All Chapters of พี่ชายเพื่อน: Chapter 71 - Chapter 80

“แก!” มาคลอสกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจที่ถูกเซนนิก้าตลบหลังได้ขนาดนี้ เพราะทันทีที่พวกเขาทั้งสามคนเดินออกมาเพื่อจะไปรออยู่ที่โรงแรมอีกฝั่งของที่นี่เพื่อดำเนินการแผนซ้อนแผน แต่ไม่คิดเลยว่าจะถูกเจ้าหลานชายรับมือกลับแผนของตนได้ดีขนาดนี้ ไม่คิดเลยว่ายังไม่ทันจะได้เริ่มแผนของตัวเองก็ออกมาเจอกับเซนนิก้าที่จ่อปืนมาที่ตน และไม่คิดเลยว่าเซนนิก้าจะมีแผนซ้อนแผนของตน“ทำไมคุณ” เอเรียน่าเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจกับสถานการณ์ที่พบเซนนิก้ามาที่นี่ไวขนาดนี้“ไม่คิดเลยนะว่าหลานของโรมันนาสจะเยือกเย็นไร้หัวใจขนาดนี้” อัลเลย์พูดขึ้นพลางแค่นหัวเราะออกไปเพราะเขามองออกว่าเซนนิก้าหัวดีแค่ไหนและไร้หัวใจไม่ต่างจากคนเป็นปู่เพื่อที่จะตลบหลังพวกตนได้อย่างไม่บกพร่องแม้แต่นิด ไม่อยากเชื่อเลยว่าเซนนิก้าจะใช้เชอเอมเป็นตัวล่อให้พวกตนเดินเข้ามาติดกับเสียเอง“หมายความว่ายังไงคะ” เอเรียน่าหันไปตามสามีของตัวเอง“ไม่แปลกใจเลยหรือที่รัก ทำไมคนอย่างมันที่ห่วงเมียนักหน้ายอมปล่อยให้ออกมาตามลำพัง ระหว่างทางไม่มีคนของมันตามมา มันต่างหากที่ล่อพวกเราไม่ใช่เราล่อมัน” อัลเลย์พูดเสียงแค่นหัวเราะอย่างนึกสมเพชตัวเองที่ถูกเด็กมันหลอกเอาเ

เซนนิก้าต้องการแบบนี้ตั้งแต่ได้รู้จักกับเชอเอม และสิ่งสำคัญที่ทำให้เขาตระหนักได้คือหัวใจของหญิงสาวที่ชายหนุ่มได้กลับคืนมาเป็นของตัวเอง ต่อให้ขาดการติดต่อแปดเดือน ใช้เธอเป็นตัวล่อคนคิดร้ายจนเกือบอันตรายหรือแม้แต่ใจร้ายกับเธอ สาวเจ้าก็ยังไม่โกรธเกลียดเดินจากกันไป ทว่ากลับกันเลือกที่จะเดินเข้ามาช่วยอย่างไม่ลังเล เหมือนกับที่เธอรักเขา“พี่เซนคะ วันนี้เราออกไป...”“ไม่ได้ หมอให้เอาพักผ่อนอีกสองสามวัน ทันทีที่เอมหายดี เราจะบินกลับกรุงเทพฯ ทันที”“อย่าเพิ่งกลับนะคะ เอมอยากไปที่หนึ่งก่อนกลับ นะคะ” เธอรีบโพล่งออกไปเพราะกลัวจะไม่ได้ไปอย่างที่ตั้งใจเอาไว้ สาวเจ้าตั้งใจไว้แล้วตั้งแต่ตัดสินใจมาที่นี่ เพราะตอนนี้ทั้งเธอและเขาก็อยู่ที่นี่แล้วการได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง“ไปที่ไหน” ขมวดคิ้วถามอย่างสงสัยใคร่รู้“ไปที่ที่เอมเคยไปคนเดียว แต่ตอนนี้เอมอยากไปกับพี่เซน”ทว่า คำตอบของเชอเอมยิ่งทำให้เซนนิก้าอยากรู้มากขึ้น มองสบสายตาหวานที่ฉายความทะเล้นออกมาได้อย่างน่ารัก หญิงสาวยกมือขึ้นมาเท้าคางยิ้มทะเล้นส่งมาให้ชายหนุ่มไม่หยุด ราวกับว่ากำลังสนุกเมื่อได้เห็นเขาไม่สามารถเดาหรือหาคำตอบได้ แต่เธอไม่สามารถบอกตอนน

