โซ่ตรวนหัวใจ의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

บทที่ 11 ไอ้แสบของลุง “อย่าลืมให้ลินทานยาด้วยนะครับป้าสายใจ” จิณณวัตรยังรีรอที่จะกลับบ้านเมื่อรู้สึกได้ว่าลิลลามีอาการไม่สู้ดีนัก เมื่อก่อนเขาจำได้ว่าเธอร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง ป่วยบ่อย โดนฝนนิดหน่อยก็ไม่สบาย เพราะเหตุนี้เขาจึงทำใจให้กลับบ้านไม่ได้เสียที“ไม่ต้องห่วงนะคะป้าหายาให้เธอทานแล้ว คุณรักก็หลับแล้ว อีกสักพักคุณลินคงหลับตาม”นี่ก็อีกเหตุผล ลิลลากับกานต์รักนอนห้องเดียวกัน เขากลัวแม่ไม่สบายลูกจะติดไข้ไม่สบายตาม“อย่าห่วงเลยค่ะ คุณจิณณะรีบกลับบ้านเถอะดึกแล้ว ขับรถดึกๆ ดื่นๆ มันอันตราย” ความจริงป้าสายใจกังวลกับสายตาคู่หนึ่งที่กำลังจ้องเขม็งมาที่จิณณวัตรตั้งแต่ลิลลากลับมามากกว่า จิณณวัตรเองก็พอจะรู้ตัวว่าชัยวัตน์กำลังจับผิดเขาอยู่ และคงรายงานเจ้านายทันทีที่เขากลับ“งั้นผมลานะครับป้าสายใจ ฝากดูแลลินกับรักด้วยนะครับ&r

 สุดท้ายเจตพลก็ต้องอุ้มร่างกลมป้อมเข้าไปในห้องน้ำด้วยความจำยอม ตามหลังมาด้วยจักรภพ และมีอีกสองหนุ่มผู้คอยรั้งท้ายหอบหิ้วข้าวของตามมาหน้าที่บริการหลานรักทุกอย่างตกเป็นของเจตพล เพราะกานต์รักไม่รักลุงจักรเท่าไหร่นัก เข้าหาหลานทีไรเบ้ปากรอเอาไว้ตั้งแต่ก้าวขา ดังนั้นทั้งการถอดเสื้อผ้า กล่อมหลานลงอ่าง และค่อยๆ อาบน้ำให้หลานจึงเป็นหน้าที่ของเพล์บอยหนุ่มสุดหล่อประจำบ้าน“เปะ หาเปะถาโหน่ย”สองลุงตาโตมองสบตากันงงงัน‘เปะ’ อะไรวะ!“เปะอะไรหลานรัก ปวดเหรอ หรือยังไง ลุงฟังไม่รู้เรื่อง”คนที่ฟังไม่รู้เรื่องอีกคนหันมองหน้าลูกน้องเป็นคำถาม “เอ็งเข้าใจไหมไอ้นุ นายน้อยเอ็งพูดอะไร”ภานุอึกอัก ไม่รู้จะเดายังไง เพราะเขาไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าใกล้นายน้อยตั้งแต่ต้น “ไม่ทราบครับ”

บทที่ 13 สารภาพบาป “เพราะแบบนี้สินะ แกถึงได้โทรไปขอให้อาของแกที่เกาหลีช่วย!”หน็อย! จักรภพหันขวับไปมองน้องชายคนรองเขม็ง ดวงตาคมดุเรืองรองขึ้นเมื่อได้ยินว่ามันหาทางรอดให้ตัวเองไว้แล้ว“นี่แกแอบโทรไปขอให้อาแทช่วยเหรอ คิดจะเอาตัวรอดคนเดียวหรือไง ความผิดที่แกตีหัวไอ้กี้แตกเย็บเกือบสิบเข็มฉันยังไม่ฟ้องพ่อเลยนะ”“อะไรนะ!”คนพี่โมโหจนขาดสติ ไม่ทันมองเห็นสายตาร้องขอของน้องด้วยซ้ำ เร่งรัวคำสารภาพออกมาแบบหมดไส้หมดพุง ต่อเมื่อทันสังเกตใบหน้าถมึงทึงของบิดาค่อยๆ แดงก่ำ และเริ่มจะแดงลามไปถึงใบหู คำพูดทุกอย่างจึงหยุดชะงัก“อะ เอ่อ คะ คือ พ่อครับ”“นี่แก” บิดาควันออกหูจนกระชากขาออกจากการเกาะกุมของเจตพล ถอยหลังกลับ ก่อนยกนิ้วขึ้นชี้หน้าบุตรชายแบบรายบุคคล

บทที่ 14 แม่ของหลาน จิณณวัตรพาลูกกลับมาที่บ้านของลิลลาพร้อมใบหน้าบวมแดง ชายหนุ่มรู้สึกเจ็บแปลบที่ข้างแก้มเป็นระยะจนกระทั่งรถจอดสนิท ร่างสูงโอบอุ้มร่างกลมลงจากรถพาตรงไปหาแม่ของแกที่ยืนรอรับอยู่หน้าประตู“เดี๋ยวพี่มานะลิน ขอไปหาอะไรเย็นๆ ประคบก่อน” เขาไม่ได้เล่าหรือบอกอะไรอีก ส่งลูกให้แล้วก็เดินตรงเข้าครัวไปหาป้าสายใจทันทีเป็นลิลลาเองที่ร้อนใจ เห็นใบหน้าอีกฝ่ายทั้งแดงทั้งบวม แถมลูกก็หน้าตามอมแมมเหมือนร้องไห้มาพักใหญ่จึงเอ่ยถามคนที่เดินตามเข้ามาเงียบๆ ในที่สุด“เกิดอะไรขึ้นคะพี่ชัย”ชัยวัตน์ชะงักเท้า มองใบหน้าของน้องสาวเจ้านาย และนายน้อยสลับกัน ก่อนหัวเราะลงคอ “อ่อ คุณจิณณะโดนคุณครามซ้อมมาน่ะครับ แต่น่าจะไม่ช้ำใน แค่ฟกช้ำภายนอกเท่านั้น” กล่าวจบร่างสูงใหญ่ก็เดินหายเข้าไปหลังบ้านอันเป็นห้

บทที่ 15 เผชิญหน้า “นายครับ” ภานุเดินกล้าๆ กลัวๆ เข้ามาหาเจ้านาย ใบหน้าไม่สู้ดีนักก้มต่ำจนคางชิดอก “ผมมีข่าวด่วนมารายงาน”จิณณวัตรเงยหน้ามอง ก่อนพยักหน้ารับแกนๆ แล้วก้มหน้าเซ็นเอกสารต่อ “ว่ามา”“คือ เอ่อ คือคนของเรารายงานว่าสาเหตุที่ห้องครัวของร้านเกิดไฟไหม้เมื่อเดือนก่อนมาจาก…” เจ้าตัวเว้นระยะห่างทิ้งลมหายใจพอสมควรก่อนเอ่ยต่อ “คนของร้าน Like Pub ครับ”คนจาก Like Pub เหรอ? หัวคิ้วของจิณณวัตรขมวดแน่น แต่ไหนแต่ไรมาไม่มีร้านคู่แข่งร้านไหนกล้า ‘เล่นสกปรก ’ กับร้านของเขา เพราะรู้กิตติศัพท์และชื่อเสียงของนามสกุลภูวอัศนัยดี“ร้านนั้นเพิ่งเปลี่ยนเจ้าของไม่ใช่เหรอ ไม่แปลกหรอกที่มันจะกล้า&rdqu