All Chapters of จ้าวเทียนอี้ ตำนานรักพันปี: Chapter 61 - Chapter 70

ถ้อยรับสั่งของฮ่องเต้หนุ่มทำให้จางลี่เซียนหยุดชะงัก ไม่คาดคิดว่าพระองค์จะทรงมีความรู้สึกให้กับนางมากมายถึงเพียงนี้ ทว่าบุรุษเดียวที่อยู่ในหัวใจมิใช่พระองค์แต่กลับเป็นแม่ทัพหนุ่มนัยน์ตาโศกอันแสนเศร้าที่อยู่ในหัวใจของนางตลอดเวลาเท่านั้น   “หม่อมฉันมิใช่ผู้หญิงของฝ่าบาทและไม่คู่ควรที่จะอยู่ที่นี่แม้แต่น้อย หากอยู่ที่นี่ต่อไปจะต้องเกิดเรื่องราวมากมายมิรู้จบ ทรงปล่อยหม่อมฉันไปเถิดเพคะ หม่อมฉันขอร้อง” ลี่เซียนกราบทูลอ้อนวอน   “ไม่! ไม่มีวัน! เจ้าจะต้องอยู่ข้างกายข้า! อยู่กับข้าตลอดไป! เจ้าคือฮองเฮาตัวจริงของข้ามาโดยตลอดและไม่เคยเปลี่ยนไปจากความคิดของข้าแม้แต่น้อย เจ้าจะต้องอยู่ที่นี่กับข้าเท่านั้น!” รับสั่งสุรเสียงเฉียบขาด   “แต่หม่อมฉันไม่อยากอยู่ที่นี่! ทรงได้ยินไหมว่าหม่อมฉันไม่อยากอยู่ที่นี่! ทรงทอดพระเนตรหม่อมฉันสิเพคะ ว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้าง ที่นี่ช่างโหดร้ายยิ่งนัก แฝงเร้นไปด้วยสายตาที่ปองร้าย เต็มไปด้วยความเกลียดชัง ตระกูลจางเกือบสิ้นชื่อทั้งสกุลและหม่อมฉันก็เกือบถูกประหาร แต่ถึงกระนั้นก็โดนทรมานจนเกือบตาย ทรงทอดพระเนตรและล่วงรู้ว่าเป็นยังไง อย่าให้หม่

 “ที่แท้ท่านพ่อก็วางแผนการเอาไว้ล่วงหน้าจนหมดแล้ว และคาดเดาไว้ล่วงหน้าว่าข้าจะต้องลงมือทำตามแผนที่ท่านวางเอาไว้ทุกประการ... นี่ท่านล่วงรู้ได้ยังไงว่าข้าจะทำเช่นนั้น” รับสั่งถามด้วยความอยากรู้   “ก็ไม่เห็นจะยาก เพราะเจ้าให้ทหารในตำหนักฝ่ายในแอบลอบวางยาพิษจางกงกงในคุกหลวง แสดงว่าเลือกจะใช้ยาพิษกับผู้อื่นที่ไม่ใช่ฝ่าบาทและคนต่อไปที่เจ้าจะลงมือก็คือข้า เพราะถ้าสิ้นเว่ยเฟยหลงแล้วก็ไม่มีใครบงการชีวิตและออกคำสั่งกับเจ้าอีก... ใช่หรือไม่” เสนาบดีเฒ่าพูดแทงใจดำเว่ยฮองเฮาเสียยิ่งนัก ทุกสิ่งที่กล่าวมาล้วนเป็นเรื่องจริงทั้งสิ้นจนฮองเฮาสาวไม่กล้าต่อปากต่อคำบิดาแม้แต่น้อย    “ละ... แล้วทะ... ท่านพ่อฟื้นขึ้นมาได้ยังไง ในเมื่อข้าเห็นท่านดื่มยาพิษด้วยตาของข้าเอง” เว่ยฮองเฮารับสั่งถามสุรเสียงเบา   “ชาหลงอู่ที่เจ้าอุตส่าห์เทให้ข้ากับมืออย่างนั้นเหรอ... หึ!”   เสนาบดีเฒ่าสบถอยู่ในลำคอก่อนจะเอ่ยขึ้น   “ข้าเป็นเจ้าของยาพิษนั้นย่อมมียาแก้พิษเสมอ พิษนั่นเมื่อดื่มเข้าไปจะมีอาการอย่างหนึ่งที่จับสังเกตได้นั้นก็คือจะเกิดอาการง่วงนอนขึ้นมาทันทีและ