เซนนิก้าพาเชอเอมมานั่งร้านอาหารริมถนนใจกลางเมืองโรมเมื่อตลอดทั้งวันเดินเที่ยวกันจนเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงเย็น และหญิงสาวก็ยังไม่พร้อมที่จะกลับไปทานมื้อเย็นกับผู้เป็นปู่ของชายหนุ่ม แม้โรมันนาสจะช่วยเรื่องเขากับเธอให้สำเร็จ แต่ถึงอย่างไรเธอก็สัมผัสได้ว่าปู่ของเขายังไม่ยอมรับเธอเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ เธอจึงเลือกที่จะเลี่ยงในบางสถานการณ์ที่เลี่ยงได้ ระหว่างที่คนทั้งสองรออาหารมื้อเย็นมาเสิร์ฟ สมาร์ตโฟนราคาแพงของเซนนิก้าก็ดังขึ้นพร้อมกับสีหน้าที่เอื้อมระอาแกมไม่อยากรับสายจนเชอเอมต้องเอ่ยปากทักไป“ใครเหรอคะ ดูพี่เซนไม่ค่อยสบอารมณ์เลย”“คนสองคนที่ทำหน้าที่พ่อแม่ได้ดี ยกเว้นการเป็นผู้นำ” เซนนิก้าตอบด้วยรอยยิ้มบางก่อนจะกดรับสายเฟซทามจากผู้เป็นพ่อเป็นแม่แล้วทักทายกลับไปกับเสียงเฮฮาอย่างมีความสุข โดยไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นแม้แต่นิด ทั้งที่ก็เพราะเขาและปู่ที่ไม่อยากทำลายความสุขในบั้นปลายชีวิตของคนทั้งสอง“ไงลูกชายของแม่ ได้ข่าวว่ากำลังมีสาวที่เป็นเจ้าของหัวใจคนใหม่แล้ว”“ขอพ่อดูหน้าลูกสะใภ้หน่อยสิ เจ้าลูกชายตัวดีอีกคนบอกพ่อว่าเรามัวแต่ยุ่งตามติดแฟนจนทิ้งงานไป พ่ออยากเห็นซะจริงว่าลูกสะใภ้จะสวยแค่ไหนถึงทำ

“หน้าตาฐานะอาจจะดีกว่า พี่ยอมรับ แต่ผู้หญิงแบบน้องเอมไม่มีใครเหมือน” เขาก็ตอบออกมาตอบตรงเช่นกัน“พี่บอกไม่รู้กี่ครั้งแล้วค่ะ เอมรู้สึกไม่อยากเชื่อว่าสมัยนี้ยังมีคนที่มีรักแรกพบด้วยเหรอคะ มันยากมากนะคะ” เธอพูดออกไปเพื่อให้เขารู้ว่ากำลังคิดกำลังรู้สึกเช่นไรเมื่อไม่นานมานี้ทั้งเธอและเขาเพิ่งได้เปิดใจพูดคุยถึงต้นเหตุที่เธอชอบเขาและที่เขาชอบเธอ ช่างเป็นเรื่องที่น่าตกใจแต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว เธอจึงพูดไปเช่นนั้นกับตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อจริงๆ คิดว่าตัวเองละเมอเพ้อไปเท่านั้น ทว่าคำพูดของเธอกลับได้เสียงหัวเราะชอบใจจากเขาก่อนจะได้คำตอบ“มีสิ ความรักไม่มีขอบเขตอะไรหรอกน่ะหนูเอม ถ้าเรารู้สึกว่าคนนี้ใช่ หัวใจมันจะบอกออกมาเอง ก็เหมือนที่พี่เจอน้องเอม จากที่ไม่เคยหวั่นไหวกับใครก็มาหวั่นไหวกับน้องเอม” เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มอย่างเรียบเรื่อย ทว่าน้ำเสียงและคำพูดของเขาช่างมีผลต่อหัวใจดวงน้อยเสียจริง แค่น้ำเสียงนุ่มของเขาที่กำลังพูดถึงความรักและความรู้สึกของตัวเองแค่เพียงไม่กี่ประโยค ทำให้เธอหวั่นไหวได้มากจนรู้สึกร้อนผะผ่าวสองแก้ม“พี่เจอเอมวันนั้นจริง ๆ เหรอคะ วันที่พี่ถูกเอเรียน่าทิ้งไป ไม่ใช่ปากแข็งไม่

“พี่เซนคะ พี่เซน เหม่ออะไรคะ” มือเล็กนุ่มแตะลงที่แขนของชายหนุ่มเรียกให้เจ้าตัวหลุดออกจากภวังค์ความคิด ก่อนจะดึงสายตามามองหญิงสาวที่นั่งจองอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยความสงสัย“กำลังคิดว่าจะทำอะไรให้เอมกินน่ะ เอมชอบกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า” เซนนิก้าไม่ได้ตอบออกไปตามตรง“เอมกินได้หมดค่ะ อะไรก็ได้ค่ะ” เชอเอมส่งยิ้มตอบกลับไปไม่ใช่เธอเป็นคนง่ายกินอะไรก็ได้หรอก เพราะตั้งแต่ได้เปิดบาร์และเข้ามาช่วยที่รีสอร์ตก็ต้องคอยชิมและทานทั้งอาหารเครื่องดื่มทุกอย่างเพื่อตรวจถึงคุณภาพและรสชาติของอาหารเครื่องดื่มที่จะเข้าเกณฑ์ระดับสี่ดาวเสิร์ฟให้กับลูกค้า สาวเจ้าจึงกลายเป็นคนที่กินได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งถึงปัจจุบันนี้เธอก็ยังต้องคอยชิมอาหารและเครื่องดื่มที่โรงแรมทุกครั้งเมื่อมีเมนูใหม่ ๆ จากเชฟทุกภาคของโรงแรมที่ทำขึ้นมาใหม่ ไม่เว้นแม้แต่อาหารจีนอาหารอิตาเลียนหรืออาหารอเมริกัน เธอก็ต้องชิมและประเมินในทุกครั้งที่มีเมนูใหม่