โซ่ตรวนหัวใจ

บทนำ“ห้ามสิ บอกเค้าว่าไม่ให้เค้าไป พูดสิว่าอย่าไป ฮึก”น้ำตาที่ไหลรินรดสองแก้มสะท้อนความเจ็บปวดที่ฝังแน่นอยู่ในหัวใจยามทอดมองร่างสูงโปร่งของผู้ชายที่ตนมอบหัวใจให้เขาทั้งดวงอย่างเจ็บปวดแสนสาหัส ถ้าหากเขาเพียงเอ่ยห้าม ไม่ต้องกอดปลอบ แค่ขยับริมฝีปากหยักรูปหัวใจรั้งเธอเอาไว้สักนิด หัวใจภักดีที่มีแต่เขาเพียงคนเดียวคงไม่เจ็บปวดทุกข์ทรมานแทบขาดใจเช่นนี้“พูดสิ พูดว่าอย่าไป พูด! ฮึก” เสียงสะอื้นไห้ที่พยายามเค้นคำขอร้องบอกเขาเหมือนสายลมที่พัดผ่านไปเพียงเท่านั้น เมื่อร่างสูงที่ยืนอยู่เบื้องหน้าทำเพียงถอนหายใจเบาๆ ก้มหน้ามองพื้นไร้เสียงตอบรับหรือคำพูดที่หัวใจภักดีอยากได้ยิน7 ปีกับการเป็นแขนขา ลมหายใจให้เขา7 ปีกับการมีหัวใจไว้เพื่อ ‘ปกน้อย’ ของเธอ ทว่าวันนี้เธอเพิ่งรู้ตัวว่าเป็นแค่เศษฝุ่นไร้ค่าที่เขามีไว้เพียงเพื่อให้ตัวเองได้เดินออกไปบนเส้นทางความฝันที่ไม่มีวันที่เธอจะร่วมอยู่ในนั้น ความฝันที่เขาพยายามก้าวขึ้นไปเป็นที่หนึ่งเพื่อใครอีกคนลิลลารู้สึกเหมือนหัวใจแตกละเอียดอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขา เธอร้องไห้เหมือนหัวใจแตกเป็นเสี่ยง ทอดสายตามองเขาด้วยความรู้สึกผิดหวัง เสียใจ และเจ็บปวดกับการถูกเขาปฏิเส

(ต่อ)“ลินอยู่ที่นี่สบายดีค่ะ”สบายที่ว่าคือจิตใจ อย่างน้อยก็ไม่ต้องคอยหวาดระแวงว่าจะได้พบเขาโดยบังเอิญหรืออาจพบคนที่รู้จักเขา กลัว… หล่อนรู้ตัวเองดีว่าหวาดกลัวการพบกันในวันข้างหน้าอย่างที่สุด“ตามใจเรา” ในที่สุดกีรติก็พ่ายแพ้จนต้องล้มเลิกความต้องการของตัวเองเป็นครั้งที่เท่าไหร่เขาก็ไม่อาจแน่ใจ แต่ที่รู้แน่ก็คือหัวใจของน้องสาวแข็งกระด้างเย็นชาไปมากกว่าเมื่อสามปีก่อน กำแพงน้ำแข็งข้างในทั้งสูงชันทั้งหนาวเหน็บ การเป็นซิงเกิลมัมที่ต้องพบเจอคำสบประมาทของคนมากมายหล่อหลอมให้เด็กสาวใสซื่อผู้อ่อนหวานกลายเป็นคนแข็งกระด้างเย็นชาจนน่าใจหาย“แล้วเรื่องฝากไอ้แสบวันเสาร์นี้ล่ะ”“ยังเหมือนเดิมค่ะ แต่ตอนเย็นพี่กี้ต้องพารักมาส่งลินนะคะ ลินไม่สะดวกไปรับแกเอง”“สบายมาก”ใบหน้าของกีรติมีสีเลือดขึ้น ก่อนจะยิ้มกว้างด้วยเหตุว่าเขาเป็นลุงที่เห่อหลานมาก ทุกวันเสาร์ลิลลาต้องไปพบเจ้านายเพื่อพูดคุยเรื่องงาน หญิงสาวทำงานเป็นนักพิสูจน์อักษรให้กับสำนักพิมพ์แห่งหนึ่งมาเกือบสองปีแล้ว แม้จะเป็นงานแบบพาสไทม์ ทว่ารายได้ก็มากพอ เมื่อนับรวมกับรายได้จากการทำขนมไทยง่ายๆ ส่งขายให้ร้านประจำสองสามร้านมาตั้งแต่มัธยมปลาย เรื่องกา