อัครเสนาบดีเฒ่าแสยะยิ้มเหยียดตรงมุมปากเพียงเล็กน้อยเมื่อได้ยินรับสั่งที่แฝงความขมขู่ขององค์จักรพรรดิพร้อมเอ่ยกราบทูลประโยคเด็ดออก ไปทันที “กระหม่อมขอเอาชีวิตเป็นเดิมพัน ยินดีถวายหัวของตัวเองเป็นการยืนยันคำพูดในครั้งนี้ หากแม้นไม่ใช่อย่างที่กระหม่อมกราบทูล ฝ่าบาทมีรับสั่งประหารกระหม่อมได้เลยพ่ะย่ะค่ะ ในโทษฐานบังอาจหลอก ลวงเบื้องสูง”   จักรพรรดิหนุ่มประทับนิ่งงันเมื่อเว่ยเฟยหลงยอมเอาหัวตัวเองเป็นประกัน ไม่คาดคิดว่าอัครเสนาบดีเฒ่าจะกล่าวเช่นนี้ออกมาได้   “ถ้าเช่นนั้นก็ดี! หากเจ้าถึงขนาดยอมแลกด้วยหัวของตัวเอง ข้าก็จะรับฟังในสิ่งที่เจ้าจะบอกแก่ข้า จงว่ามา! ในสิ่งที่ต้องการจะบอก!” รับสั่งสุรเสียงห้วน   “ขอบพระทัยฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะที่ทรงยินดีรับฟังกระหม่อม เช่นนั้นกระหม่อมก็จะขอกราบทูลว่า ทรงทราบหรือไม่ว่าเมื่อครั้งเหตุการณ์ลอบปลงพระชนม์ฝ่าบาทที่ผ่านมา ทรงฟื้นพระสติกลับคืนมาได้อย่างไร อีกทั้งทรงสงสัยหรือไม่ว่าเพราะเหตุใดฝ่าบาทจึงฟื้นพละกำลังได้เร็วและพิษที่อยู่ในพระวรกายถูกกำจัดออกไปจนหมดอย่างสิ้นเชิง ทั้งๆ ที่บรรดาหมอหลวงพยายามให้ยาติดต่อกันมาหลายวัน”

ด้วยเพราะความทรงจำในชาติอดีตล่วงรู้ว่าถังเสวียนจงฮ่องเต้ทรงรักและหวงแหนนางมากมายยิ่งหนัก และนางในชาติอดีตก็รู้จักออดอ้อนทูลขอในสิ่งที่นางต้องการเพื่อสามารถหลบหนีออกจากวังไปกับจ้าวเทียนอี้ก่อนเข้าพิธีส่งตัว ดังนั้นเมื่อนางได้กลับมาแก้ไขอีกครั้งก็จะใช้วิธีเดิมเช่นเดียวกัน แตกต่างตรงที่นางเลือกที่จะไม่หนี แต่จะอยู่ในวังต่อไปเพื่อคอยระแวดระวังให้คนรักของนางมีชีวิตอยู่รอดจนถึงวันที่สามารถมีชีวิตอมตะนั้นได้ และนางจะต้องทำให้จ้าวเทียนอี้ สามารถเข้านอกออกในได้อย่างสะดวกโดยไร้ข้อกังขาใดๆ    มือเรียวสวยขาวผุดผ่องเป็นยองใย ยกขึ้นลูบไล้พระอุระกว้างไปมา พร้อมส่งยิ้มหวานให้พระองค์เล่นเอาจักรพรรดิหนุ่มแทบควบคุมพระสติเอาไว้ไม่อยู่เมื่อโฉมงามปฏิบัติต่อพระองค์เช่นนั้น ยิ่งทรงหลงใหลเป็นทุนเดิมอยู่แล้วในเวลานี้ยิ่งหลงใหลกุ้ยเฟยของพระองค์มากขึ้นไปอีก   “เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าข้าแทบจะอดใจเอาไว้ไม่อยู่อีกต่อไปแล้ว แต่จะว่าไปไม่ต้องสนพิธีส่งตัวเข้าหอหรือดูวันที่เจ้าจะพร้อมมีโอรสและธิดาให้ข้าก็ได้ จัดการเสียตั้งแต่วันนี้เสียดีกว่า” ว่าแล้วทรงอุ้มร่างงามลอยละลิ่วขึ้นเหนือพื้นทันที ท่าม

พระตำหนักเสวียนเจิ้ง    ร่างสูงใหญ่ของขุนพลหนุ่มแห่งต้าถังค่อยๆ น้อมกายถวายบังคมต่อองค์จักรพรรดิด้วยความจงรักภักดี เมื่อเสด็จออกประทับพระตำหนักทรงงานตามความต้องการของจ้าวเทียนอี้ ซึ่งมีเรื่องต้องนำความมากราบทูลหลังจากเฝ้าครุ่นคิดไตร่ตรองมาเป็นเวลานาน   “เจ้าขอเข้าเฝ้าข้ามีอะไรอย่างนั้นรึ!”   “กราบทูลฝ่าบาทที่กระหม่อมขอเข้าเฝ้าในวันนี้ก็เพื่อจะกราบบังคมทูลขอลาออกจากราชการพ่ะย่ะค่ะ”   สิ้นเสียงกราบทูลของขุนพลคู่พระทัย จักรพรรดิหนุ่มประทับนิ่งไปทันที   “เจ้าว่าอะไรนะ! ขอลาออกจากราชการอย่างนั้นเหรอ” รับสั่งถามย้ำเพื่อความแน่พระทัย   “พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท... ได้โปรดประทานอนุญาตด้วยเถิด”   เสวียนจงฮ่องเต้ทอดพระเนตรขุนพลหนุ่มซึ่งเป็นพระสหายสนิทมาตั้งแต่เยาว์ชันษา ไม่คาดคิดว่าจะได้ยินในสิ่งที่คาดไม่ถึงเช่นนี้   “เพราะอะไร! จงให้เหตุผลข้ามา... มีสิ่งใดจึงทำให้เจ้าคิดจะลาออกจากราชการ ทั้งๆ ที่ตระกูลจ้าวรับใช้แผ่นดินต้าถังมาหลายชั่วอายุคน จู่ๆ มาคิดลาออกจากราชการแบบนี้มีสิ่งใดที่ทำให้เจ้าคิ