(ต่อ) “ผะ ผม ผมขอโทษครับ”“ขอโทษ หึ” จักรภพแค่นหัวเราะในลำคอเสียงเย็น ใบหน้าถมึงทึงจ้องมองน้องชายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ที่ผ่านมาแม้อีกฝ่ายจะแยกตัวออกไปแต่ก็ไม่เคยสร้างปัญหา ทว่าเขาไม่คิดว่าความไว้วางใจที่มีให้น้องจะกลายเป็นมีดคมๆ วกกลับมาแทงกลางอกตัวเองเขาไม่คิดมาก่อนว่าน้องแท้ๆ คลานตามก้นกันออกมาจะกล้าซุกซ่อนเรื่องเลวระยำขนาดนั้นไว้ได้ถึง 3 ปี!“มึง…” เสียงกัดฟันดังกรอด ดวงตาแดงก่ำเบิกกว้างเขม่นมองเหมือนจะขย้ำเหยื่อ จิณณวัตรรู้ว่าตนเองเลว รู้ว่าเขาทำให้พี่ชายผิดหวัง และรู้ดีว่าตนเองไม่ควรได้รับการให้อภัย“มึงปล่อยให้หลานของกูไม่มีพ่อ ปล่อยให้ลิลลาโดนสังคมประณามหยามเหยียดว่าท้องไม่มีพ่อได้ยังไงตั้ง 3 ปี!”แค่คิดว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ เปราะบางคนหนึ่งต้องเผชิญกับคำพูดเหยียดหยามเหน็บแหนมให้เจ็บช้
Ler mais
FAZER LOGIN