“ไปเอาเอกสารที่บริษัทให้พี่หน่อย”“เอกสารอะไร?”“เอกสารเรื่องสัญญาซื้อขายนักเตะของอินทรีเหล็กไงเจอแล้วเอาไปส่งให้ไอ้กี้ด้วย แท้งกิ้วมากน้องชาย อ่อ ก่อนเที่ยงของวันนี้นะ อย่าลืมล่ะ บาย”ตัดสายทันทีที่สั่งงานจบ ไม่เหลือเวลาให้น้องตั้งตัวหรือกล่าวปฏิเสธ ด้วยรู้ดีว่าหากจิณณวัตรได้ยินชื่อกีรติไม่ว่าเรื่องอะไรย่อมไม่กล้าขัดใจแน่นอนสัญญาณตัดไปแล้วเหลือทิ้งไว้แต่เพียงความมึนงงในคำพูด และคำสั่งของผู้เป็นพี่ จิณณวัตรวางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะข้างตัว ใบหน้าหล่อเหลาคมสัน ดวงตาคมดุเหมือนบิดาเหลือบมองกองเอกสารงานของตัวเองแล้วถอนหายใจ ชายหนุ่มส่ายหน้า หากไม่ลืมเงยมองนาฬิกาเพื่อกะระยะเวลาให้พอเหมาะ ครั้นเห็นว่ายังพอเหลือเวลาอีกโขจึงก้มหน้าก้มตาทำงานต่ออีกสักครู่ ความเงียบที่แทรกเข้ามาทำให้ชื่อของผู้เป็นหัวข้อสนทนาวนเวียนกลับมาให้เขาอึดอัดใจกีรติ… พอพูดถึงพี่ชายข้างบ้านก็พาลให้นึกถึงน้องสาวบุญธรรมของอีกฝ่าย เกือบสามปีในความเป็นจริงแต่เป็นสามสิบปีในความรู้สึกของเขา ทุกครั้งที่เห็นหลังคายังไม่ต้องเห็นบ้านหัวใจก็ร้าวรานจนแทบจะขาดรอนลิลลาจะเป็นอย่างไรบ้าง สุขสบายดีหรือไม่ มีรอยยิ้มแย้มสรวลเช่นอดีตบ้างไห

(ต่อ) “หาอะไรอ่านอีกแล้วเหรอพี่จักร”จักรภพหันขวับตามเสียงทักทาย ใบหน้าคมสันถอดแบบผู้เป็นบิดาคลี่ยิ้มนิดๆ อย่างที่ชอบทำ“ฉันก็หาอะไรอ่านไปเรื่อย ว่าแต่แกทำไมวันนี้ถึงโผล่มาแถวนี้ได้” พี่ชายคนโตแสร้งถามทั้งๆ ที่รู้ทุกอย่างดีอยู่แล้ว เพราะลูกน้องของเขาที่ติดตามน้องชายคนเล็กห่างๆ หลังจากอีกฝ่ายย้ายออกจากบ้านโทรมารายงานอย่างละเอียด หากก็ไม่อยากแสดงออกว่าตนเอง ‘รู้’ ดีแค่ไหน ชายหนุ่มเลือกหยิบหนังสือสักเล่มจากชั้นไม่ทันมองสันปกด้วยซ้ำว่าใช่เรื่องที่เคยอ่านหรือไม่ ก่อนเดินมาทิ้งกายลงบนโซฟาสีเบทแล้วพยักพเยิดไปยังโซฟาอีกตัวเป็นการเชิญน้องนั่ง“อย่าถามเหมือนพี่ไม่รู้ พี่รู้ดีกว่าตัวผมเองอีก” จิณณวัตรตอบด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ พร้อมทิ้งตัวลงนั่งตามร่างของพี่จักรภพหัวเราะในลำคอ แต่ไม่ตอบสิ่งใดให้น้องชายระแคะระคายมากกว่าเดิม“แล้วพี่ให้พี่ทัชไปดักรอเรียกผม มีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่าครับ”“มี” น้ำเสียงที่ตอบหนักแน่นจนคนเป็นน้องต้องถอนหายใจแรง“ผมตอบพี่ไปแล้ว

ภานุสีหน้าจืดเจื่อนอ่านข้อความในกระดาษที่ตนเองจดมาอีกรอบด้วยเสียงหนักแน่นชัดเจน “เด็กชายกานต์รัก จริยสกุล อายุ 2 ขวบ ลูกชายของเธอครับ!”ไม่จริง! เขาตะโกนก้องในใจ เพราะริมฝีปากแห้งผาก ลำคอตีบตันจนไม่สามารถเปล่งเสียงได้หล่อนท้อง!“ละ ลินมีลูก” ลูกของเขาอย่างแน่นอน!“ครับ คุณลิลลาเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวมาตลอดสามปี!” คราวนี้คำรายงานอย่างตรงไปตรงมาของลูกน้องเหมือนฟ้าผ่าลงมากลางหัวใจซ้ำๆ ตอกย้ำเรื่องราวที่เขาพร่ำบอกว่ามันไม่มีทางเป็นความจริง!“กะ แก มะ หมายถึง”“คุณลิลลาท้องไม่มีพ่อครับ”ท้องไม่มีพ่อ! ไม่จริง! เขานี่แหละพ่อ! จิณณวัตรกลายเป็นก้อนหินมีชีวิต ชายหนุ่มร่างกายแข็งทื่อ อกข้างซ้ายร้าวระบม ไม่อาจสรรหาคำพูดอื่นใดออกมาได้อีก เขา ‘ช็อก’ สับสน มึนงง และหวาดกลัวจนแทบบ้า และอาจบ้าจริงๆ หากลูกน้องไม่เรียกขานดึงสติเขาให้กลับมา“นายครับ” ภาวิชขานเรียกด้วยใบหน้าเคร่งเครียด “นายจะทำยังไงต่อไปครับ”“ไม่รู้” ตอนนี้เขาไม่รู้อะ