขาติดไว้ไม่ยอมจ่าย ปัญหาจริง ๆ มันติดอยู่ที่ขั้นตอนไหนกันแน่?""ไม่มีขั้นตอนไหนมีปัญหาเลย แค่ผมเอ่ยปาก พวกเขาก็ได้เงินทันที" หลี่เฉินเลี่ยงเอ่ยหลินชิงเหยียนมองหลี่เฉินเลี่ยงอีกครั้ง "แสดงว่าคุณจงใจไม่จ่ายให้พวกเขาสินะ?""คนบ้านนอกพวกนั้นน่ะอยากมาหาเงินจากผมแบบสบาย ๆ มันไม่ง่าย

ณ แผงลอยริมถนน หลินชิงเหยียนยกน้ำผลไม้ชนแก้วกับอันชิงเล่อและเซิ่งหนิงเพื่อขอบคุณที่ช่วยเธออย่างเต็มที่ "ผมเสียสละให้คุณขนาดนี้ แต่คุณดันพาผมมาเลี้ยงข้าวที่นี่เนี่ยนะ ขี้เหนียวชะมัด" เซิ่งหนิงมองรอบ ๆ อย่างรังเกียจ โดยเฉพาะเมื่อเห็นโต๊ะข้าง ๆ มีนักศึกษาชายสองสามคนคอยเหล่มองเขาเป็นระยะ ๆ เขายิ่งหงุดหงิด"ตอนเรียนฉันมากินร้านนี้บ่อยมาก รสชาติอร่อยจริง ๆ นะ"หลินชิงเหยียนเหลือบมองเซิ่งหนิงที่ยังใส่กระโปรงสั้นจิ๋วอยู่ เขาก็เสียสละมากจริง ๆ เธอเลยยัดไม้เสียบเนื้อย่างกำหนึ่งใส่มือเขา ให้เขากินเยอะ ๆเซิ่งหนิงเม้มปาก ก่อนจะกัดคำหนึ่ง ไม่คิดเลยว่าจะมีคนในกลุ่มผู้ชายโต๊ะนั้นผิวปากใส่เขา เสียงนั้นทำเอาเซิ่งหนิงเดือดปุด ๆ ก่อนจะลุกพรวดขึ้นเตรียมจะไปต่อยคนอันชิงเล่อดึงเขาไว้ แล้วหันไปมองโต๊ะนั้น จากนั้นก็โอบไหล่เซิ่งหนิง ก่อนจะเลิกคิ้วให้พวกนั้นทีหนึ่งนักศึกษาชายหลายคนหน้าเจื่อน ๆ แล้วยกแก้วขึ้นทำท่าชนแก้วให้เขาจากระยะไกลอันชิงเล่อไม่สนใจ แล้วหันกลับมากินต่อเซิ่งหนิงหัวเราะคิกคัก "พี่เล่อ ดูเหมือนพวกนั้นจะรู้จักนายนะ นายว่าพวกเขาจะเข้าใจผิดคิดว่าฉันเป็นแฟนนาย แล้วก็เอาไปซุบซิบกันต่อในม

ระหว่างทางกลับเมืองอวิ๋นเฉิง รถบัสคันใหญ่ฝั่งตรงข้ามก็เกิดเสียการควบคุมกะทันหัน พุ่งชนรั้วกั้นจนพัง แล้วพุ่งข้ามมาเลนนี้ รถที่เซิ่งถิงขับหลบไม่ทัน ถูกชนจนพุ่งตกลงจากสะพาน ตกลงไปในแม่น้ำพร้อมกับรถบัสคันนั้นทันทีหลินชิงเหยียนนิ่งค้างไปอยู่นาน "เขา...""กระแสน้ำข้างล่างเชี่ยวมาก ประธานเซิ่งกับผู้โดยสารในรถบัสอีกหลายคนถูกน้ำพัดหายไป ตอนนี้กำลังจัดกำลังค้นหาและกู้ภัยอยู่ครับ""เขา เขาว่ายน้ำเป็น""คุณนาย ผมทำได้แค่โทรบอกคุณนะครับ ช่วงนี้สภาพจิตใจคุณผู้หญิงไม่ค่อยดี คุณท่านก็เป็นโรคหัวใจ เพราะงั้นคุณ คุณต้องตั้งสติไว้""ฉันจะตั้งสติไม่ไหวได้ยังไง เขา เขาต้องไม่เป็นไรแน่""ครับ ประธานเซิ่งต้องไม่เป็นไรแน่นอน ถ้ามีข่าวผมจะแจ้งคุณทันที คุณรออยู่บ้านอย่างสบายใจได้เลยครับ"หลังจากผู้ช่วยหานวางสายแล้ว หลินชิงเหยียนก็นึกอะไรขึ้นได้ เธอรีบควานหาโทรศัพท์จนเกือบจะรื้อห้องนอนจนเละเทะ ถึงได้รู้ว่ามือถืออยู่ในมือเธอเองเธอหัวเราะแล้วตบหน้าผากตัวเองหนึ่งที จากนั้นก็โทรหาเซิ่งถิงทันทีเธอต้องถามว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อไหร่เขาจะกลับมา อย่าให้กระทบงานแต่งงานก็พอเธอโทรไปครั้งหนึ่ง อีกฝ่ายก็ไม่รับ โทร