Todos los capítulos de โซ่ตรวนหัวใจ: Capítulo 11 - Capítulo 20

“พี่อยากเจอลูก ให้พี่กอดลูกสักครั้งได้ไหมลิน”ร่างผอมบางสั่นสะท้าน น้ำตาร่วงหล่นอาบสองแก้ม เจ็บร้าวปวดระบมไปทั้งอกเกลียด! หล่อนกัดฟันแน่น อยากจะทำอะไรสักอย่างกับผู้ชายสารเลวคนหนึ่งที่ยืนประกาศตัวปาวๆ ว่าเป็น ‘พ่อ’ ของลูกเธอ ทั้งๆ ที่คนอย่างเขาแค่คนรู้จักก็ยังมากเกินไป“ที่นี่ไม่มีคนที่คุณตามหา!” หล่อนตวาดตอบ ใบหน้าถมึงทึงแดงก่ำ แต่ดวงตาพร่าเลือนไปด้วยน้ำตา สามปีที่ ‘หนี’ มาหล่อนเคยคิดว่าความเจ็บปวดหล่อหลอมให้หัวใจดวงนี้เข้มแข็ง และบางครั้งหล่อนเผลอคิดว่าตนเองเข้มแข็งขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก ทว่า… เพียงพบหน้า เพียงแค่เห็นเขาจากอีกฝั่งของประตูบ้านหัวใจร้าวรานแทบกระอักตาย“กลับไป ฮึก ฉันขอร้อง กลับไปในที่ของคุณ ฮึก ได้โปรด ฮือ”ที่ของเขา… หัวใจของจิณณวัตรแทบแตกเป็นเสี่ยง เธอกล่าวราวกับว่าเขาและเธอไม่ควรอยู่ใกล้กัน ที่ของเขา ที่ของเธออย่างนั้นหรือ ทำไมถึงเป็นที่ของ ‘เรา’ ไม่ได้ล่ะ“ลิน พี่ขอโทษ ฮึก ให้โอกาสพี่ได้ไหม”“โอกาส!” หล่อนตวาดเสียงดังอีกครั้ง ใบหน้าหวานโศกที่เคยหม่นเศร้าถมึงทึง ดวงตาของผู้หญิงที่เคยอ่อนแอ และพบเจอกับความทุกข์สารพัดอย่างวาวโรจน์ สามปีที่ผ่านมาเธอจมกับความเจ็บปวดแสนสา

ปัง!เพล้ง!เสียงกัมปนาทก้องกังวานลั่นในตอนที่จิณณวัตรกล่าวจบ ควันสีเทาลอยอวลอยู่รอบๆ เศษซากกระถางต้นไม้ใกล้เพียงปลายนิ้วสัมผัส กระแสความร้อนจากวิถีกระสุขที่พุ่งฉีดร่างสูงไปเพียงนิดทำให้หัวใจชายหนุ่มกระตุกวูบ จิณณวัตรหันขวับหลับไปยังต้นทางของเสียง หัวใจเต้นลึก หวาดหวิว เมื่อพบใบหน้าของใครอีกคนยืนตระหง่านนอยู่ตรงหน้าบ้าน แววตาเคร่งขึ้ง ใบหน้าถมึงทึงจดจ้องมองตรงมายังเขาอย่างเคียดแค้นชิงชัง วินาทีที่ได้สบตากันขายในกายตลอดร่างทั้งร่างตั้งชัน เขารับรู้ได้โดยสัญชาตญาณว่ากีรติพร้อมเสมอที่จะปลดปล่อยกระสุนมรณะฝังฝ่าทะลุหัวใจของเขา“มึงบอกว่าต่อให้กูเอากระสุนกรอกปากก็จะไม่ไปไหนงั้นเหรอ หึ” เจ้าของสโมสรหนุ่มในวันนี้กำลังจะกลายร่างเป็นฆาตรกรอย่างเต็มตัว ร่างสูงใหญ่ย่างเข้าหาประตูเล็กด้านข้าง ไขกุญแจเปิดเข้ามาอย่างเชื่องช้า ทว่าช่วงว่องไวในความรู้สึกของคนมอง จิณณวัตรร่างกายแข็งเกร็ง มือไม้สั่นเทาเมื่อสายตาปะทะกับปืนสั้นในมือของอีกฝ่ายไม่เพียงจิณณวัตรที่สั่

