All Chapters of พี่ชายเพื่อน: Chapter 61 - Chapter 70

16พิรุธ  เซนนิก้าเดินเข้ามาภายในบ้านหลังใหญ่ของผู้เป็นปู่โดยมีอัลปาเต้เดินตามหลังโดยไร้เงาของมาติโน้ ทำให้ผู้คนที่เห็นต่างแปลกใจ โดยเฉพาะญาติพี่น้องคนอื่นๆ ที่เดินทางมาก่อนแล้วเพื่อรอทานมื้อเช้าพร้อมหน้าพร้อมตากัน ซึ่งเป็นกฎและทำเนียมในตระกูลมานานที่ทุกคนจะต้องมาทานมื้อเช้าที่บ้านของผู้เป็นปู่ คลายจะเหมือนครอบครัวที่ปองดองกันแต่ก็ไม่ใช่ เพราะจุดประสงค์ที่ทุกคนจะต้องมารวมตัวกันก็เพราะคุยเรื่องงานของแต่ละคน แน่นอนว่ารวมไปถึงปัญหาที่เกิดขึ้นเพื่อให้ผู้เป็นปู่ตัดสินก็เท่านั้น“เตรียมเอกสารให้พร้อม” เซนนิก้าออกคำสั่งกับอัลปาเต้ก่อนจะแยะออกไปนั่งลงประจำที่ของตัวเอง ก่อนจะหันไปทักทายตอบกลับคาซัสและรุ่นหลานที่เอ่ยทัก“

แต่เขาก็ทำเต็มที่แล้ว ไม่คิดเลยจะเป็นจังหวะมาได้ยินบทสนทนาที่เขาคิดว่ามันควรจบไปได้นานแล้ว บทสนทนาของคนภายในห้องทานอาหารยังคงดำเนินไปอย่างดุเดือดกับการใส่อารมณ์กันก่อนมาคลอสจะเดินไม่พอใจเป็นอย่างมากออกมาแล้วชะงักที่เห็นเธอกับมาติโน้ที่ยืนอยู่ ยิ่งเห็นเชอเอมก็ยิ่งไม่พอใจ เพราะเขาเพิ่งถูกผู้เป็นพ่อทำอย่างน้องคนเล็กที่คิดไม่ซื่อกับครอบครัวตัดขาดกับตระกูลนี้และถูกส่งไปอยู่ที่อื่นโดยที่ไม่สามารถกลับเข้ามาได้อีก ส่วนลุกชายทรยสของตนก็ได้ตำแหน่งที่เขาเฝ้าพยายามเพื่อให้ได้มันมาทั้งหมดนี้เป็นเพราะเชอเอมที่ดันเข้ามาในชีวิตเซนนิก้า หากไม่มีเชอเอมเซนนิก้าคงไม่มีความคิดเหมือนกับผู้เป็นพ่อจนต้องยอมทำตามเงื่อนไขเช่นนี้ และมันคงถูกเขาเล่นงานก่อนที่มันจะมาเล่นงานเขาเช่นนี้“ระวังตัวให้ดีแม่หนู” มาคลอสข่มขู่ก่อนจะเดินออกจากบ้านไป และสถานที่แรกที่เขาจะไปก็คือโรงแรมที่อัลเลย์กับเอเรียน่าพักอยู่ เพื่อเริ่มแผนสอง“มาติน พาเธอมาทำอะไรที่นี่” น้ำเสียงเยือกเย็นชองเซนนิก้าที่เดินออกมาดึงให้เชอเอมหันกลับไปมองก่อนจะตั้งใจจับจ้องพิรุธจากชายหนุ่มที่พยายามหาอย่างไรก็หาไม่เจอเหมือนมาติโน้เพราะเขาเฉยชาเกินไป“เอ่อ..

“เปิดสิ ในนั้นไม่มีเงินอะไรทำนองนั้นหรอก มันคือที่ดินที่ภูเก็ตน่ะ ฉันไปซื้อไว้นานแล้วตั้งแต่เซนยังไม่เกิด มันเป็นที่ว่างๆ ฉันยกเป็นของขวัญให้กับชีวิตใหม่ของหลานชายและเธอ” โรมันนาสพูดพลางยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูสาวเจ้า ซึ่งกำลังจะมาเป็นหลานสะใภ้ในไม่ช้านี้โรมันนาสรู้สึกถูกชะตามากขึ้นเมื่อได้สัมผัสด้วยตัวเองกับการทำความรู้จักสาวเจ้า แม้จะไม่ได้นานเหมือนหลานชาย แต่คนที่ผ่านโลกผ่านร้อนหนาวมาก่อนก็พอจะมองคนออกได้จะทันที และเชอเอมเป็นถือว่าเป็นผู้หญิงที่ดีคนหนึ่งไม่ต่างจากลูกสะใภ้ ซ้ำยังเป็นผู้หญิงที่ตนชอบเสียด้วยหากรู้จักเจ้าตัวมาก่อนก็คงไม่ทำเรื่องให้หลานชายลำบากเป็นแน่เชอเอมเป็นผู้หญิงที่ทำให้โรมันนาสรู้สึกถึงภรรยาที่เสียไป หญิงสาวเป็นคนกล้าแต่ก็รู้จักประมาณตน รู้จักสถานการณ์ว่าควรทำตัวเช่นไรและรู้ที่จะสงวนท่าทีอย่างเหมาะสมโดยที่ไม่ต้องถูกสายตาดุปรามหรือคำกล่าวตักเตือน ซ้ำยังเป็นคนที่ไม่ยอมคนแต่ก็ใช้สติมากกว่าอารมณ์ความรู้สึกเธอเป็นผู้หญิงที่เหมือนกับภรรยาที่เสียไปของเขาเสียจริง“ท่าน...” เธอกำลังจะถามออกไปเพราะยังไม่เข้าใจที่อยู่ๆ อีกฝ่ายก็ยื่นที่ดินบนเกาะภูเก็ตมาให้ โดยไม่เกริ่นนำอะไรอ

“คนใจร้าย เอมก็หลงคิดว่าไปจูบกับคนอื่น” ไม่เพียงพูดกล่าวโทษยังยกมือขึ้นมาหยิกแก้มชายหนุ่มก่อนจะพรูลมหายใจด้วยความโล่งอก แต่แล้วก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความเจ็บเล็กน้อยที่ถูกเขายกมือขึ้นมาดีดนิ้วใส่แล้วบ่นออกมา“ดีเท่าไรแล้วที่เป็นพี่ คราวหลังห้ามดื่มหนักอีกถ้าไม่มีพี่อยู่ด้วย”“รับทราบค่ะ ว่าแต่พี่ไปที่นั้นทำไมถึง...”“พี่สั่งซิกเอาไว้ แม้แต่โมนาก็ไม่รู้เรื่องหรอก อีกอย่างพี่สั่งให้ซิกจัดสถานที่ใหม่หลบคนด้วยนะ พี่แค่บินไปสองวันน่ะ”“คนใจร้ายคนใจดำ เอมเสียใจแค่ไหนพี่รู้ไหมเนี่ย”“รู้สิ พี่ถึงยอมทิ้งงานไปสองวันเพื่อไปหาเอม”“หลังจากนี้ห้ามไปไหนอีกแล้วนะคะ”“รับปาก”เชอเอมโผล่เข้ากอดเซนนิก้าทันทีที่ชายหนุ่มรับปากเสียงหนักแน่น กระชับกอดเมื่อเขาโอบกอดเธออย่างอ่อนโยนจนอุ่นไปถึงหัวใจ สาวเจ้าจึงกระชับกอดมากขึ้น ด้วยเพราะความคิดถึง ทั้งยังเพิ่งได้คุยกันอย่างจริงจังและต่อหน้าจริงๆ เสียทีกับการที่ก่อนหน้านี้เขาจะต้องแกล้งจำเธอไม่ได้ ความห่างหายที่นานถึงแปดเดือนมันกำลังส่งผลให้เธอระบายออกมาด้วยการกอดกอดที่เธอโหยหามากที่สุด เธอชอบกอดของเขาเชอเอมไม่คิดเลยว่าเรื่องราวมันจะมาไกลขนาดนี้ ไกลจนไม่คิดเลยว่าม

“แต่...”“ไม่ต้องแต่แล้ว ไปสิ ฉันจะรออยู่ที่ร้านนี้ไม่ไปไหนคนเดียวหรอก”“…ครับ” มาติโน้ลังเลแต่ก็ยอมหันหลังเดินออกจากร้านไป ไม่วายหันกลับมามองเชอเอมอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าหญิงสาวยังคงอยู่ที่ร้านขายของฝากเขาจึงรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่ลานจอดรถเพื่อเคลียร์ประกันกับตำรวจที่มารออยู่ก่อนแล้ว และทันทีที่มาติโน้เดินพ้นสายตาไป เชอเอมก็ทำตามที่บอกออกไปด้วยการเดินเลือกของภายในร้านรอมาติโน้ ก่อนจะตัดสินใจเดินออกมาเพื่อเข้าไปยังร้านคาเฟ่เล็กๆ ด้านข้างร้านขายของฝากเพื่อรอ โดยไม่ได้ส่งข้อความไปบอกเพราะคิดว่าหากเธอเห็นมาติโน้กลับมาก็จะเดินออกไปแทนหญิงสาวเดินมานั่งลงประจำที่โต๊ะริมหน้าต่างไม่ห่างจากประตูมากนักเพื่อจะได้ทันสังเกตเห็นมาติโน้กลับมา ก่อนจะสั่งเครื่องดื่มนั่งรอเมื่อพนักงานร้านคาเฟ่เดินมารับออเดอร์เครื่องดื่ม เสียงเปิดประตูร้านดังขึ้นบ่งบอกว่ามีลูกค้าใหม่เข้ามาหลังพนักงานรับออเดอร์จากเชอเอมเรียบร้อย ทว่าลูกค้าใหม่ที่เดินเข้ามากลับไม่ได้หาที่นั่งว่างๆ แต่เลือกที่จะเดินตรงเข้าไปหาเชอเอมที่นั่งหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ของร้านคาเฟ่เล็กๆ ที่ตกแต่งได้อย่างน่ารักลงตัวด้วยการคงความดั่งเดิมข