“สั่งคนของไอ้จิณณะกับคนของไอ้เจตปิดปากให้สนิท อย่าให้เรื่องนี้หลุดไปเข้าหูพ่อกับแม่เด็ดขาดเข้าใจไหม”จักรภพสั่งเสียงเฉียบ ก่อนเดินนำคนสนิทของตนเองไปยังลานจอดรถของโรงพยาบาล ตอนนี้ชายหนุ่มต้องการเวลา เขาต้องคิดหาวิธีจัดการเรื่องวุ่นวายเหล่านี้ให้จบก่อนผู้ให้กำเนิดทั้งสองจะเดินทางมาถึงในต้นเดือนหน้า“ทัช” ชายหนุ่มเอ่ยเรียกคนสนิทที่เพิ่งขึ้นนั่งประจำที่นั่งคนขับ ก่อนถอนหายใจยาวเหยียด หนักใจกับการกระทำต่อไปของตนจนแทบบ้าตาย ไม่รู้ว่าการไปแก้ปัญหาให้น้องในวันนี้จะสร้างปัญหาอะไรให้ตนบ้าง!“ไปบ้านคุณลิลลา”อินทัชเหลือบมองใบหน้าของเจ้านายเล็กน้อยอย่างเห็นใจ  ก่อนเคลื่อนรถออกไปตามคำสั่งพี่ชายคนโตผู้แบกรับหลายๆ สิ่งจากการกระทำของน้องๆ ถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่รู้ว่าตนเองจะจัดการปัญหาใหญ่ในครั้งนี้สำเร็จหรือไม่ ทว่า… ก็รู้ดีว่าบิดาต้องไม่ระคายหูพ่อรู้ไม่ได้!

บทที่ 9 หน้าที่ของพ่อ “พี่ขอโอกาสให้น้องชายสารเลวของพี่สักครั้งนะ”ช่วงเวลาอ้อนวอนพร้อมนั่งคุกเข่าเคล้าน้ำตาของจักรภพผ่านพ้นไปแล้ว หลังจากพร่ำรำพันถึงการขอโอกาสให้น้องชายร่วมสองชั่วโมง กีรติก็เดินเข้ามาไล่ในที่สุด แต่ก็ยังอุตส่าห์ให้ความหวังไปเล็กน้อยด้วยการขอเวลาให้ทุกคนร่วมกันตัดสินใจก่อน แม้จะเหมือนความหวังล้มๆ แล้งๆ หากคนเป็นพี่ที่ได้รับโอกาสแทนน้อง แม้เพียงเศษเสี้ยวก็ยิ้มออก ก่อนจากไป นักธุรกิจหนุ่มมาดขรึมก็ค้อมกายให้ทั้งกีรติ และลิลลาอยู่นานสองนาน“ลิน” กีรติเดินกลับเข้ามานั่งเคียงข้างน้องสาวที่โซฟาตัวเดิม ลิลลายังคงนั่งเงียบ ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธคำขอร้องของจักรภพจนเขาทนไม่ไหวจึงต้องเดินออกมาไล่พี่เพื่อนออกไปจากบ้านในที่สุดเจ้าของสโมสรหนุ่มมองใบหน้าหม่นเศร้าของน้อง ก่อนมองเลยไปยังร่างเล็กป้อมที่กำลังสู้รบกับตุ๊กตายีราฟตัวโปรดบนพื้นเบาะรองคลานในคอก

บทที่ 10 หน้าที่ของผะ… สามี ถึงกำหนดวันนัดหมายจิณณวัตรตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อสั่งงานลูกน้องราวสิบห้านาทีจึงออกจากคอนโดตรงไปยังบ้านของลิลลาให้ทันมื้อเช้าของบุตรชาย ความตั้งใจแรกเจอของคนเป็นพ่อคือการกอดหอมร่วมทำมื้อเช้าให้บุตรชายผู้เป็นที่รัก รอยยิ้มบนใบหน้าเบิกบาน ริ้วรอยความเครียดกังวลเมื่อสองสามวันก่อนจางลงบ้างแล้วอย่างน้อย… เขาก็ยังได้รับโอกาสให้ทำหน้าที่พ่อ แค่นี้ก็นับว่ามากเกินไปด้วยซ้ำจิณณวัตรเดินทางมาถึงบ้านของลิลลาด้วยรถสปอร์ตสีดำคู่ใจ เช้าวันนี้ชายหนุ่มมาเพียงลำพัง ไม่ได้พาภานุหรือภาวิชมาด้วย เขาตั้งใจแล้วว่าจะใช้เวลาที่มีให้คุ้มค่ามากที่สุด ชายหนุ่มจอดรถที่บริเวณหน้าบ้าน รอกระทั่งบอดี้การ์ดที่กีรติจ้างมาดูแลลิลลา และลูกออกมาเปิดประตูให้จึงเคลื่อนรถเข้าไปจอดในบ้าน เมื่อจอดรถสนิทคนของกีรติก็ปลีกตัวจากไป ไม่มีการพูดคุยซักถามหรือแม้กระทั่งยิ้มแย้มต้อ